Hoogtepunt van de dag was ‘Mooi Weer de Leeuw’. Gelukkig gaat de uitzending op Internet altijd nog even door. Dan weet je zeker dat je de rest van de avond niets zinnigs meer doet.
Homo Occupatus – wo 25 okt. 2006
Mijn goede voornemen om dagelijks een log te schrijven heeft ernstig te lijden onder de campagnedruk. Daar komt nog bij dat in Breda ook nog een begroting behandeld moet worden. Rust roest, maar ik begin er van overtuigd te raken dat teveel werken ook een corroderend effect kan hebben.
Hoewel ik de mogelijkheid heb thuis te werken, kleeft hier één gigantisch nadeel aan: de afstand met de collegae is groter. Er is echter ook een gigantisch voordeel, namelijk dat je niet steeds onderbroken wordt met kleine dingetjes die je afhouden van de productie die je eigenlijk die dag als doel had gesteld. Maar ik kies telkens weer voor direct contact. Gevolg: wat ik wilde doen niet afgekregen, wat ik niet van plan was te doen wel afgekregen.
Ik heb me voorgenomen op 23 november maar eens vrij te nemen. Of misschien om eens ziek te zijn. En hoewel een aantal collegae verschijnselen van afnemende weerstand begint te vertonen, hebben we alle ziekteverloven maar collectief ingetrokken. Heerlijk, de verkiezingscampagne is begonnen.
Homo Emeritus – di 24 okt. 2006
Homo Hormonis – ma 23 okt. 2006
De voortekenen zijn overduidelijk en er is ook niets tegen te doen. Langzaam komt de winter dichterbij. Ik maak mijn treinreis tegenwoordig al weer in het donker.
Ik ben meer een zomer- dan een wintermens. Ik houd van licht en ik houd van warmte. De winter heeft beide niet te bieden. Jarenlang had ik daar maar één remedie tegen: namelijk de winterdip. In plaats van alle winterfrustratie op de kroppen, ging ik mokken. De winter maakte van mij een brombeer.
Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste jaren heb ik daar geen last meer van gehad. Er doet zich echter wel een nieuw seizoensgebonden fenomeen voor: de herfsthormonen. Voor mij nieuw, omdat het bijbehorende gedrag eerder doet denken aan de lente dan aan de herfst.
Ik heb er maar meten een biologische verklaring bij gezocht. In de winter zoekt een mens geborgenheid. Wie niemand heeft, probeert op het laatst moment nog iemand aan de haak te slaan. Een soort wintervoorraad dus eigenlijk, maar dan lichamelijk.
Homo Securus – do 19 okt. 2006
De pensioenadviseur kwam langs. Net zoals het overgrote merendeel van mijn collega-generatiegenoten ben ik een wandelend pensioengat, maar nu heb ik een werkgever die voor mij het pensioen betaalt. Maar daar moet je dan wel een heleboel formulieren voor invullen.
De presentatie was bedoelt voor vijf mensen. Waarvan het er vijf eigenlijk te druk hadden om naar een presentatie van een uur te luisteren over ingewikkelde zaken als middenloonregelongen, eindloonregelingen, beschikbare premieregelingen en wat dies meer zij. Ergens hoorde ik zelfs het woord AOW vallen, alhoewel het twijfelachtig is of die in 2043 inmiddels niet is afgeschaft. Want ja dames en heren, over dit lange termijnperspectief hebben we het in pensioenland.
Tot overmaat van ramp moest ik aan het eind van de sessie ook nog kiezen in welke aandelen- en obligatiefondsen ik mijn pensioen dan wel niet wilde beleggen. Vreselijk. Ik vind me sowieso nog veel te jong en aantrekkelijk om over oudedagsvoorzieningen te praten. Voeg daar dan nog enkele beleggingsfondsen aan toe, en mijn intrede in de risicomijdende burgermaatschappij is een feit. En dan ook nog eens met Shell-aandelen in mijn portefeuille. Gelukkig heb ik slechts een jaarcontract.
Homo Electus – wo 18 okt. 2006
Homo Bibens – di 17 okt. 2006
Gezien de spoorwerkzaamheden kwam de vrije dag di ik opnam voor het werkbezoek van de raad mij bijzonder goed uit. En aangezien we pas op 8.45 uur hoefden te vertrekken, kon ik nog uitslapen ook. Carpe Diem.
In het kader van de immer voortdurende discussie over het horeca-sluitingstijdenbeleid zou de raad op werkbezoek gaan bij andere gemeenten met een horecasluitingstijdenbeleid. Uit 458 gemeenten met een horecasluitingstijdenbeleid kozen we voor Den Bosch en Eindhoven. Volgende week staan ook nog Arnhem en Tilburg op het programma.
Zowel Den Bosch als Eindhoven kennen een sluitingstijd van 4.00 uur, zij het met enige verschillen in de manier waarop ze daar invulling aan geven. In Den Bosch gaat het licht in de kroeg al een half uur eerder aan en de tap toe. Het zogenoemde cooling-down tijd. In Eindhoven noemen ze dat afwerktijd, en wordt deze alleen maar gehanteerd voor snackbars, waar de klant na vier uur nog twintig minuten krijgt om z’n friet, falafel of vleeskroket naar binnen te werken.
Hoewel de situaties in beide gevallen verschillend waren, waren in beide steden de verschillende partijen redelijk positief over het beleid. Uiteraard ondervinden bewoners altijd enige overlast, maar dat geldt, zo zei een vertegenwoordigster van bewoners uit Den Bosch, ook als de kroegen om twee uur dicht gaan. Dan wordt je alleen niet halverwege, maar aan het begin van je slaap weer wakker. Reden, dacht ik nog even balorig, om de kroegen pas om 8 uur ‘s ochtends dicht te laten gaan. Dan is de rest van de wereld al weer wakker.
