selcuk.nl

Het was niet alleen een avond over twee onvergetelijke schaatshelden. Het ging eigenlijk ook over de introductie van de kleurentelevisie, over de langzaam ingeslopen oranjegekte, over het eerste geprojecteerde klokje in beeld bij de schaatswedstrijden op televisie en over de opmars van de reclame bij sportevenementen.

De Avond van Ard en Keessie, op Nederland 3 bij ‘mijn’ NPS was geweldig om te zien.

Een vriendelijke jongenman benaderde mij toen ik op koopavond met een boodschappentas vol afgeprijsde truien in de binnenstad liep. Of hij mij een vraag mocht stellen. Natuurlijk mocht hij dat, iedereen mag mij een vraag stellen.

“Wij zijn namelijk christenen en we wilden weten of U in God geloofd.” Strikt genomen was dat geen vraag maar een vaststelling van de eigen nieuwsgierigheid, maar ik had weinig behoefte om een syntactisch spelletje met het voetvolk van de heer te spelen. Sterker nog, ik had überhaupt geen zin om een gesprek over god met ze aan te knopen. En ik voelde ook niet direct de behoefte om ze te bekeren tot het atheïsme, hoewel ik volgens sommige mensen een fundamentalistische ongelovige ben. Mocht dat zo zijn, was ik er op dat moment eentje zonder missiedrift.

Ik antwoordde de jongen resoluut met de mededeling dat ik niet in god geloofde en maakte succesvol aanstalte om door te lopen. De jongen keek me enigszins verbouwereerd aan. Kennelijk was hij nog nooit in zo’n rap tempo afgewezen. Het zal wel met m’n homoseksualiteit te maken hebben. Ik ben gewend om mensen soms héél snel af te moeten wijzen.

Vielen er politici op dit jaar? Ja, Peter van de Velden, maar die heeft de hoofdprijs al binnen. Misschien wel Kees Schoenmakers (Breda ’97), vanwege zijn gestage kwaliteit en scherp houden van de coalitie, een voorwaarde voor democratie. Of Selçuk Akinci (GroenLinks), omdat hij als enige jonge nieuwkomer nog niet is opgeslokt door Het Systeem en onbevangen de raakste dingen kan zeggen dan wel de plank volstrekt kan misslaan.

Het is een stuk uit de column van chef stadsredactie Willem Reijn (zie web-log vr 1 okt. 2004) van vandaag, waarin hij op zoek gaat naar de Bredanaar van het jaar. Ik kan melden dat ik uiteindelijk niet in de top 5 beland ben, in tegenstelling tot collega Kees Schoenmakers, maar het scherp houden van de coalitie is natuurlijk ook een net iets grotere verdienste dan onbevangen de plank misslaan.

Ik beschouw het desalniettemin als groot compliment dat ik samen met Schoenmakers en de nieuwe burgemeester Van de Velden als enige politici in het rijtje voorkom. Daar heb ik twee redenen voor.

Als eerste is het als politicus altijd leuk om genoemd te worden. Dan weet je in ieder geval dat je werk is opgevallen en dat je het dus ook niet allemaal voor de kat z’n je-weet-wel doet. De tweede reden zit ‘m in het argument dat Willem Reijn aanvoert om mij te noemen: het onbevangen zijn.

De ergste raadsleden zijn wat mij betreft de raadsleden die, al dan niet met lange raadservaring, menen zich te moeten opstellen als een technocratisch bestuurder. Wiens beslissingen gespeend lijken van elk gevoel voor de stad of voor haar inwoners. Die geen mening vormen vanuit een politieke visie, maar vanuit machts- en lijfsbehoud. Kleurloze en derhalve zielloze volksvertegenwoordigers dus. En van Willem Reijn begrijp ik dat ik vooralsnog niet tot dat naargeestige genootschap plucheklevers ben toegetreden. Ik mag mezelf nog mens noemen. En daar prijs ik mijzelf gelukkig onder.

Ik wil nog best een periode onbevangen in de raad zitten. Maar het raadslidmaatschap is wat mij betreft een eindige zaak. Als je te lang op een zetel zit, gaat het pluche zich naar je billen vormen. En dat kan niet de bedoeling van democratisch toebedeelde macht zijn. Hoe beperkt die macht als oppositieraadslid soms ook is.

