Tsja. Ik heb natuurlijk al lang niet meer de primeur. Ook al had ik het schijfje zaterdagochtend al in mijn handen. Maar zeg nu zelf. Hiermee halen we toch vijftien zetels?
Homo Defessus – ma 2 oct. 2006
De verkiezing van de roze kandidaat Mattieu Hemelaar op plek negen van de kandidatenlijst van GroenLinks moest uiteraard gevierd worden. Een coupé vol homo’s toog met de trein vanaf Zwolle naar woonplaats zijn woonplaats Amsterdam. Daar werd ik de volgende ochtend op de driezitsbank wakker.
De jongen naast wie ik ook deze ochtend wakker werd, is door DWARS, de GroenLinkse jongerenorganisatie, inmiddels al benoemd tot mijn ‘congresscharrel’. Kennelijk ging de hele zondag op het congres al het gerucht dat ik niet alleen was aangekomen op mijn hotelkamer. Wat op zich ook niet zo vreemd is als half GroenLinks in de lobby nog een biertje aan het drinken is als je binnenkomt.
Voor de rest was het helaas maar een matige maandag. De halve Tweede Kamerfractie had een vrije dag genomen vanwege het tweedaagse congres. Ikzelf was vast van plan er een volledige werkdag van te maken. Dat begon al verkeerd met het te late wakker worden. En voor de rest wreekte zich de combinatie van weinig slaap en veel champagne van de avond ervoor.
En laat er deze avond ook nog bestuursvergadering van GroenLinks in Utrecht geweest te zijn. Terwijl ik dit in de trein schrijf (ja, ik weet het, op het moment dat ik dit post rijden er geen treinen meer, maar dat komt omdat ik pas thuis weer Internet heb), heb ik nog een lange werknacht voor de boeg. Morgen zijn er deadlines, en die wil ik zoals te doen gebruikelijk weer ‘ns een keer halen. Gelukkig wacht er thuis geen afleiding. Mijn congresscharrel woont niet in Breda.
Homo Congregens – zo 1 oct. 2006
Vrolijk en vrijzinnig zijn we, wij GroenLinkser. Maar soms ook een beetje defensief. Dat bleek bij de lange discussie over het eenduidig ontslagrecht en de verhoging en verkorting van de WW.
De principiële vraag die voorlag was eigenlijk de volgende: zorgen we dat iedereen die moeilijk aan een baan kan komen, terugvalt in een uitkering van 70% van het laatstverdiende loon en na drie jaar in de bijstand terechtkomt, of zorgen we ervoor dat mensen die hun baan verliezen een jaar lang kunnen zoeken naar iets niets, tegen een hogere WW-uitkering, en na dat jaar via de gemeente een participatiecontract krijgen aangeboden voor minstens het minimum loon, wat GroenLinks en passant trouwens ook nog eens flink verhoogd.
Een participatiecontract kan trouwens van alles zijn, van scholing en een nieuwe baan tot aan vrijwilligerswerk en zorgtaken. Dat alles afhankelijk van de capaciteit van de desbetreffende persoon. Een grote groep was het niet eens met de veranderde voorstellen, maar eerlijk gezegd snap ik niet hoe mensen het huidige sociale stelsel, dat een hoop mensen nog steeds uitsluit, kunnen verdedigen. De voorstellen van GroenLinks zorgen er voor dat mensen weer meedoen; dat niemand meer in de bijstand hoeft te komen. Linkser kan volgens mij niet en ik ben erg blij dat een ruime meerderheid de voorstellen uit het concept-verkiezingsprogramma dan ook overnam.
Het middaggedeelte was gereserveerd voor de samenstelling van de kandidatenlijst. Volgens een zeer democratische, maar tijdrovende nieuwe procedure, had het congres de mogelijkheid om de lijstvolgorde helemaal zelf te bepaln, nadat de kandidatencommissie de geschiktheid van de kandidatn per blok (koplijst, opvolgingsplaatsen etc.) had bepaald. Het systeem met stemkastjes zorgde voor een eerlijke telling, maar ook voor de nodige vertraging omdat het telkens ruim een minuut duurde voordat de computer alle stemmen juist had berekend. Daar komt nog eens bij dat voor bijna elke plaats twee keer gestemd moest worden, omdat een kandidaat wel een absolute meerderheid moet halen.
