Homo Exsequens – vr 22 sep. 2006

Huh? Hirsch Ballin? Winsemius? Hebben ze in Den Haag een politiek kerkhof opgegraven ofzo?

De manoeuvre van het kabinet Balkenende 3 (of is het nu eigenlijk Balkenende 4?) is op zijn minst verassend te noemen. En roept tegelijk een hoop vraagtekens op. Want waarom heeft het kabinet de onvolprezen minister Verdonk niet de portefeuille justitie laten waarnemen tot aan de verkiezingen? Wordt de daarvoor dan toch te incompetent geacht?

Daags na de Schipholbrand die aan elf mensen het leven heeft gekost, kwam Rita Verdonk met haar inmiddels beroemde statement dat er ‘adequaat’ gehandeld was. Ze heeft dat daarna nog weken volgehouden, terwijl iedereen met gezond verstand weet dat er alleen sprake kan zijn van adequaat handelen als deze mensen tijdig waren gered uit de vlammenzee. Het rapport over de Schipholbrand is daarover ook glashard. Reden voor Donner en dekker om, in ieder geval volgens de officiële lezing, af te treden.

Politiek sappig werd het toen duidelijk werd dat Verdonk als vervangend minister het kamerdebat over de brand moest voeren namens het kabinet. In het Haagse werd er al reikhalzend uitgekeken naar het moment waarop Verdonk moest toegeven dat er niet adequaat gehandeld was en dat zij voor haar beurt had gesproken. Maar de VVD-prominente mocht niet beschadigd worden zo kort voor de verkiezingen. Dus moest er een joker ingezet worden. Hirsch Ballin was voor die functie kennelijk beschikbaar.

Donner is opgestapt om het pijnlijke debat te ontlopen. Een minister met ballen had het kamerdebat afgewacht en dan pas afgetreden. Nu ontloopt hij het moment waarop hij in het debat verantwoordelijkheid moet afleggen. Maar hij blijft wel vrolijk op plaats vijf van de kandidatenlijst van het CDA staan. ‘Hij kan straks weer gewoon minster van justitie worden, hoor’, aldus de reactie van het CDA. Leuk hè, zo iemand die zijn verantwoordelijkheid neemt?

Homo Discedens – do 21 sep. 2006

Ja, ja, het heeft een jaar geduurd, maar de schipholbrand krijgt consequenties Zojuist meldt Teletekst dat de ministers Donner en Dekker aftreden. Overigens weet de Kamer officiëel nog van niets.

Dat betekent overigens wel dat het hele debat zich straks zal concentreren op Rita Verdonk. Dat alles in het kader van two down, three to go. En dat zou ik nou adequaat handelen vinden.

Homo Monarcha – di 19 sep. 2006

blikvanger

Ik dacht aanvankelijk dat de trein van een half uur eerder was uitgevallen, zo druk was het. Halverwege de rit drong het pas tot me door: al deze mensen waren in Den Haag om een glimp van de Gouden Koets op te vangen. Prinsjesdagjesmensen.

Zelf had ik de gelegenheid om in de Ridderzaal te mogen zitten om naar de Koningin te luisteren, aan me voorbij laten gaan. Om anderhalf uur te gaan zitten wachten om daarna te kunnen luisteren naar het product van een slechte speechwriter is niet bepaald mijn kopje thee. Daarnaast, zo dacht ik, zullen er vast anderen zijn die liever in de Ridderzaal gaan zitten. Mijn interese gaat nu eenmaal meer uit naar andere queens.

De hectiek in de kamer was enorm. Rondleidingen, tv-ploegen, er heerste een ware buzz. Ook bij ons, aangezien wij bezoek kregen van jongeren uit Den Bosch, die zich daar bezig houden met de problematiek rond stageplaatsen. En ook omdat we als GroenLinks ook een kleine actie hadden gepland. Het uitdelen van blikjes energy-drink aan de mensen langs de kant.

Waarom: omdat we het moe zijn. Drie kabinetten Balkenende is genoeg. Met voldoende blikjes redden we het nog net tot 22 november, maar dan moet het toch onderhand wel afgelopen zijn. Vol enthousiasme deelden we de blikjes uit. En het publiek langs de klant van de weg nam het dankbaar in ontvangst. Althans, totdat de koets voorbij kwam. Dat vonden ze nog net interessanter. Geef ze ‘ns ongelijk. Op die ene glimp hebben ze al uren zitten wachten.

