wherever, whatever, have a nice day
Femke on Tour was vandaag in Enschede. Speciale gast op de bus was Herman Finkers. En Lucas de Linkse l*l. Huh? GeenStijl op de bus van Femke?
Femke on Tour neemt dagelijks embedded bloggers mee. Zij bloggen vanaf de bus een dagje mee. En aangezien we niet te flauw zijn, mocht Lucas een dagje embedded mee. Zie zijn schrijfsels hier en hier.
Het bestuur kwam in vergadering bijeen. We hebben nog drie maanden te gaan voordat we onze bestuursperiode afronden. Er is in die periode veel gebeurd.
Het was de eerste keer dat er niet voldoende bestuursleden aanwezig waren voor een qorum. Dat is het minimaal aantal aanwezigen dat er moet zijn om beslissingen te nemen. In ons geval: de helft plus 1.
Gelukkig kwam ons qorum om toen over half acht alsnog binnenlopen. Enkele beslissingen konden daarmee officieel bekrachtigd worden. Met een korte agenda en een beperkt aantal aanwezigen, was er nog tijd voor een biertje. Morgen weer op de bus.
De bustour eindigde gisteren in Amsterdam, waar ik de laatste trein naar huis voor het gemaakt maar had gemist. Ik kon bij een bekende blijven pitten, dus alles kwam goed. Alhoewel, de volgende ochtend op tijd in Eindhoven zijn…
Het was weer eens nationaal knip en knutselweekeinde* bij de NS. Gevolg was dat die ietwat geaffecteerd sprekende hollander uit de jaren ’50 mij op zijn Phillip Bloemendaals niet alleen vertelde dat ‘smeuking eunlie allauwed was within thrie mieters of tze spesjal estreens on tze platform’, maar ook dat de NS tussen Utrecht en ’s Hertogenbosch bussen had ingezet in plaats van treinen. Toen realiseerde ik me dat ik nooit om twaalf uur in Eindhoven kon zijn om in de tourbus te stappen.
Normale mensen gaan in de normale trein naar Eindhoven zitten en wachten geduldig af of en hoe de speciale bus zal gaan rijden. Ik niet. Ik probeer de alternatieve route over Den Haag, die door weer een andere omroepstem aangeraden wordt. Dankzij deze mededeling kwam ik in het boemeltje naar Breda te zitten. Een Boemeltje waar maar meteen weer ben uitgestapt. Tweede poging was de sprinter naar Schiphol. Maar eigenlijk wilde ik niet naar Den Haag, ik wilde zo snel mogelijk in Rotterdam uitkomen. En dus maakte ik in Leiden een overstap.
Had ik Leon nog maar, dacht ik bij mezelf. Mijn toenmalige vriendje (betere definities welkom) was treingek en had ongetwijfeld uit zijn hoofd een betere route kunnen verzinnen. Maar eigenlijk ging het vanaf dat moment redelijk, alhoewel het nog uren zou duren voordat ik in Maastricht aangekomen was. Net op tijd om in de bus te stappen en al weer te vertrekken. Naar Roermond en naar huis. Gmpf.
* © Rogier Elshout
De komende twee-en-een-halve week ben ik bijna full-time met Femke on Tour. De bus crost kris kras door het land en wij crossen vrolijk met haar mee. Vandaag waren we in Friesland, in de plaatsen Leeuwarden en Witmarsum.
Het klink misschien raar, maar volgens mij was het de eerste keer dat ik over de afsluitdijk heen reed. En op de terugweg mochten we nog een keer. Het was trouwens ook de eerste keer dat ik in Leeuwarden was. En Witmarsum ook, maar dat is dan weer niet verwonderlijk.
Femke on Tour is niet allen campagne. Het is voor mij ook aardrijkskunde.
Om half vier werd ik verschrikt wakker. Na de lange begrotingsbehandelingen heb ik de nacht en de halve dag in een coma gelegen, getuige het feit dat ik een uur lang door een electronische wekker geslapen moet hebben en ongeveer 26 oproepen had gemist.
„We zitten op je te wachten in Utrecht, waar ben je ergens en wat ga je doen? Ik hoor het wel.”
„We zijn nu vertrokken dus het handigste is als je met de trein komt naar Groningen. Ik geloof dat je daar ook een presentatie op je zou nemen. Ik denk dat Gerard iets anders gaat regelen als je er niet bent. Bel me nog even terug zodra je dit hoort.”
„Ik moet eerlijk zeggen dat we ons behoorlijk zorgen beginnen te maken, aangezien we niets van je terug horen. Ik weet niet waar je bent maar we zouden het erg fijn vinden als je eventjes een belletje doet als je dit hoort.”
Het moge duidelijk zijn. Ik had ’s ochtends op Utrecht Centraal moeten zijn om mee te gaan met Femke on Tour. Kennelijk had de zware week met deadlines en een ingewikkelde begrotingsbehandeling zijn tol geëist. Ik baal er flink van. Ik hecht enigszins aan een betrouwbaar imago.