Gelukkig is er naast het spannendste en het meest langdradige, ook altijd nog een meest aandoenlijk moment. Dat gebeurde bij de, overigens geweldige, speech van Femke Halsema. Terwijl haar vriend druk bezig was met filmen, liep zoontje Bruno steeds een stapje dichter naar Femke toe totdat hij ineens op het podium, naast mamma stond. Tweelingzus Suzy liep er achteraan. Lichtelijk gegeneerd liet Femke een vertederd congres even alleen om aandacht aan haar kroost te kunnen besteden. Volgens mij typeert GroenLinks die gebeurtenis nog wel het meest. De vrolijke vrijzinnigheid waarmee we alles doen.
Homo Convocens – za 30 sep. 2006
Het congres van GroenLinks was voor het eerst sinds tijden weer een tweedaagse happening. In de Nieuwe Buitensociëteit in Zwolle. De NS had daar natuurlijk weer rekening mee gehouden door al het treinverkeer rond Nijmegen nu net dit weekeinde stil te leggen. Handig, als het merendeel van je congresgangers verstokt treinreiziger is.
Een tweedaags congres kent een aantal nadelen. Belangrijkste daarvan is het regelen van een slaapplaats. Sommigen verbleven in het city-hotel, anderen hadden via couchsurfing een slaapplaats voor zichzelf geregeld, verbleven in een B&B, of gingen, het betreft dat de DWARS-leden, gezamenlijk naar Utrecht om daar in het DWARS-pand te overnachten. Nu genoot ik de ongekende luxe dat voor mij, als lid van het Partijbestuur, een hotel op kruipafstand van de congreszaal was geregeld. Handicap was weer dat het hier en eenpersoonskamer betrof, en ik toch eigenlijk wel vast van plan was niet in mijn eentje aan te komen die avond. Maar dat geheel ter zijde.
De congreszaterdag begon om 13.00 uur met de behandeling van de amendementen op het verkiezingsprogramma. Op enkele hoofdstukken na dan, omdat we de politiek meest gevoelige punten hadden bewaard voor de zondag. Daarnaast was op het congres de première van onze verkiezingsfilm te zien. En dat was misschien nog wel de meest enerverende gebeurtenis van een oor de rest vrij informele congresdag.
Het grote voordeel van een tweedaags congres was vooral dat er ruime tijd was om met elkaar te borrelen. En dat deden we dan ook goed en lang. Het eenpersoonsbed in Hotel Wientjes was erg krap die nacht.
Homo Ambulens – vr 29 sep. 2006
Dat wordt een dure keuring, wist mijn garage me te vertellen. Ergens tussen de 600 en de 900 euro, misschien nog wel meer. Hoewel het aanvanklijk moeite kostte om te wennen aan het idee, had ik al snel mijn keuze gemaakt. De auto gaat eruit. Ik ga komende tijd motorloos door het leven.
Het is de Tweede Ford Escort waar ik afscheid van moet nemen. En waarschijnlijk ook de laatste. Want toen ik bgon te rijden in de Escort, waren grijze kentekens nog goedkoper. Een bestelwagen is natuurlijk ook mega-handig op vacantie, maar dat moet met een personenwagen ook wel te doen zijn. Dan nem ik toch voortaan maar één gitaar mee in plaats van twee?
Na de VJ-18-KP nemen je afscheid van de VL-DZ-77. Een auto met hetzelfde karakter als ik: vaak relaxed, soms vreselijk nukkig, begon steeds meer te zuipen, reed niet te snel maar wel gestaag e, most of all, had vaak aandacht nodig en stelde zich soms ook een beetje aan. Ik drink op zijn pensioen. Ik hoef toch niet meer te rijden.
Homo Salutor – do 28 sep. 2006
De laatste dag van de algemene beschouwingen. Het was, zoals eigenlijk al sinds Prinsjesdag, druk in het Tweede Kamergebouw. Zo liep er de hele dag een delegatie van de Nationale Jeugdraad rond. En laten ze nu net de grote vergadertafel in mijn wekkamer ontdekt hebben als ideale hang- en schreeuwplek. De arbeidsproductiviteit leed er weer eens zichbaar onder.
Het was om nog een tweede reden een bijzondere dag. Tijdens mijn Kenya-reis had ik via Jaap Mr. Ottienna Jowi leren kennen. Jowi ziet voor zichzelf een toekomst weggelegd in het Kenyaanse parlement, en hij maakte daar dan ook veelvuldig grappen over. Ik had hem beloofd dat hij, wanneer hij eens naar Nederland zou komen, hij van mij een rondleiding door ons parlement zou krijgen. Gisteren was het zover. Jowi had geen mooier moment in het parlementaire jaar kunnen uitkiezen.