Homo Defessus – ma 18 sep. 2006

stapelgek

Rond kwart voor zes ’s ochtends lag ik in bed na een nacht lang gesjouwd te hebben om het park Valkenberg te ontdoen van alles dat verwees naar popfestival Breda Barst dat afgelopen weekeinde werd gehouden. Een uur later ging de wekker en probeerde ik zo fris en fruitig mogelijk weer op mijn werk in Den Haag te verschijnen.

Ik baalde behoorlijk van de werkdag. Liever had ik de collega-vrijwilligers geholpen met het verder opruimen van het Valkenberg, maar ik had geen vrije dag opgenomen. In Den haag stonden deze dag namelijk belangwekkende zaken op de agenda, waaronder de presentatie van de kandidatenlijst van GroenLinks en mijn collegae hadden het me ongetwijfeld niet in dank afgenomen als ik afwezig was geweest. Het gaf een onbevredigend gevoel om er tijdens de laatste werkzaamheden voor het eerst sinds jaren niet bij te zijn.

Wel zeer aangenaam was de treinrit naar Den Haag. Twee coupé-genoten praatten uitgebreid na over het geweldige festival dat ze hadden meegemaakt, terwijl ik telkens in en uit slaap dommelde. Ook de avond was zeer aangenaam. Traditiegetrouw gaat de organisatie zich op maandagavond bezatten en dit jaar was geen uitzondering. Toegegeven, ook in Dok19 viel ik op een gegeven moment even in slaap. Tot groot genoegen van de mede-organisatieleden die het moment aangrepen om allerlei dingen op mijn hoofd te stapelen. Er schijnen foto’s van te zijn, die ik echter niet gezien heb.

Het werd een latertje. Het slaaptekort was inmiddels groot genoeg om voor zichzelf te zorgen.

Homo Erumpens Maxima – 15 t/m 17 sep. 2006

vrolijke vleugels

Het behoort tot de grotere raadsels van het leven. Of op zijn minst van Breda Barst. Hoe kan een decor-ploeg van drie mensen, waarvan er één niet wil leiden, de tweede niet helder kan communiceren en de derde nergens van af weet, desondanks op tijd een festivalterrein hebben ingericht. Je zou bijna gaan geloven in goddelijke interventie.

Vrijdagmorgen, acht uur. De nacht was kort, aangezien na de raadsvergadering gisterenavond nog de laatste hand gelegd moest worden aan de decorstukken voor popfestival Breda Barst. Om kwart voor acht zou de club bij mij koffie komen drinken. Dat werd half negen. Om negen uur stonden we in het park. Dat had acht uur moeten zijn. Het lijkt een slecht voorteken, maar was het allerminst.

Velen keken argwanend naar de decor-groep, die met vereende krachten en een stuk of vier paar extra handen het park langzaam veranderde in een sprookjesachtig kleurenfestijn vol kolossale libellen. En een informatiestand oprichtte die alle eerdere informatiestands deed verbleken, zo blok hij uit in schoonheid. Zou de decorgroep dit jaar tijdig haar werk afhebben, daar waar we op eerdere edities vaak tot een uur voor het einde van het festival nog bezig waren met de aankleding van één of ander? Het antwoord was een volmondig ‘ja!’. Zaterdagmiddag, twintig seconden voor vijf, stapte Jaap van de onderste sport van de ladder af nadat zij zojuist de laatste libelle zorgvuldig tegen een boom had gebonden.

Breda Barst 2006 behoort inmiddels tot één van de meest geweldige edities ooit: het weer was precies goed en er viel geen druppel regen. Toen ik op zondag dwars door het veld liep drong het ineens tot me door: de affiche was ijzersterk en vijfentwintig duizend vrolijke bezoekers, jong, oud, genoten intens van het festival

Toen op zondagavond elf uur de Infidels hun laatste noten hadden gespeeld, hadden we twee geweldige festivaldagen achter de rug. Voor tal van vrijwilligers begon toen pas het echte werk: het Valkenbergpark moet ook weer worden opgeruimd. Opnieuw gesjouw met electriciteitskabels, hekken, decorstukken en steigerpijpen. Na drie uitputtende dagen kan zoiets alleen maar op karakter. Gelukkig hebben we dat.

