wherever, whatever, have a nice day
Aan de vooravond van de kerststress naar de kroeg gegaan met Peter en Guus. Nadat we Peter gered hebben uit de armen van een knappe, maar laveloos dronken meid zonder andere inhoud van overvloedige alcohol Café Dok 19 verruilt voor de Boulevard, alwaar de Hoegaarden net zo lekker smaakte. Wilde zelf nog even langs de Beyerd, die dicht bleek te zijn en waardoor ik dus op een voor mijn doen christelijk tijdstip onder de wol belandde.
De beslissing over het heropenen van de haven is al veel langer geleden genomen. Toch was het enige ècht belangrijke punt op de agenda het havenplan. Over de rest bestond weinig onenigheid. (zie web-log ma 20 dec. 2004
Het door D’66 aan de agenda toegevoegde punt betrof een initiatiefvoorstel waarin stond dat de gemeente, bij het geven van de opdracht (officieel: het bekend maken van de aanbesteding) naast het eigen plan ruimte moest laten voor het ontwikkelen van een alternatief plan met dieper water. Het huidige havenplan met rivier bestaat namelijk uit een ondiepe bak met water die boven het waterniveau uitsteekt. Stromend water kan dus alleen kunstmatig worden gerealiseerd. Vandaar de bijnaam ‘Eftelingrivier’. Niets ten nadele van de Efteling trouwens.
Het CDA speelde een cruciale rol. Deze partij deed al twee weken lang voorkomen alsof zij erg graag een natuurlijk stomende en dus diepe rivier wilden. Goed voor de stad, maar vooral goed voor de publieke opinie over het CDA, zullen ze gedacht hebben. Maar zoals wel vaker, trokken zij hun keutel in na enige weerstand van de wethouder en een inhoudsloze toezegging van de wethouder die diep water in de stad niet bepaald dichterbij heeft gebracht.
Het debat was goed: het ging over de toekomst van de stad en in principe had niemand volgens partijstandpunten hoeven stemmen. De manier waarop je de havenplannen wilt uitvoeren wordt namelijk (behalve bij de SP die natuurlijk tegen zijn) niet bepaald door je politieke kleur, maar door het hart voor je stad. En een beetje door gezond verstand.
Onze redenering: de haven komt er toch, dat staat inmiddels al vast. Dan moet je het in één keer goed doen, in plaats van een kunstmatige rivier aan te leggen die later wellicht nog verdiept kan worden, met alle bijkomende kosten van dien. Elke stap die in de richting van een diepe variant gaat, zullen we ondersteunen. De redenering van het CDA: ‘mensen hebben gezien dat wij ons best hebben gedaan voor een diepe variant (not!), maar het college dreigt (zoals waarschijnlijk besproken in de achterkamertjes) te klappen als het CDA voor een diepe haven zal kiezen, het college is heilig en dus bepaalt een wethouder uit Bergen op Zoom hoe hier in Breda de Westflank eruit moet gaan zien.’
Voor de volledigheid de argumentatie van de SP: ‘wij zijn tegen de haven en dus ook tegen elke variant op de huidige plannen. Wij willen daar een plein.’ Waarmee deze partij er samen met het CDA voor gezorgd heeft dat de huidige plannen zonder enig tegengas gewoon uitgevoerd gaan worden.
Zoals ik al zei: het debat was leuk, want in weze niet partijpolitiek. De uitkomst was niet leuk. Die was namelijk wel heel erg politiek. Voor de zoveelste keer is er besloten om ergens mee door te gaan terwijl iedereen iets anders wil, omdat er andere, ondoorzichtige en voor de Bredase bevolking totaal onduidelijke belangen zijn die kennelijk voor veel raadsleden zwaarder wegen dan het aangezicht van de westzijde van het centrum. Ge zijt bedankt!