Jowi kan straks met trots melden dat hij het debat tussen Wouter Bos en Maxime Verhagen vanaf de publieke tribune van de Tweede Kamer heeft gezien. “The future prime minister?”, vroeg hij, wijzend naar Bos. “Probably”, antwoordde ik. Hoewel Jowi geen woord kon verstaan van het debat, genoot hij zichtbaar van de grootse gebaren en overdreven intonatie die de politici aan de dag legden. Oja, en hij hield natuurlijk van onze eigen Femke Halsema, alhoewel ik z helaas, aangezien zij nog lang in vergadering zat, niet aan elkaar kunnen voorstellen.
We aten en dronken in Delft. Waar we andere Kenyanen en Kenyagangers ontmoetten. Het gesprek hing over katers en hoe daar ’s ochtends weer vanaf te komen. “Dawa ya moto ni moto”, antwoordde Marco in Swahili. ‘Het medicijn tegen vuur is vuur.’ Oja, en ik had sjans met een jongen die afkomstig was uit Breda, woonde in Amsterdam en uitging in Delft. Ik was te lam om er op in te gaan. Sukkel die ik er ben.
Homo Quaerens – wo 27 sep. 2006
Google bestaat vandaag 8 jaar. Van harte gefeliciteerd. Want laat ik er maar openlijk voor uitkomen: ik kan niet zonder Google.
Ik vier dit jaar mijn 10-jarig internetjubileum. In september 1996 zette ik mijn eerste schreden op het internet, had ik mijn eerste e-mailadres (osa102 @ york.ac.uk) en bouwde ik aan mijn eerste website. Rauwe HTML, een ambacht dat inmiddels nog slechts door enkelen beheerst wordt.
Het waren de chaotische dagen voor Google. Het internet was nog amper doorzoekbaar. De enige zoekmachine die af en toe iets voor je kon vinden, was Altavista. Deze zoekmachine bestaat nog steeds, maar leidt inmiddels een kwijnend bestaan. Wij verwerkten tekst in WordPerfect 6.1 en surften op het net met Netscape 3.1.
Google was revolutionair. Een zoekmachine die wèl werkt. Die indexeert op basis van relevantie in plaats van, zoals toen nog gebruikelijk was, op basis van de grootste betaler. Internet is een bibliotheek, Google is haar kaartenbak. Wie kritiek heeft op Google vindt mij op zijn pad. Wie aan Google wil tornen, tornt aan één van de zuilen van mijn digitale bestaan.
Google, Wikipedia en de waybackmachine. Meer heeft de virtuele mens niet nodig.
Homo Perfectus – di 26 sep. 2006
Soms zie je ze in een oogwenk voorbijflitsen. Zonder het beeld helemaal helder in je te hebben opgenomen, weet je dat er iets bijzonders aan de hand is. Zonder jezelf helemaal in de hand te hebben, laat je je meevoeren in dezelfde richting, hopend op nog een glimp.
Het was gisteren mooie mannendag op Den Bosch Centraal. Ik was daar ‘s middags eventjes vanwege de verplichte overstap voor mensen die van Breda naar Utrecht willen rijden. Een nodeloze omweg dankzij het nog steeds ontbreken van een directe verbinding Breda Utrecht, maar vandaag maakte dat even niet uit.
Toen ik in Breda nog even snel een kaasbroodje wilde kopen bij c’est du pain baalde ik nog even flink van de trage tut die maar niet op wilde schieten. Zij kostte mij precies mijn trein. Achteraf prijs ik haar voor haar toen nog misplaatste onthaasting. Stel dat ik een half uur eerder op Den Bosch was, dan had ik het wellicht allemaal gemist.
Kort, een enkele tel slechts. Wie langer zou kijken, ontdekt na verloop van tijd toch weer imperfectie of asymmetrie. Die kortstondige momenten van volledige volmaaktheid, waarop de tijd even een pas op de plaats maakt, de wereld even iets langzamer beweegt, het zijn de kleine geneugten die de treinreiziger een vitale voorsprong geven op de filerijder. Als een ogenblik later de tijd zijn eigen tempo herpakt en het overrompelende geluid van de realiteit weer binnendringt, is het beeld verdwenen. Wat nog enige tijd blijft, voordat ook dat wegsterft, is het gelukzalige gevoel dat de wereld het even goed met je voor had. Nu weet ik het zeker: ik doe mijn auto weg.