Interessant was de opmerking uit Eindhoven, waar gezegd werd dat een kort experiment in 1989 met geheel vrije sluitingstijden eigenlijk heel positief was, ware het niet dat de statistieken meer incidenten lieten zien dan zonder vrije sluitingstijden. Maar dat bleek een vertekend beeld te zijn, omdat voor die tijd alle incidenten op uitgaansavonden als één incident werden geadministreerd.
Hoewel het beeld over ruimere openingstijden positief was, waren de argumenten en voorlopige conclusies in beide steden erg uiteenlopend en soms ook in tegenspraak met elkaar. Misschien hadden we de proef zelf op de som moeten nemen. Helaas was ons werkbezoek tussen 9.00 en 17.00 uur gepland. Niet echt logisch, achteraf.
Homo Mobilis – ma 16 okt. 2006
Enkele dagen geleden schreef ik hier nog vol trots dat treinreizigers waarschijnlijk tot de meest geduldige en tolerante mensen ter wereld behoren. Ik kon toen niet vermoeden dat de NS zo kort daarop mijn geduld danig op de proef zou stellen.
Ik heb het natuurlijk ook allemaal aan mezelf te danken. Want was ik als raadslid in Breda destijds niet enthousiast voorstander van de ontwikkelingen in de spoorzone en de nieuwbouw van het NS-Station? Inclusief de aanleg van een derde perron. En dit weekeinde en een groot deel van de rest van de week zijn de baanvakwerkers van NS-opvolger ProRail dus bezig om het nieuwe spoor van dat derde perron aan te sluiten op de rest van het spoornetwerk. Met alle gevolgen voor het treinverkeer tussen Breda en Den Haag.
Want, een ervaren treinreiziger weet al wat dat betekent, die trein reed dus niet. En zo stapte ik dus om drie minuten over half zeven in de trein naar Lage Zwaluwe, waar ik om zeven over zeven op het stopt-op-elk-overbodig-station-treintje stapte. In Dordt probeerde ik nog aan een conductrice te vragen of er een snellere manier was om in Den Haag te komen, maar de dame in kwestie wist mij, na raadpleging van haar palmtop, niet meer te vertellen dan dat het waarschijnlijk het veiligst was om gewoon in de betreffende boemel te blijven zitten. Ondanks een diepgevoeld wantrouwen, respecteerde ik haar antwoord.
Tot ik de ingeving kreeg even mijn laptop op te starten en via de draadloze wifi-verbinding de NS Reisinfo te raadplegen. Die mij wist te vertellen dat op perron 1b enkele minuten later een trein zou vertrekken die alleen in Rotterdam en op Holland Spoor zou stoppen. Ik klapte het scherm dicht, frommelde mijn NRC in mijn tas en sprong nog net op tijd uit de trein voordat deze vertrok naar weer het volgende vinex-stationnetje op de route.
De reis verliep verder voorspoedig. Dat gold helaas niet voor de terugweg, waarbij de volledige inhoud van de reguliere trein naar Breda zich in een half zo korte stoptrein naar Roosendaal probeerde te proppen. Indiase taferelen. Mijn gemeende excuses aan de mede-reizigers. Jullie hebben het allemaal aan mij te danken. En 38 collega-raadsleden natuurlijk.
Homo Contendens – zo 15 okt. 2006
Vandaag kwam ik erachter dat het deuntje van onze geweldige campagnefilm ook gebruikt wordt voor een reclame voor de Beertender.
Het is ook niet helemaal de ideale combinatie. Femke in een auto is voor sommige GroenLinksers natuurlijk tot daaraan toe, maar dat in combinatie met alcohol, dat kan natuurlijk echt niet. Maar Femke heeft gelukkig dan ook helemaal geen Beertender.
Blijft natuurlijk de vraag hoe Heineken op precies hetzelfde moment uitkomt bij ‘Comin’ Home Baby’ van Mel Tormé. Dat kan grofweg drie dingen betekenen: we hebben beide een geniale regisseur of we hebben beide dezelfde regisseur in de arm genomen. Of, en dat is misschien wel geloofwaardiger, één van de twee heeft onder het genot van een biertje zijn of haar mond voorbijgepraat.
Hoe dan ook, we zijn al lang blij dat het een reclame voor de beertender betreft, en niet voor een door kinderen vervaardigde kledinglijn of voor een benzineslurpende hummer. Alhoewel, shit! Heineken, zaten die niet in Burma?
Homo Aeternus – za 14 okt. 2006
Eindelijk had ik weer eens een relatief vrije dag. Dus kon ik de badkamer weer eens schoonmaken, boodschappen doen, een wasmachine draaien en eveneens enkele platen. De rij niet beluisterd werd me zo langzamerhand iets te lang.
Juweeltje onder de nieuwe aankopen is absoluut de nieuwe Mars Volta. Niet alleen de composities zijn geweldig, ook de plaat en de hoes blinken uit in schoonheid. De twee platen van de dubbelaar zijn van tweekleurig vinyl en de hoes bevat een prent die zo lelijk is dat ‘ie alleen maar mooi gevonden kan worden.
Extra bonus is dat de platen, dankzij hun eeuwigdurende groef aan het eind van elke kant, nooit ophouden. Dat werpt de vraag op of deze plaat fysiek wel kan bestaan. Want oneindigheid is natuurkundig gezien het langste wat je kunt bereiken. Hoe is het dan mogelijk dat deze plaat vier keer oneindig is?