selcuk.nl

Ik zat te laat in de auto om nog op tijd te zijn voor mijn net-niet-wekelijkse zwemafspraak met Joris. Daarnaast was de arme jongen geveld door spierpijn als gevolg van het leggen van een parketvloer. We hebben het dus maar gehouden op een biertje of drie en de webradio over de hifi-installatie voor muzikaal vermaak.

Als het maandagavond is weet ik altijd weer zeker dat de week is begonnen. Op maandag is er namelijk altijd te veel te doen. Wie ooit bedacht heeft dat 24 uur voor een maandag wel voldoende moet zijn, zouden ze eigenlijk postuum moeten lynchen.

De dag begon voor mij met het thuis afmonteren van de radio-uitzending van 4fm van die avond. Het was een special rond Amàlia Rodrigues, de fado-koningin die ruim vijf jaar geleden is overleden. De uitzending bevatte enkele door Rodrigues zelf gezongen nummers, en voor de rest voornamelijk covers van door haar geschreven nummers. Voor het sfeerverhogende effect werd een en ander afgewisseld door typische fado-geluiden, zoals een eenzame flamenco …euhm… ik bedoel flamingo of een frisse bergwind. Je kunt je voorstellen dat ik na een paar uur geen fado (of kabbelende bergbeekjes) meer kon horen.

Hoewel ik pas ’s middags met de uitzendband op de passagiersstoel naar Hilversum reed (een uitzendband is tegenwoordig eigenlijk gewoon een cd’tje, maar goed) kwam ik op wonderbaarlijke wijze in de file te staan. Dat is waarschijnlijk één van de redenen waarom ik voor meer, beter en sneller openbaar vervoer ben waar dan ook meer mensen gebruik van maken: dan kan ik ten minste doorrijden. Jammer dat de treinverbinding met Hilversum barslecht en peperduur is. Je moet ongeveer twee uur in de file staan en een auto hebben die 1 op 5 rijdt om dat eruit te halen.

’s Avonds fractievergadering. Daarna moest ik nog een nieuwsbrief voor GroenLinks opmaken. Ik was in het weekeinde niet aan de lay-out toegekomen. Ja, ik weet het zeker: het was weer maandag.

Mijn log van woensdag 10 november ging over de website elqalem.nl en dan met name over een ironisch anti-homomanifest dat één van de auteurs, M.R. Jabri (die nu volgens mij een Marokkaanse politieke partij aan het opzetten is, voor zover dat door hem dan niet ironisch bedoeld is) had geschreven.

Gisteren ontdekte ik tijdens een google-sessie dat dat logje op het Marokkaanse webforum www.marokko.nl over de tong was gegaan. De korte discussie is inmiddels verwijderd, want het stond gepost in de rubriek onzin (niet erg goed voor mijn ego), die telkens na vijf dagen wordt gewist. Ik kon dus alleen nog de cache lezen, die de bots van zoekmachine google automatisch maken.

Nu is dit allemaal op zich niet zo bijzonder. Vreemd was echter wel dat diegene die mijn logje gepost (één of andere naisa85) had, de tekst enigszins had aangepast. Het logje was redelijk integraal opgenomen, er werden alleen enkele zinnen aan toegevoegd. En dat vond ik verbazend. Vooral omdat de context van de tekst in tact bleef. De toegevoegde opmerkingen betroffen slechts enkele positieve uitlatingen over M.R. Jabri, die ik verder helemaal niet persoonlijk ken.

Het is de eerste keer dat mij zo concreet woorden in de mond zijn gelegd die ik nooit heb uitgesproken of geschreven. Voor diegenen die het interesseren: hier staat mijn logje van 10 november en hier staat een kopie van de door mij gevonden cache-pagina van marokko.nl, waarbij ik ter illustratie de verschillen tussen mijn originele tekst en de tekst die op marokko.nl werd gepost in rood heb omkaderd.