Homo Accendens – ma 25 sep. 2006
In de ruim drie maanden dat ik nu in Den Haag werk, is de man met de slinger een gevleugeld begrip geworden. De man met de slinger is onmisbaar voor mijn functioneren. Helaas is de man met de slinger niet zo gemotiveerd.
De man met de slinger werkt ergens in de catacomben van het Tweede kamergebouw in een kantoortje met verwarmingsbuizen en zonder ramen. Op zijn houten bureautje staat een oud telefoontoestel met een draaischijf. De man met de slinger is tegenwoordig maar moeilijk vooruit te branden. Vroeger, toen hij nog jong was en eigenhandig alle computers van de Tweede Kamer aan elkaar had geknoopt, wilde hij er nog wel eens een stevige zwengel aan geven, tegenwoordig kijkt hij uit naar zijn pensioen.
De man met de slinger heeft slechts één taak: het dagelijks aanzwengelen van de internetserver. Die, zoals je inmiddels hebt begrepen, vaak zo traag is als dikke stront. Zo ook op maandag.
Homo Non Conventionalis – 23 en 24 sep. 2006
Het tweedaagse DWARS-congres begon mij eigenlijk wat te vroeg. De avond ervoor had ik een studentenfeestje in Delft, dat naast de benodigde hoeveelheden bier ook met laat (of liever: vroeg) naar bed gaan gepaard ging. Daarnaast was het nationaal knip- en knutselweekeinde bij de NS, waardoor de treinfrequentie ook nog eens flink omlaag was geschroefd.
Zoals de laatste jaren te doen gebruikelijk, ging het DWARS-congres met de doorvoering van een aantal koerswijzigingen gepaard. Zo werd aan het eind van de tweede congresdag nog even snel de vrijheid van onderwijs geaccepteerd. Voor het eerst in de geschiedenis van DWARS wordt nu gepleit voor het behoud van bijzonder onderwijs, zij het gebonden aan specifieke regelgeving omtrent het onderwijsprogramma.
De beroemde tweedaagse congressen van DWARS werden in het verleden doorgaans overbrugd met een feestje op zaterdag, gevolgd door het beroemde non-competitieve wie-vindt-er-nog-een-lege-plek-op-de-smerige-vloer-om-daar-zijn-luchtbedje-op-te-blazen-spelletje. Maar deze anarchistische exercities horen inmiddels tot het verleden. DWARS had een heuse Stay-Okay (lees: jeugdherberg) afgehuurd om de congresgangers in onder te brengen. Hoewel wellicht relatief duur voor het zeer beperkte aantal uren dat er in werkelijkheid werd geslapen en ook nog eens aan de andere kant van de stad, bevielen het bed en de ochtendlijke douche meer dan prima.
Op de laatste congresdag had ik de eer om als dagvoorzitter te mogen optreden. En dat viel nog even niet mee, omdat het te drukke programma (verkiezing nieuw bestuur, amenderen en vaststellen politiek program en een debat over het GroenLinks-verkiezingsprogramma) allemaal in minder dan vijf uur behandeld moest worden. De opzet slaagde niet helemaal: ondanks de alom heersende vermoeidheid ten gevolge van het DWARS-feestje op zaterdagavond waren de aanwezigen energiek genoeg om over een aantal voorstellen flink te debatteren. Aan mij de ondankbare taak de ruimte hiervoor zo klein mogelijk te maken. Interne partijdemocratie is leuk, maar we moeten wèl de agenda afwerken.
Na de borrel en het eettentje was het knip- knutselweekeinde (met dank overigens aan Rogier voor deze omschrijving) nog steeds niet ten einde. Er zat niets op dan bovenlangs van Den haag naar Breda te reizen. Drie keer raden wie ik bij aankomst op Breda Centraal tegen kwam: Rogier, die vanwege het Nationale Knip- en Knutselweekeinde besloot de reis van Nijmegen naar Rotterdam onderlangs af te leggen. Met dank aan de Nederlandse Spoorwegen.
O ja, bovenstaande foto is geleend van Sanne Castro. What’s in a name, zullen we maar zeggen.