Als leden van de commissie SAW zitten Piet Hein en ik beide in een voorbereidingsgroep die een GroenLinks-avond over het sociale beleid in Breda moeten organiseren. Meest voor de hand liggende onderwerp om het over te hebben is dan de aankomende Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). In het kort komt die wet erop neer dat met die wet gemeenten de verantwoordelijkheid krijgen voor het organiseren van zorg voor mensen die erop gericht is zelfstandig te blijven leven. Één van de argumenten daarvoor is dat de gemeente dichter bij de burger staat en dus makkelijker en goedkoper de benodigde zorg kan aanbieden. De huidige Welzijnswet en de Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG) komen te vervallen en worden geregeld in de WMO. Dat klinkt mooi, maar is het in de praktijk waarschijnlijk helemaal niet. Laat ik simpelweg wat citaatjes oplepelen van de site van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Het doel van de WMO is dat iedereen mee kan doen in de maatschappij. Veel mensen hebben daar geen probleem mee, maar andere hebben een zetje nodig. Bijvoorbeeld van familie, vrienden, hun werk, hun buurt of hun geloofsgemeenschap. Het kabinet wil de eigen verantwoordelijkheid en de inzet van burgers en organisaties stimuleren. Wanneer mensen er zelf niet meer uitkomen en als ondersteuning door vrijwilligersorganisaties en naasten ook geen uitkomst biedt, is ondersteuning van de gemeente een logische stap.
Met andere woorden: de overheid wil weer terug naar een situatie waarin mensen zijn aangewezen op de goedertierenheid van derden wanneer zij zorg en ondersteuning hebben. De charitas wordt weer ingevoerd. Zorg is geen recht meer, maar iets waarvoor je afhankelijk bent van je omgeving. Ja, zelfs van je geloofsgemeenschap: dit kabinet wil de zorg gaan uitbesteden aan de kerk. Voor de liefhebbers van boude statements: daarmee is Hamas in Palestina groot geworden.
“De WMO is geen wet die regelt dat mensen in bepaalde omstandigheden automatisch recht hebben op voorzieningen van de overheid. Als mensen in staat zijn om zelf huishoudelijke verzorging te regelen na bijvoorbeeld een ziekenhuisopname, moeten ze dat doen. “
Ja dames en heren. Zoek het zelf maar uit. En als je van ellende echt niet meer weet waar je naar toe moet, dan pas hoeft de gemeente zich in te spannen. En omdat elke gemeente dingen weer op een andere manier aanpakt, loop je dus het risico dat je in plaats A betere ondersteuning krijgt dan in plaats B. Het recht op zorg verdwijnt. Willekeur komt ervoor in de plaats.
“Het is natuurlijk niet zo dat burgers het allemaal maar zelf moeten uitzoeken. De gemeente biedt ondersteuning aan mensen die het niet zelfstandig kunnen redden. Zo stimuleert de gemeente mantelzorg en vrijwilligerswerk en organiseert de gemeente onder meer opvoedingsondersteuning en het lokaal vervoer voor gehandicapten en ouderen.”
Ofwel: het mag weer eens niets kosten. Mensen hebben behoefte aan hulp en zorg om zelfstandig te kunnen blijven leven en de gemeente gaat onbetaald vrijwilligerswerk en onbetaalde mantelzorg stimuleren. Maar wie heeft er nog tijd voor onbetaald vrijwilligerswerk of mantelzorg, nu diezelfde gemeente iedereen een keiharde sollicitatie en werkplicht oplegt, maardoor niemand tijd heeft voor zorgtaken.
De grootste vrees blijft, net als bij de decentralisatie van het uitkeringenbeleid (Wet Werk en Bijstand) en de decentralisatie van de verantwoordelijkheid rond de onderwijshuisvesting, dat de gemeente voortaan wel de taken van het rijk mag gaan uitvoeren, maar daar niet de benodigde zak met geld bij krijgt. En dan wordt het dus never nooit wat. Bedankt Jan Peter!