Hoe het toch mogelijk is dat het voor bedrijven interessant is om op grote schaal ongevraagde e-mail te versturen, blijft mij verbazen. Aan het spammen gaat namelijk geen grootschalig opgezet doelgroepenonderzoek vooraf. Had dat wel zo geweest, zou ik me zorgen gaan maken. Het zou immers betekenen dat ik een doodziek psychologisch wrak zou zijn met een piepklein rotpikkie dat ‘m op het moment supreme ook nog eens niet omhoog zou krijgen en daarnaast ook niet meer van deze tijd is. En alsof dat nog niet erg genoeg is, zou ik ook nog een perverse hetero geweest zijn. Dit getuige de aanbiedingen voor goedkope medicijnen als prozac en valium, penisverlenging, viagra, rolexen en kijkjes in de slaapkamer van ene Natasja die ik wekelijks in mijn inbox ontvang.

De eerste boetes aan Nederlandse spammers zijn inmiddels uitgedeeld en dat leverde een itempje in het acht uurjournaal op. Waarbij ook de etymologische oorsprong van het woord spam werd uitgelegd. Spam, zo vertelde mij het journaal, is een ingeblikte pulp van varkensvlees die net zo onaantrekkelijk is als de ongevraagde e-mails.

En daar gaat het journaal flink de fout in. Ten eerste is het vleesproduct spam lang niet zo onappetijtelijk als de naam doet vermoeden, ten tweede (en dat valt de NOS-verslaggever ècht kwalijk te nemen) is de naam spam niet direct van het vleesproduct afgeleid, maar van een sketch van Monty Python.

In die sketch komen een man en een vrouw een pub binnen. Aan één van de tafels zit een groep Vikingen (het is immers Monty Python). Als het paar aan de bediende vraagt wat er zoal op het menu staat, blijkt dat alleen maar te bestaan uit talloze gerechten met daarin altijd het ingrediënt spam. En telkens bij het voorbijkomen van het woord spam begint het groepje Vikingen in koor ongevraagd te zingen: “Spam, spam, spam, spam, lovely spam, lovely spam”. Deze sketch, vol ongevraagde sluikreclame (nota bene door de Engelse, reclamevrije BBC uitgezonden) is de werkelijke oorsprong van de nieuwe betekenis van spam.

Over ongevraagde informatie gesproken: natuurlijk snap ik dat de NOS de eerste dag van de ramp wil vermelden hoeveel Nederlanders er in Azië om het leven zijn gekomen. En ook snap ik dat er items gemaakt worden over de Nederlanders die daar nu hulp krijgen. Waar ik me wel groen en geel aan erger, is dat zo’n substantiëel deel van de journaal-tijd aan berichtgeving over het aantal Nederlandse slachtoffers ging (zijn het er nu vijf of twaalf?) terwijl het totale dodental al akelig rap richting de 100.000 aan het stijgen is. En het werd me helemaal te gortig toen één van de radio-journaals zelfs opende met het aantal Nederlandse slachtoffers. Dat het totale dodental in dat afgelopen uur al weer met enkele duizenden was toegenomen, was kennelijk minder belangrijk. Op dit soort momenten walg ik van het Nederlandse journaille. Ik heb zelf ook een journalistieke achtergrond, maar anders zou je ze toch…

Het idee was om de Lord of the Rings ook culinair te beleven. Maar het uitzoeken van recepten en het tijdig serveren daarvan, zodat de gerechten een optimale inbedding in het verhaal van de filmversie van LOTR zou krijgen, bleek dermate ingewikkeld en tijdrovend dat ik van dat idee maar had afgezien. Peter, bij wie we de LOTR-extended DVD-marathon hielden, heeft ook geen fornuis of oven, wat het originele plan nog verder bemoeilijkte. Daarnaast was er bij de slager ook geen gemarineerd Orc-vlees te krijgen.

Het lukte niet de film Dolby-surround af te spelen zonder dat het beeld te schokkerig werd. We hebben het dus met primitief stereo-geluid moeten stellen. Maar het beeld, bijna drie meter breed geprojecteerd op de witte muur van de woonkamer van Peter, was prachtig, zeker nadat de schemering had ingezet.

Alles bijelkaar heeft de vertoning, inclusief pauzes en het eenmalig afdraaien van de volledige aftiteling (inclusief alle namen van leden van de LOTR-fanclub) toch ruim twaalf uur geduurd. Een ware uitputtingsslag dus. Net als Frodo had ik het soms erg moeilijk met het volbrengen van de missie: het uitzitten van het hele drieluik. Rond een uur of vier ’s nachts keerden wij huiswaarts. Namariè!.