Homo Disputens – do 14 sep. 2006

do not disturb

De raadsvergadering kende slechts zes punten. Wellicht zijn we al om half acht klaar, merkte een collega nog hoopvol op. Maar niets daarvan. Politici grijpen immers elke aangelegenheid om lang over iets door te praten. Zo lang, dat veel mensen al snel de draad kwijt zijn. Hoofdlijnen, mijn waarde, beperkt U tot de hoofdlijnen.

En zo kon het gebeuren dat over het raadsvoorstel ‘Stemmen in een Willekeurig Stemlokaal’ toch nog drie kwartier werd gesproken. Niet omdat er ook maar één iemand tegen stemde, maar omdat iedereen er wat over wilde vinden. D’66 bijvoorbeeld, die wilde dat de mobiele stembureaus ook dit jaar weer werden ingezet (de burgemeester was dat ook van plan, dus prima zo, zou ik zeggen), het CDA, dat het hele experiment eigenlijk niet zag zitten omdat het geld ging kosten (inderdaad, dictaturen zijn in beginsel goedkoper, jammer alleen dat ze zo’n dure geheime dienst hebben) en de PvdA, die zich afvroeg of het niet juist beter was om het stemmen moeilijker te maken (in Afrika staan de mensen namelijk in de rij om te stemmen). Een sterk staaltje verelendung-theorie dat ik de afgelopen twee decennia eigenlijk niet meer zo duidelijk heb gehoord als deze avond. Het bleek grappig bedoeld te zijn. Gelukkig dat woordvoerder Frans Szablewski dat er nadien voor de zekerheid nog even bijvertelde.

Het enige punt dat echt een goede discussie verdiende, was de verordening voor de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. In deze WMO wordt straks zorg en welzijn geregeld. Iedereen was erg tevreden, met uitzondering van de VVD. De VVD vond de notitie op het gebied van individuele sportvoorzieningen nogal karig en wilde een verruiming. Overigens zonder eerst zelf uitgerekend te hebben waar dat van betaald moest worden.

En dat is eigenlijk best wel raar: met de verkiezingen wilde de VVD nog bezuinigen op het sociale beleid. Tijdens de kadernota bestempelde de liberale fractie de WMO nog als te luxe. En nu mist de partij ineens allerlei voorzieningen. Een tikkeltje ongeloofwaardig mag je het allemaal best wel noemen.

Homo Defessus – wo 13 sept. 2006

jaaaa!

Het is drie uur ’s nachts en ik zit met een biertje achter mijn bureau in Den Haag. Het is een belachelijke dag geweest. Het lijkt een goed moment om mijn log eens bij te werken.

De dag begon fris en fruitig om vier minuten over zes. Ik was vergeten mijn wekker te zetten en werd helemaal vanzelf op het juiste moment wakker. Het teken van een goede nachtrust.

Na het douchen stapte ik richting station, in de richting van de langzaam opkomende zon. De spits was nog niet begonnen, de coupé van het Duitse treinstel was nog nagenoeg leeg. Alle tekenen wezen op een in het verschiet liggende, vruchtbare werkdag. Wat ik op dat moment echter gemakshalve was vergeten, was dat ik die avond ook alle 584 ingediende amendementen op het landelijke verkiezingsprogramma moest bespreken met collega-bestuursleden, leden van de programcommissie en het congrespresidium. Iets waar, zo kwam ik die avond achter, een lange zit met zich mee zou brengen.

In plaats van Breda besloot ik de nachttrein naar mijn werkplek in Den Haag te nemen. Zou me de volgende ochtend weer anderhalf uur besparen. Kon ik gelijk nog even wat dingen doen waar ik eerder vandaag niet meer aan toegekomen was. Mijn  peuk is opgebrand en ik denk te weten hoe hij zich voelt. Zodadelijk kruip ik het bed van de rustkamer in. Te moe om nog een punch-line voor dit stukje te verzinnen.