Fijn weekeinde,
Selçuk

De bioscoopkaartjes van de Bredase premiëre van Amazones bleken tien euro te kosten. Alleen vanwege het feit dat een aantal actrices bij de vertoning aanwezig zouden zijn, maar ook omdat het kaartje tevens toegangsbewijs voor de after-party in de plaatselijke discoteek ‘Liquid’ was. Ik had met een groepje afgesproken omdat onze vriend Peter Bouwmans een gastrol in de film had.

Over de schaamteloze Hollywood-pretenties van de Nederlandse filmindustrie wil ik het niet te lang hebben, maar het lijkt erop dat telkens wanneer we in dit land dat entertainment-walhalla van de VS proberen te imiteren, we daar een pretentieloze net-niet ervaring van weten te maken. De actrices arriveerden in een busje van het waardetransport (dit aangezien de filmkomedie over vier arme vrouwen gaat die besluiten dan maar een bank te overvallen) en de bezoekers kregen een paar handboeien uitgereikt. Die misschien nog wel eens van pas komen bij een heel andersoortig spannende avond, maar dat geheel ter zijde.

De film, die zich in Breda meent af te moeten spelen, is helemaal niet in Breda opgenomen. Op dat ene blauwe ANWB-bord aan het begin van de film na, waar de tekst ‘Breda Noord’ op stond te lezen. De rest van de film is opgenomen in Amstelveen, wist Peter ons te vertellen. En er klopte wel meer niet in de film. Het door de dames ingestudeerde accent leek in de verste verte niet op het taaltje dat doorgaans in Breda gesproken wordt. Als er in Breda al plat gepraat wordt (meestentijds proberen de Bredanaars te bedienen van iets dat lijkt op Algemeen Beschaafd Nederlands), klinkt dat volstrekt anders dan de mengelmoes van Tilburgs en Limburgs die in de film te horen was. Niet dat ik een enorme chauvinist ben, maar Tilburgs, daar luister ik voor m’n lol liever niet naar.

Ook de wielklemmen die in de film op de auto’s werden aangebracht, kennen we in Breda niet. Wij doen niet aan wielklemmen, omdat verkeerd geparkeerde auto’s met een wielklem veel langer op de verboden plek blijven staan dan bij het uitschrijven van een bon. En dat is nu juist net niet de bedoeling. Ook bestellen we in Breda nooit patat (maar gewoon friet), staat er op de Terheijdenseweg nergens een benzinestation, zijn er in Breda geen fly-overs te bekennen en is het winkelcentrum aan de Valkeniersplein lang niet zo ranzig als de film doet voorkomen. Ook de wijk Breda Noord is trouwens helemaal niet zo desolaat als het betonbuurtje in Amstelveen dat ze hebben uitgekozen als filmlocatie.

Ondanks het gegeven dat de film nog best amusant was, snap ik niet dat de film niet in Breda is geschoten. Al waren het maar de buitenscènes. En waarom niet iets meer research is gedaan. Is het niet logisch om je eerst af te vragen of er in Breda überhaupt wel wielklemmen worden gebruikt en of er aan de Terheijdenseweg wel een pompstation is. En als je daar toch allemaal te beroerd voor bent, waarom het verhaal zich dan niet gewoon in Amstelveen afspeelt.

De fractie van GroenLinks stelt geen onzinnige, schriftelijke vragen. Maar stel dat we dat wel zouden doen, dan zouden die ongeveer als volgt luiden:

Geacht college,

1. Is Uw college op de hoogte van het ongetrouwe beeld dat in de film Amazones wordt geschetst van Breda?
2. Wist U voor aanvang van de opnamen dat deze film, hoewel het verhaal zich afspeelt in Breda, niet in onze stad is opgenomen? Zo ja, wat heeft U hiertegen ondernomen?
3. Bent U met ons van mening dat de filmbeelden, geschoten in Amstelveen, een negatief beeld geven van onze mooie stad en dat de film daarmee het toerisme in onze stad ernstig schaadt?
4. Welke acties heeft U al ondernomen of bent U voornemens te ondernemen om verdere vertoning van de film te verbieden? Welke acties gaat U ondernemen om het beeld dat door deze film in Nederland ontstaat als zou Breda een lelijke, grauwe stad zijn zoals Amstelveen, bewoond door mensen die Tilburgs spreken, te corrigeren?
5. Is het juridisch haalbaar een schadeclaim tegen de makers van de film gehonoreerd te krijgen? Zo ja, gaat U een claim indienen?
6. Is het gerucht dat de gemeente Tilburg de makers van de film heeft omgekocht om onze stad in een kwaad daglicht te stellen, op waarheid berust? Zo ja, waarom is dan gekozen voor Amstelveen als opnamelocatie, terwijl Tilburg nog veel lelijker is?
7. Is het waar dat er op de Terheijdenseweg geen tankstation staat?

Met groet,
Selçuk Akinci

Met een beetje tegenzin ging ik naar de commissie SAW. Ik kwam recht uit de file, zonder avondeten, en de thermosflessen koffie waren, toen ik vijf minuten te laat binnenkwam, ook al weggehaald. Op de agenda de inburgeringsplicht (zie web-log ma 6 dec. 2004), het accommodatiebeleid (waarbij ik nog een keer kon hameren op het grote belang van jeugdhonken en jongrerenruimtes in de buurt- en gemeenschapshuizen; zie web-log za 4 dec. 2004), het Huisvestingsprogramma Onderwijs en de productencatalogus van de GGD. Piet Hein zou wat later zijn en het was een beetje onduidelijk wie welke punten zou doen. Waardoor ik er ineens achter kwam dat van mij verwacht werd dat ik ook iets zou gaan zeggen over de onderwijshuisvesting.

Nu was ik wel op de hoogte van de inhoud van het programma, maar ik had me niet voorbereid op het voeren van het woord. Ik was dan ook niet zo tevreden over de bijdrage. Het kwam er allemaal een beetje aarzelend uit, met als gevolg dat de andere partijen als aasgieren wachtten op het moment waarop ze me konden aanvallen. Dat gebeurde meteen bij de opmerking dat er in Breda te weinig geld wordt uitgetrokken voor Onderwijshuisvesting. ‘Of € 54 miljoen niet een behoorlijk fors bedrag was?’. Natuurlijk is dat een fors bedrag, maar er is € 100 miljoen nodig om alle noodzakelijke investeringen in achterstallig onderhoud en nieuwbouw te kunnen plegen. En een heel simpel rekensommetje leert mij dan dat er te weinig is om al die dingen te doen die eigenlijk al jaren geleden gedaan hadden moeten zijn. En politiek is keuzes maken. Of je steekt je geld in een museum en een peperdure evenementenhal, of je besteedt het aan onderwijs.

Nu moet ik erbij zeggen dat het niet allemaal de schuld van het college is. Toen de landelijke overheid de verantwoordelijkheid van de onderwijshuisvesting naar de gemeente toeschoof hebben die gemeenten, zoals wel vaker als het rijk besluit dingen voortaan door de gemeenten te laten doen, daar nooit voldoende geld voor gekregen die taken ook naar behoren uit te voeren. Ik zeg het even wat zwart wit, in werkelijkheid zit het net ietsje ingewikkelder elkaar.

Na de commissie nog even het staartje van de koorrepetitie meegepakt, waar ik al enkele weken niet bij heb kunnen zijn. Wat natuurlijk allemaal weer eindigde aan de grote tafel van Café de Scarabee.

Voor zover er sprake was van discussie op de fractievergadering, ging deze om een vrij technisch voorstel, namelijk het vaststellen van de verordening rond de inburgeringsplicht. Een technische zaak, omdat het beleid in Breda al enige tijd volgens de regels van die nieuwe verordening wordt uitgevoerd.