Spanningen, veel telefoontjes en boze gezichten. Dat tekende de sfeer van de behandeling van de begroting 2007. In een acht uur durende marathonsessie werd de begroting van ruim 530 miljoen aangenomen. Maar de belangrijkste discussie ging niet over de cijfers, maar om de vraag wel of niet te bouwen boven de Bredestraat.
In tegenstelling tot de wat matte kadernotabehandeling, was de begrotingsbehandeling dit jaar een feest voor de politieke theaterbezoeker. Niet alleen omdat er nog 450 duizend euro te verdelen viel, maar ook omdat sommige fracties alvast een voorschot wilden nemen op toekomstige begrotingen. Met name het CDA had daar een handje van.
Het was met name het CDA dat in deze begroting aanleiding zag om met eigen, onuitgewerkte plannetjes te komen. Al enige dagen liep fractievoorzitter Lips vrolijk door het stadhuis met de mysterieuze mededeling dat hij en plannetje had. En plannetje van 23 miljoen, zo lazen we op de dag van de begrotingsbehandeling in de krant. Een plannetje om te gaan bouwen boven de beruchte Bredestraat.
Dit idee, gevat in en motie ie opdroeg tot het doen van een onderzoek naar de mogelijkheden hiervan, hing als een zwaard van Damocles boven de coalitie. Hoewel het woord onaanvaardbaar als zodanig niet werd genoemd, was duidelijk dat deze motie voor de coalitiepartners op zijn minst moeilijk te verteren zou zijn. Zeker ook voor GroenLinks, vanwege het groene karakter van het gebied. En hoewel Lips de motie presenteerde als een plan om het Bredase woningtekort op te lossen, konden we ons niet aan de indruk onttrekken dat de grondopbrengsten op dit project het echte motief was. Opbrengsten die overigens pas ver na deze coalitieperiode zouden binnenstromen en, na aftrek van de kosten van groencompensatie, sociale en economische infrastructuur, ongetwijfeld maar een fractie zouden bedragen van de ons voorgehouden CDA- worst van 23 miljoen.
Een nog groter bezwaar was echter de manier waarop met het onderwerp werd omgesprongen. Het bouwen boven de Brede Straat, ten noorden van de bebouwing in de Haagse Beemden kent en lange voorgeschiedenis waarbij ambtenaren een geheime deal gesloten zouden hebben met Amstelland-Heijmans. De deal ketste af in de raad, mede op ecologische motieven.
Nu alsnog tussen de begroting door nog even het bouwen boven de Bredestraat fiatteren, zou gekkenwerk zijn. Wie zich in Breda bezig houdt met bouwplannen, weet dat er een vaste volgorde is waarin afwegingen gemaakt moeten worden. Allereerst kijk je naar de behoefte aan extra nieuwe woningen of bedrijvenlocaties. Wanneer je constateert dat die behoefte er is, inventariseer je de sociaal, ecologische en infrastructurele randvoorwaarden waarbinnen zo’n locatie ontwikkeld kan worden, vervolgens ga je op zoek naar de meest geschikte plaats om te bouwen en dan ontwikkel je een planexploitatie waarin al deze kaders zijn meegenomen in de hoop dat de exploitatie nog enigszins winstgevend is of op zijn minst kostenneutraal. En last but not least ga je met het hele plan de boer op om met de bevolking tot een zorgvuldige inpassing te komen.
Het CDA deed het andersom: zij willen geld uitgeven en denken daarvoor het gebied boven de Brede Straat wel eens eventjes in te kunnen zetten. Het voorstel mist verder alles: geen aangetoonde behoefte, geen sociale, ecologische of infrastructurele randvoorwaarden, geen integrale afweging, geen locatieonderzoek, geen planopzet, geen doorgerekende grondexploitatie en nul komma nul communicatie met de betrokken burgers in de Haagse Beemden.
De motie heeft het uiteindelijk niet gehaald. Slechts Leefbaar Breda wilde het plan ondersteunen. En ook een andere CDA-motie over het aanpakken van de Ginnekenweg Noord legde het af tegen een financieel beter te bolwerken alternatief van de VVD. Een slechte dag voor de CDA-fractie, die door zijn manier van communiceren voor behoorlijke spanningen binnen de coalitie had gezorgd en zich aan het einde van de begrotingsbehandeling behoorlijk geïsoleerd moet hebben gevoeld. De eerste begroting van de nieuwe coalitie werd uiteindelijk door een ruime meerderheid aangenomen. Inclusief de goedkeuring van de grootste oppositiepartij, de VVD.
Gisteren werd de begroting in een marathonsessie in een gezamenlijke commissievergadering bespoken. Vijf commissievergaderingen, zeven uur vergaderen en broodjes tussendoor. Zelf mocht ik drie van de vijf commissies voor mijn rekening nemen.
Voor het eerst was dit jaar voor een nieuwe wijze van begrotingsbehandeling gekozen. Waar voor de begroting vroeger vaak twee dagen werden uitgetrokken, is de behandeling nu in één keer, in een supervergadering op donderdag. Vandaag mochten de verschillende commissies hun visie geven op de deelbegrotingen.