Homo Telephonicus – di 12 sept. 2006

tring

Wie in de politiek zit, moet zijn werk ontzettend serieus nemen, maar zijn eigen positie kunnen relativeren. Vandaar dat ik vreselijk heb kunnen lachen met de politieke column van Nico Schapendonk, gisteren, in BN/DeStem.

Vorige week schreef ik al over een wat onhandige brief die mede namens GroenLinks was opgestuurd. Nico heeft zijn fantasie aan het werk gezet en kwam met de volgende voorstelling van hoe het gelopen zou kunnen zijn. Ik wil ‘m jullie niet onthouden.

Column politiek: Tring tring?

Door Nico Schapendonk

Maandag 11 september 2006 – „Hallo, met Selçuk.“ „Goedemorgen, met Janus?“ „Sorry, met wie?“ „Janus? Janus Oomen, van het CDA.“ „O ja, natuurlijk. Sorry, ik ben nog niet helemaal wakker. Het is laat geworden in Den Haag. Daar heb ik met Femke lekker zitten zagen aan de poten van het kabinet Balkenende. Hahaha, grapje. Maar waarom bel je?“

„Nou, om je er aan te herinneren dat die GroenLinks-partij van jou in Breda wel mooi met het CDA van die Balkenende in een coalitie zit. Of was je dat even vergeten?“

„Hoezo? Wat is er nou weer aan de hand?“

„Weet je dat dan niet? Heb je die brief dan niet gezien die naar Peter van der Velden is gestuurd. Met dat verhaal over al die werkgroepen van de raad die slecht zijn voor de openbaarheid en zo. Piet Hein Scheltens’ naam staat er onder, maar jij bent toch fractievoorzitter van GroenLinks? Jij weet toch wel wat er mede namens jou wordt rondgestuurd?“

„Ja,nou je het zegt, d’r begint me iets te dagen. Maar wat is er mis met die brief?“

„Nou, om te beginnen, wij zijn erg vóór die werkgroepjes. Dat scheelt pottenkijkers, insprekers, oppositiepartijen. In de raad moeten die allemaal aan de beurt komen, maar daar hebben we geen tijd voor, jongen. Dat schiet niet op.“

„Nou, eerlijk gezegd vind ik die werkgroepen alles behalve doorzichtig. Burgers hebben toch recht op… dualisme, je weet wel.“

„Ja, hoe is ’t? Mag ik je er aan herinneren dat je in de coalitie zit en niet meer in de oppositie!“

„Ja, maar…“

Tring tring…

„O, wacht even, mijn mobieltje gaat. Blijf even hangen, Janus. Hallo, met Selçuk.“

„Ja hallo, met Wilbert, Wilbert Willems, de door jou persoonlijk naar Breda gehaalde GroenLinks-wethouder. Zeg, zijn jullie helemaal gek geworden?“

„Hè, wat? Begin jij nou ook al? Janus Oomen hangt ook al tierend aan de lijn.“

„Gelijk heeft ’ie! Want vertel eens, hoe kan ik werken als jullie heel de tijd mijn coalitiecollega’s van CDA en PvdA schofferen door die onzin over achterkamertjes rond te bazuinen.“

„Zeggen wij dat dan?“

„JA!!!.“

„O, shit…“

„Luister eens, als ik nog even snel wat GroenLinks-punten wil binnenhalen in dit college, dan moeten jij en Scheltens me niet heel de tijd voor de voeten lopen. Als jij maar een procent wil verwezenlijken van je verkiezingsprogramma dan zou ik maar effe dimmen als ik jou was.“

„Jaja, ok, goed. Maar wat moet ik dan doen?“

„Weet ik veel. Biedt je excuus maar aan voor die brief of zo. Als ik in het college maar verder kan. Want we moeten nog wel iets binnenhalen voor de hele coalitie als een kaartenhuis instort. Want neem van mij aan, die vier jaar maken we zo niet vol. En ik voel me al als een kat in een vreemd pakhuis.“