Ik heb geen moeite met een inburgeringsplicht. Het is heel redelijk om van iedereen die naar Nederland komt, te verwachten dat ze moeite doen om de taal te leren. En waar er vroeger nog lange wachtlijsten bij de taalschool waren, iets waar GroenLinks zich altijd mateloos aan geërgerd heeft, biedt een inburgeringsplicht in ieder geval de garantie dat er ook daadwerkelijk voor iedereen plaats is. Immers, plichten kun je niet afdwingen als de gemeente niet zorgt oor voldoende cursusplaatsen.

Het enige dat jammer is, is dat de hoogte van de boete gemaximaliseerd is tot maximaal 100% van het bijstandsniveau. Dus Anders Moberg, die president van Ahold, kan de boete voor niet inburgeren makkelijk betalen. En dat is toch een beetje jammer: topmensen in het bedrijfsleven moeten ook inburgeren.

Ik waande me in Afrika, maar ik was in de Heuvel. En nee, ik waande me niet in Afrika omdat de Heuvel een erg gemengde (geen zwarte, maar misschien wel donkergrijze) wijk is. Het beeld werd bij me opgeroepen toen een radioverslaggever van Omroep Brabant zijn microfoon tevoorschijn haalde. Als wespen rond een glas ranja schaarden zij zich rond de microfoon. Het deed me denken aan de nieuwsbeelden die je wel eens ziet van broodmagere maar toch vrolijke Afrikaanse kinderen die kosten noch moeite sparen om in beeld te komen op een televisiejournaal dat ze zelf nooit zullen zien.

Het vrolijke, maar enigszins chaotische tafereel vond plaats in gemeenschapshuis De Vlieren. Daar werd die avond het eindresultaat van het project Jongerenparticipatie gepresenteerd. Een voorstelling met daarin toneel, dans, veel rap en hiphop en een videoreportage over de jeugd in de wijk. Met als boodschap: als we voetballen op straat veroorzaken we overlast, als we hangen worden we weggestuurd, maar een eigen jeugdhonk hebben we niet.

Dat zo’n project zin heeft, bleek later die avond aan de bar van het gemeenschapshuis. De projectmanager Stedelijke Vernieuwing praatte wat met de voorzitter van de wijkraad. Zo kwam de laatste erachter dat er in het gemeenschapshuis een ruimte was, die sinds kort leegstond. En dus kon wel bekeken worden of daar niet iets tijdelijks voor de jeugd in gedaan kon worden. Uiteraard alleen als de veiligheid dat toelaat. Maar stel je voor dat dat inderdaad lukt, dan weten die jongeren dat hun project ‘100% Heuvelteenz’ wel degelijk zin heeft gehad.

Na afloop reed ik richting MeZZ om aan vriend Guido zijn verlate verjaardagskado te overhandigen. Ik bleef zitten tot sluitingstijd, omdat ik de hele avond allerlei bekenden tegen die ik al maanden, soms zelfs jaren niet had gezien.

Ria Bolink, de multi-culti-ambtenaar van de Gemeente, vierde haar jubileum. Niet met een saaie staande receptie, maar met een gezellige bijeenkomst van allerlei figuren die zich in Breda bezighouden met de multi-culturele samenleving. Uiteraard in Marokkaans jongerencentrum Merhaba. Want, geachte lezers, die bestaat, in weerwil van wat sommigen U willen doen geloven, nog steeds. Er was discussie, live muziek en veel en lekker eten. Mits goed klaargemaakt is couscous heel goed te pruimen. Ik ben niet erg lang gebleven. Ik kwam recht uit Hilversum en wilde eigenlijk alleen maar op de bank liggen.

Later die avond kwam Jaap nog even langs om me een half uurtje gezelschap te houden, voordat hij zijn vriendin ging ophalen van het station. Aangezien een bezoekje aan of uit Haarlem er in dit weekeinde om allerlei redenen waar ik nu even niet op in zal gaan, er dit weekeinde even niet inzat, kon ik wel wat gezelschap gebruiken. Alhoewel dat meteen weer veel zieliger klinkt dan ik eigenlijk bedoel.