Één van de redenen waarom het leuk is om in de organisatie van Breda Barst te zitten, is natuurlijk omdat het onwijs kicken is om een jaar lang te werken aan een geslaagd popfestival. Een andere goede reden is omdat de organisatie bestaat uit allemaal leuke mensen die na afloop van een vergadering erg graag nog ergens even een biertje gaan drinken. Het was op deze dinsdagavond niet anders. Daarnaast zijn veel organisatieleden vrienden van me. Of de vriendschap er eerder was dan Breda Barst of vice versa, verschilt per organisatielid.
In de kroeg ging het over verliefdheid. Niet zozeer omdat ik de laatste weken iets heb dat verdacht veel lijkt op een liefdesleven, of omdat Jaap nog steeds erg gelukkig is met zijn vriendinnetje. Dit keer ging het om Tom: hevig verliefd en donderdag moest het hoge woord er maar eens uit. Hij had zelfs een strategie uitgestippeld. Het jachtseizoen is geopend…
Vanavond geen fractievergadering, maar een ingelaste commissie SOV over de Havenplannen. Ik zit zelf niet in die commissie, maar vond dit onderwerp natuurlijk razend interessant. Ik zat weer eens een keer op de publieke tribune.
Al ruim een jaar geleden heeft de gemeenteraad ingestemd met het ontwerp ‘de getemde rivier’, van het college. GroenLinks was toen tegen de havenplannen, om twee redenen. De eerste: het gaat om vrij veel geld en de economische omstandigheden zijn onuidelijk. Liever even pas op de plaats dus. Als tweede: de ‘getemde rivier’ had beter de ‘uitgeklede rivier’ kunnen heten omdat er geen sprake is van een echte rivier, maar van een betonnen bakje (volgens de wethouder: U-constructie, dat klinkt namelijk mooier, maar is dus eigenlijk precies hetzelfde als een bakje, maar dan zonder twee van de vier zijkanten) van 1,20 meter diep. Zo ondiep dus, dat het water alleen maar kan stromen met hulp van een pompje. Niet voor niets werd het al gauw door velen een ‘efteling-rivier’ genoemd. Leuk om naar te kijken, maar allemaal hartstikke nep. Terwijl een echte rivier een aantal practische voordelen zou hebben, op het gebied van waterbeheer en ecologie.
Nu heeft Eloï Koreman, ooit bedenker van het Havenplan ‘de nieuwe rivier’, dat daarna door de gemeente vernacheld is, weer iets nieuws bedacht. We kunnen in de toekomst alsnog de diepte in, als we het ontwerp van de huidige plannen zo aanpassen dat ze later makkelijk aan te passen zijn voor een diepe rivier, zonder veel kosten. Met de getemde rivier zou zoiets de komende paar decennia niet kunnen. En een nepriviertje waar je de komende halve eeuw mee opgescheept zit, roept bij veel Bredanaars erg veel negatieve emoties op.
Donderdag, tijdens de raadsvergadering, zal blijken hoe de verschillende partijen erover denken. De opstelling van het CDA is daarbij van belang. Deze partij twijfelt op dit moment het meest en voelt er in het hart wel wat voor om een diepe variant mogelijk te maken. Het enige dat in de weg staat is dat vermaledijde programakkoord. Kom op CDA, jullie kunnen het. Wees eens echt dualistisch en doe nu eens echt iets waar de hele stad je dankbaar om zal zijn. Jullie kunnen het!
Er zijn niet veel dingen zo heerlijk als een glas hete chocolademelk (met slagroom) in een warm café, na een lange winterwandeling door het bos. Nu was de wandeling die Leon en ik maakten niet zo vreselijk lang, dit alles vanwege de naderende zonsondergang, maar dat maakte zijn wijntje en mijn choco er niet minder lekker om. Thuis stond nog een fles te wachten.