De vraag is of deze sessie nu enige meerwaarde had. Elke commissie had een uur tijd, elke fractie telkens vijf minuten spreektijd en voor debat was geen ruimte. Interrupties waren verboden, ook al hield niet iedereen zich daaraan. Het was dan ook vooral de bedoeling dat er vragen gesteld werden aan het college. Vuurwerk bleef uit.
Ik had me vast voorgenomen vandaag het record vroeg-op-het-werk-verschijnen te verbreken. Ik had er ook alle aanleiding voor, aangezien ik vandaag ook eerder dan normaal weg moet voor de gezamenlijke commissiebehandeling van de begroting 2006 in Breda. Tussen droom en daad staan wetten in de weg. Of, in dit geval, praktische bezwaren.
De wekker wekte me, zoals de avond ervoor afgesproken, netjes om enkele minuten voor vijf. En zoals ’s winters gebruikelijk, lukte het me niet om meteen op te staan. Gelukkig viel ik ook niet meteen weer in slaap, ook al was daar alle aanleiding toe. Een warme douche en een klodder gel later, liep deze jongen vrolijk rokend naar het station.
Daar werd ik getroffen door de desillusie. Dacht ik aanvankelijk nog dat ik net de trein had gemist, al ras ontdekte ik de fatale fout in mijn denken. In Breda rijden ’s morgens om 5.46 nog helemaal geen treinen naar Breda. Het is fysiek dan ook onmogelijk om per trein vanuit Breda eerder dan om 7.30 bij de Tweede Kamer aan te komen. Net zo min als het dus mogelijk is eerder op het werk te verschijnen dan collega Peter, die er een punt van maakt om dagelijks om 7.34 stipt zijn eerste kopje koffie uit de automaat te trekken. Help, ik wil nachtnet.
Femke on Tour deed vandaag aan. Voor mij een dubbelrol: allereerst als campagnemedewerker van de Tweede Kamerfractie, die betrokken is bij het hele gebeuren rond de tour. Op de tweede plaats als fractievoorzitter in Breda, die van Femke het eerste exemplaar van het Verkiezingsprogramma voor Jongeren in ontvangst mocht nemen.
De bus kwam stipt om twaalf uur aan op de parkeerplaats van de NHTV. En hoewel het er vanwege de tentamenperiode eerst nog even op leek dat de studenten het zouden laten afweten, bleek daarna al snel dat Femke ook onder de studenten in Breda kan rekenen op behoorlijk wat aandacht en populariteit. Zo’n 200 studenten luisterden een uur lang aandachtig naar wat La Halsema te vertellen had.
Iedereen kreeg de gelegenheid om vragen op te schrijven op een briefkaart, die, zo wil het aloude principe, daarna beantwoord werd door Femke. Het aantal ingediende vragen oversteeg de hoeveelheid beschikbare tijd, zodat na het officiële programma grote groepen studenten haar bedolven onder nog meer vragen. En daar zaten ook de bekende vragen bij als ‘mag ik met je op de foto’ of ‘wil je je boek signeren’. Fem rockt!
Vandaag was de echte start van de campagne met het eerste grote lijsttrekkersdebat in Café Dudok in Den Haag. Werk aan de winkel dus voor het campagneteam. Na afloop van het debat zou Femke Halsema samen met kandidaat Kamerlid Mathieu Hemelaar pleiten voor het opnemen van het disciminatieverbod op homoseksualiteit in de grondwet.
GroenLinks is eigenlijk dé homopartij Nederland. Geen andere partij heeft zo consequent gepleit voor de rechten en vrijheden van minderheidsgroeperingen als homo’s, lesbo’s en bi’s. Niet zo gek dat één van onze campagneslogans luit: ‘Poten af van onze homo’s’.
Dat Artikel 1 van de grondwet (discriminatieverbod) moet worden uitgebreid met het verbod op discriminatie op grond van homoseksualiteit, leeftijd en handicap is misschien vooral van symbolische waarde. Ook nu vallen zij (wij) immers ook al onder het discriminatieverbod, alleen worden ze (we) niet specifiek genoemd.
Toch is het meer dan alleen maar symboolpolitiek: door discriminatie van deze drie groepen expliciet in Artikel 1 te noemen naast zaken als etniciteit, religie of geslacht, keur je al deze vormen van discriminatie even hard af. Dat is niet alleen een signaal aan groepen die nog niet helemaal begrijpen, maar ook een belangrijk gegeven voor jonge homo’s die misschien nog een beetje moeite hebben met hun geaardheid (niet doen hoor, hartstikke leuk, homo).
Onder de noemer ‘Zet een poot voor een homo’ (wie verzint al die slogans toch?) werden er ‘pootjes’ gezet (tekeningen van de handen van mensen) voor uitbreiding van Artikel 1. Nu zit ik zelf ook nog te denken aan een vervolgactie, waarbij we de hele Regulierdwarsstraat in Amsterdam volplakken. Iets in de trant van ‘Plak een Sticker voor een Flikker’.