„OK, goed, ik doe het wel. Dag Wilbert.“

„Ja, doei.“

Klik

„Hallo Janus, ben je d’r nog?“

„Ja, kan het weer even?“

„Natuurlijk, sorry. Weet je wat? Ik stuur wel een excuus briefje rond. Ben je dan tevreden. Bel je me dan niet meer op?“

„Nou, goed dan. Maar niet meer doen, hè!“

„Jaja, mea culpa, sorry, excuus, ‘t komt goed hoor. Houdoe.“

Tring tring…

„NEE, WAT NU WEER! Henk Haarhuis? Nee, bekijk het effe. God, zat ik nog maar in de oppositie.“

Homo Audax – ma 11 sept. 2006

haaroverschot

“Hoe herken ik je?”, vroeg ie. “Aan mijn bad-hair-week”, antwoorde ik. En dus liep hij naar de verkeerde gast en merkte iets te onhandig op “Hé, gast met de bad-hair week”. Het werd dus tijd voor rigoureuze maatregelen.

En dus ging, toen ik maandagavond thuis kwam, de tondeuse er overheen. En begon ik op standje 23 mm te tondeusieren. Totdat ik, halverwege, er achter kwam dat het schuifje was teruggeschoten naar standje 15 mm. En zodoende kon ik weer opnieuw beginnen.

Haar is net als een kamerplant. Soms moet het even goed gesnoeid worden. Wordt het gezond van. Ten minste, dat houd ik me voor nu ik voorlopig als een gemillimeterde door het leven moet. Misschien moet ik me maar aanmelden bij de marine.

Homo Vernalis – zo 10 sept. 2006

spring

De Linkse Lente Lounge in Club 11 in Amsterdam was een succes. Ellen ten Damme, Raymzter, Sara Kroos en verder een hoop gezellige mensen. Leuke gesprekken gehad en bloggers ontmoet die ik tot voorheen nooit gezien had. Zoiets kan alleen maar uitmonden in ellende.

Op het dakterras genoot ik van het uitzicht over de metropool. Ik had goed gezelschap. Veel te laat werd het eten geserveerd, en zoals te doen gebruikelijk het toetje nog veel later. Ik had nog een poging kunne doen de laatste trein te halen, maar liever bleef ik nog even hangen. Volgens doorgaans betrouwbare bronnen moesten we de lobby van het aanpalende Mövenpieck-hotel nog uitproberen.

Of het een grap was of een slechte dag, weet ik niet. Maar de enige openbare bar in het Mövenpieck werd bevolkt door grote hompen vlees met diep daarbinnen iets wat waarschijnlijk mens was. Geen aantrekkelijk uitzicht. Dus ging ons gezelschap per taxi naar de Regulierdwarsstraat. Maar erg bijzonder was het daar, inmiddels al over twaalven, alles behalve. Dat werd gelukkig gecompenseerd door de hoge drankprijzen, zodat we toch nog een beetje aan het gevoel van exclusiviteit konden proeven.

Tegen tweeën had ik het gezien en besloot ik de nachttrein naar Den Haag te nemen. Mijn teenblessure had de snelheid echter uit mijn pas gehaald, waardoor ik tien minuten te laat op het station arriveerde. In de vijftig daaropvolgende minuten ontdekte ik hoe een mens ondanks de anti-slaapbeugels toch kan slapen op de stalen bankjes op het perron van Amsterdam Centraal.

Waar zich het gezelschap dat ik eerder achterliet, zich plotseling toch weer bij me voegde. Na acht euro vijftig betaald te hebben voor een vage disco, hadden ze na twee biertjes besloten dat de gezelligheid op de zondagnacht toch echt op was. Moe stapten we allen in dezelfde trein.

Toen ik om kwart over vier aankwam bij de Tweede Kamer, bleek de voordeur even gesloten. De receptionist was waarschijnlijk even een ronde doen. Ik besloot te gaan slapen op een bankje op het Plein. Een uur later werd ik wakker, wonderwel niet weggestuurd door de politie. De receptionist zat inmiddels weer op zijn post. Ik stapte op, rookte snel een peuk en stapte gedecideerd het parlementsgebouw binnen. Brak legde ik mijn hoofd te rusten op het bed van de rustkamer van de fractie. Nog twee uur slaap alvorens ik aan het werk moest. Hoezo lente?