Eigenlijk moet je dit soort drankjes nuttigen rond de gaskachel of de open haard, schoenen uit, zittend op de grond. Helaas heeft de gaskachel al enige tijd geleden plaats moeten maken voor een centrale verwarming. Het werd dus bankhangen. Burgerlijkheid is best leuk, als je met z’n tweeën bent. ;-D
Het hoge woord is eruit: Minister Hoogervorst heeft besloten de besnijdenis uit het ziekenfonds te halen. En daarmee is een eerste goede stap gezet op weg naar het beëindigen van één van de meest primitieve en nutteloze lichamelijke ingrepen welke nog steeds op grote schaal uitgevoerd wordt.
Ik heb er in de afgelopen maanden al één en ander over geschreven (zie ook weblogs zo 3 okt. 2004, do 7 okt. 2004 en za 27 nov. 2004). Het begon allemaal met de documentaire ‘mama, waarom ben ik besneden’, van Michael Schaap. Ik had me ook al wel eens afgevraagd waarom ik toch in godsnaam (!) ooit ben besneden, maar had me er nog nooit erg kwaad om gemaakt, totdat ik dankzij die documentaire realiseerde dat ik dus niet de enige was die zich afvroeg waarom zijn ouders een dergelijk ingrijpende beslissing hebben genomen zonder de zoon daarbij te betrekken.
Natuurlijk is het niet zo dat nu de besnijdenis uit het ziekenfonds gaat verdwijnen, het aantal jongensbesnijdenissen ineens zal afnemen. Maar er zal in de toekomst in ieder geval geen geloofsritueel meer uitgevoerd worden op kosten van de maatschappij. Want hoewel officiëel alleen medisch noodzakelijke besnijdenissen werden vergoed door het ziekenfonds, werden ook rituele besnijdenissen in de praktijk gewoon door de verzekeraars betaald. Er werd, zoals wel vaker in dit soort gevallen, gefraudeerd bij het leven. Ineens bleek elke moslimjongen, of joodse jongen voor zover deze geloofsgroep de ingreep door een arts laat doen, last te hebben van voorhuidvernauwing. En zo oneerlijk zit de evolutie nu ook weer niet in elkaar.
Geloofsrituelen, die betaal je maar uit je eigen zak. De maatschappij heeft geen enkele verplichting om de geloofsuitoefening van individuen te betalen. Dat geldt wat mij betreft ook voor bijzonder (religieus) onderwijs, maar al helemaal voor primitieve initiatierituelen die in deze moderne tijd geen enkel praktisch nut meer hebben. Want, ik blijf het maar benadrukken, een niet-besneden penis is echt niet onhygiënisch, zolang deze maar normaal gewassen wordt. En je gaat toch ook geen voet amputeren omdat je dan geen risico meer loopt op zwemmerseczeem.
En mensen die hun geloofsritueel niet zelf kunnen bekostigen. Tsja, die zijn nu de lul. Maar die hebben straks wel een heel gelukkig zoontje, dat op volwassen leeftijd helemaal zelf mag bepalen of hij afscheid wil nemen van zijn voorhuid. Of niet.
Volgende stap: besneden kinderen gaan hun ouders aanklagen voor de aantasting van hun lichamelijke integriteit na medisch niet-noodzakelijke ingreep.
Gewoon een dag in NRC Handelsblad: ‘Meer armslag bij euthanasie’. De adviescommissie Dijkhuis zegt dat ouderen zelf moeten kunnen beslissen of ze nog verder willen leven. Lijden aan het leven, ofwel levensmoe zijn, is een reden voor euthanasie.
Hoera, dacht ik. Ik ben namelijk van mening dat iedereen helemaal zelf mag doen met zijn eigen lijf wat ‘ie goeddunkt en dat anderen geen ene fuck te zeggen hebben over het lichaam van een ander. Iemand is wat mij betreft net zo vrij om een tattoo te nemen als om zichzelf te doden. En bij allebei heb je hulp nodig van een professional. Ik heb nu eenmaal een radicaal-libertaire opvatting over het individuele zelfbeschikkingsrecht.
