Tag: Breda Barst

Als het festival is afgelopen, we de maandagavond erop ons uitgeteld vol laten lopen met bier en als de barstbecue geweest is, dan zou je denken dat voor de mensen in de organisatie zo langzamerhand de zomer gaat beginnen. In ieder geval wat Barst betreft. Mis, er is nog een hobbel die genomen moet worden: de evaluatie.

De evaluatievergadering is een wat vreemde bijeenkomst die de aanwezigen organisatieleden vooral gebruiken om hun gal te spuwen over alles dat er de afgelopen maanden allemaal is mis gegaan. En er gaat toch altijd nog genoeg mis om te zorgen dat we een avondvullend programma hebben. Zo hebben we ooit een jaar gehad waarbij er onvoldoende bier was op het festival en ook de koelingen van de taps het zuiptempo niet konden bijhouden. Dat was het laatste jaar dat we met fusten bier hebben gewerkt i.p.v. met tanks.

En zo was er ook dit keer weer heel wat te klagen: het werk van de afdeling publiciteit, de indeling van de vrijwilligers, de programmering en de prijs van de toiletten. Ikzelf blijf het schandalig vinden dat mannen gratis tegen een cross-pisser kunnen zeiken terwijl vrouwen telkens weer 20 cent moeten dokken voor hun toiletgang. Gek genoeg waren het de vrouwen in de organisatie die met deze vorm van discriminatie weinig moeite hadden. Soit, het zal wel.

De evaluatie werd afgesloten in de Boulevard. Met een goed glas bier. En na tweeën ook nog bij Guido, alweer met een goed glas bier.

Aanvankelijk vreesde ik dat ik er helemaal niet bij zou kunnen zijn, maar het Dwars-congres was vroeg genoeg afgelopen om het grootste deel van de vrijwilligersbarbecue van Breda Barst nog mee te maken. Dat kwam goed uit. Na het hele zonovergoten weekeinde binnen gecongresseerd te hebben, had ik me voorgenomen mij die avond een delirium te zuipen. Ik ben een heel eind gekomen.

De tuin van Café de Speeltuin was de ideale plek om met dit prachtige weer te eten en te drinken. En toen ik rond een uur of zeven aankwam was er nog genoeg te eten en te drinken overgebleven. Vooral dat laatste gaf deze burger moed.

Dat ik halverwege de nacht lopend naar huis moest omdat een onverwachte maar desondanks niet minder welkome logé fietsloos was en mijn krakkemikkige racertje tegenwoordig geen bijrijders meer duldt, dat het bierdrinken thuis nog even doorging en dat, toen ik de volgende ochtend wakker werd de logé al weer vertrokken was, dat ik die dag moest werken, dit alles kon de feestvreugde die avond niet bederven.

Het weekeinde van Breda Barst is elk jaar weer een behoorlijke aanslag op de fysiek. Maar het is ook altijd erg gezellig. En toen bleek dat de slechte weersvoorspellingen achterwege bleven en de bezoekers massaal naar het park kwamen, kon het weekeinde helemaal niet meer stuk

Voor iemand uit de organisatie begint Breda Barst eigenlijk al in de herfst, wanneer de eerste voorbereidingen al weer getroffen worden. Maar het echte werk begint vrijdag, als in het park de steigers gebouwd worden, het terrein wordt afgehekt, de podia worden neergezet en de kraampjes worden opgezet. En zaterdag overdag moet dan ook nog eens alles ingericht worden. Werk zat dus, voordat om vijf uur ’s middags het eerste bandje begint te spelen. En na de laatste noot moet er dan ook nog worden opgeruimd.

Zondag begint meestal relatief rustig. Ik kon dus genieten van de muziek. Maar het mooiste moment is toch de jaarlijkse rituele bardienst. Vanaf de eerste editie van Breda Barst, tien jaar geleden, ben ik als vrijwilliger betrokken bij de organisatie en ik heb ook elk jaar bardiensten gedraaid, en dat blijft wat mij betreft het leukste werk dat je tijdens zo’n festival kan doen.

Het echte afzien begint eigenlijk pas zondagavond rond half twaalf, als de muziek al weer een tijdje uit is en iedereen nog even heeft nagepraat. Dan komt de grote opruimklus en ik heb het pas één keer meegemaakt dat we daarmee klaar waren voor het krieken van de dag. En dan is er op de maandag ook nog een hoop werk te verrichten. De nacht daartussenin is dus wel heel erg kort.

Nu had ik op maandag ook nog een hoorzitting over de horeca-sluitingstijden in Breda (waarover ik later nog wel meer vertel), dus aan het einde van de middag glipte ik er een paar uurtjes tussenuit om in mijn vieze werkkleding tussen de in strakke kleding gestoken commissieleden van AZ te zitten. Een tweede vergadering in Utrecht paste logistiek niet meer in de agenda en de vraag was of het er fysiek nog in had gezeten. Na vier dagen sjouwen, lopen en ploeteren was de harde kern van Breda Barst toe aan een biertje. We hebben er in Dok19 heel wat Erdinger Weisse-bier naar binnen zitten kantelen.