Abortus vind ik om diezelfde reden een stuk lastiger. Want de stelling ‘baas in eigen buik’ is mij te kort door de bocht. Ik ben helemaal niet zo’n voorstander van het ‘weghalen van kinderen’, om maar even het eufemisme van het jaar te gebruiken. Inderdaad heeft de vrouw zelfbeschikkingsrecht, maar in de periode van de zwangerschap deelt de vrouw nu eenmaal het lichaam samen met dat kind. Sorry, maar het is nu eenmaal niet anders. En het lastige van abortus is dat je als aborteur de mening van de aborté (het kind dus) niet kan peilen. Ofwel, het zelfbeschikkingsrecht van het kind staat diametraal tegenover dat van de vrouw. En hoewel ik op geen enkele manier kerkelijk ben, is het leven voor mij toch iets ‘heiligs’, het leven en lichaam van een ander, ook al zit die ander nog in de buik vast aan de navelstreng, daar moet je met je gore poten eigenlijk gewoon vanaf blijven.
Ik kan me de andere kant van het verhaal echter ook wel voorstellen: abortus na verkrachting, abortus omdat een bevalling levensgevaarlijk voor de moeder zou zijn, daar heb ik geen bezwaar tegen. Maar ‘ik kies voor abortus want ik heb al twee kinderen’, ‘het komt me nu even niet goed uit’, ik wil niet dat het kind tijdens mijn zomervakantie geboren wordt’ (en nee, ik verzin dit niet ter plekke), vind ik toch echt een aantal stappen te ver gaan. Zwangerschap is geen verkoudheid.
Maar verreweg de meest walgelijke, misselijkmakende vorm van abortus is de volgende: na een vruchtwaterpunctie is gebleken dat het ongeboren kind het syndroom van Down heeft. Die uitslag is bekend binnen de periode van 24 weken (6 maanden!!!) waarbinnen abortus is toegestaan. En mongooltjes, die willen we niet. Dus laten we het kind weghalen, omdat het een mongooltje is. Dit soort praktijken vind ik, en ik maak deze vergelijking niet licht, meer passen in het Derde Rijk, dan in Nederland. Beschamend is het!
Wellicht dat mijn stage-begeleider Marc Wielaert zich een hoedje schrikt als hij dit leest. Telkens als hij een opmerking maakt, voegt hij daar namelijk standaard de opmerking ‘Niet voor je weblog’ aan toe. Maar dit stukje gaat niet over hem, dus hij kan gerust zijn.
Op de fractie hebben we namelijk ook twee stagiairs en één van hen, Martijn, heeft mij als begeleider toegewezen gekregen. Dat is wat lastig, want omdat ik tegelijkertijd zelf ook stage loop, ben ik overdag weinig beschikbaar om hem daadwerkelijk te begeleiden. Gelukkig spreken we doorgaans aan het begin van de avond wat af. Op deze bewuste woensdagmorgen kwam echter de stagecoördinatrice van de opleiding van Martijn langs en die moest ik natuurlijk netjes ontvangen. Mijn dag begon dus niet in de auto, maar op het stadhuis.
We hadden een goed gesprek. Toch gek, achteraf, dat ik me er een beetje zenuwachtig over had gemaakt. Een politieke partij kan namelijk niet altijd dezelfde intensieve begeleiding bieden als bedrijven of instellingen waar tijdens kantooruren altijd mensen werken. Aangezien gemeenteraadsleden er doorgaans een baan of andere activiteiten naast hebben, is de politiek gedoemd om plaats te vinden op onchristelijke avonduren of voorheen vrije weekeinden. En ik dacht aanvankelijk dat de stagecoördinatrice daar wat moeilijk over zou kunnen doen. Maar dat viel dus reuze mee. Ik denk dat het een overblijfsel is van de middelbare school, waar ik natuurlijk altijd netjes luisterde naar alle docenten en een ongelooflijk ontzag voor deze beroepsgroep heb opgebouwd. Yeah, right! Zouden ze dat zelf ook geloven?
