Categorie: dagelijks leven

Decor – vr 23 apr. 2004

Met Jaap had ik afgesproken vrijdag te werken aan het decor voor Breda Barst. Hij kon zelf pas om 15.00 uur in Breda zijn en ik had ook nog wat dingen te doen, dus we hadden afgesproken lang door te gaan en ter plekke een pizza te verorberen. Zelf heb ik in Tilburg 5 kaartjes voor Rock Werchter gehaald, want om één of andere reden zijn die ineens niet meer via de Ticketservice op het postkantoor te halen, maar alleen via een select aantal platenzaken (zo’n tien) in Nederland. Ook had ik nog wat zaken te regelen met mijn ziektekostenverzekering. Zelf kwam ik rond vieren aan in ons decor-hok.

Na zo’n tien uur therapeutisch schilderen (en kletsen, bier drinken en roken) besloten Jaap en ik het een dag te noemen. Bij mij keken we nog een film (Dazed and Confuzed, een zeldzaam goede high-school-film) en daarna nog een dubbele aflevering van Star Trek Voyager (Year of Hell, nee ik ben echt géén Trekkie). Op dit soort momenten ben ik diep gelukkig om het feit dat ik een beamer heb waarmee ik dit soort dingen groot tegen de muur kan projecteren.

Nieuwsbrief – wo 21 apr. 2004

De vorige GroenLinks nieuwsbrief had wat vertraging opgelopen omdat er nieuw Nieuwsbriefpapier moest worden ontworpen (nieuwe huisstijl) en gedrukt. Dus de nieuwe uitgave kwam onverwacht vroeg. De nieuwsbrief kost me namelijk altijd nogal veel tijd. Niet alleen omdat ik altijd wel een paar stukjes moet schrijven voor het afdelingsblad, maar ook omdat ik die van andere moet redigeren, het hele zootje daarna in Quark-Express moet neerkwakken met een Lay-Out doe voldoet aan de nieuwe huisstijl, en daarna alle pagina’s moet exporteren in Illustrator (nou ja, dat laatste gaat eigenlijk vrij snel), alvorens het naar de drukker (kopiëerwinkel) kan, die het op ons speciaal hiervoor ontworpen full-colour (rood en groen) nieuwsbriefpapier drukt. Dat was zo’n beetje mijn halve woensdagnacht. En donderdagochtend moest ik er al weer vroeg uit. Aaaah!

Feestje – di 20 apr. 2004

Die avond vierde Peter zijn verjaardag. En hij had nog z’n twintig kratten bier over van het weekeinde, dus daar kon nog wel een bescheiden feestje vanaf (zie web-log za 17 en zo 18 apr. 2004). Gewoon een paar vrienden op de bank, relaxte muziek op de achtergrond en een bord toastjes met kaas op de grond, want Peter doet niet aan tafels.

Flyeren – ma 19 apr. 2004

Raadslid of niet, vandaag moest er geflyerd worden. De fractie gaat maandag erop op bezoek in Breda Noord en dat willen we natuurlijk op allerlei manieren kenbaar maken. We hadden er een uur voor vrijgemaakt, maar dankzij de hulp van een aantal leden waren we in tien minuten klaar. En daardoor, en door een kleine vertraging, heb ikzelf geen flyer in mijn handen gehad.

Verschraald – za 17 en zo 18 apr. 2004

Er is een schoolgebouw in Breda dat op het punt staat gesloopt te worden. Tot die tijd wonen er wat mensen. Eén van de bewoners, een vriend, besloot een feest te geven.

Nu zijn grote gebouwen ideale ruimten voor grote feesten. En als er een aantal vrienden samenwerken kan dat allemaal relatief low-budget. Eigenlijk ben je alleen geld kwijt voor bier. Zo werd ik ingeschakeld voor het verzorgen van het geluid. Eén van de oude klaslokalen werd namelijk voor de gelegenheid omgetoverd tot dance-zaal en dat moest maar met mijn PA-installatie.

We begonnen zaterdagmiddag met opbouwen en rond een uur of tien ’s avonds stond alles klaar voor een vet feest. En vet, dat is het geworden. Maar ook vermoeiend. Rond een uur of vier heb ik me even teruggetrokken (ik had ergens een kussen vandaan weten te toveren) en, nadat ik een uur of anderhalf later werd gewekt, ging ik vrolijk verder tot een uur of half elf ’s ochtends. Toen zat ik echt aan mijn taks en fietste ik maar naar huis, mijn installatie in een oerwoud van lege en halflege bierflesjes achterlatend.

Uiteraard werd ik pas laat in de middag weer wakker (schande!) en aan het begin van de avond vertrok ik opnieuw naar de school om de PA af te breken. De geur van verschraald bier verwelkomde mij toen ik de dance-ruimte binnenkwam. Elders waren de laatste feestgangers nog steeds actief aan het feesten, terwijl de bewoner verweesd en op zijn laatste benen door de woonkamer slenterde. Dat deden zij nog steeds toen ik rond een uur of negen met PA en al richting huis reed. Ik heb me maar niet afgevraagd welke pillen en poeders daaraan hebben bijgedragen.

Terug naar school – vr 16 apr. 2004

Normaal voer ik zelf het debat. Vandaag mocht ik het voor de verandering eens aan anderen overlaten. Enkele weken eerder hield mijn oud-leraar Maatschappijleraar aan de telefoon met de mededeling dat in het kader van de OLV-week, een educatieve schoolweek extra-ordinair, de vierde klassen Havo enkele workshops debateren zouden krijgen. Op de vrijdag zou alles afgesloten worden met een onvervalst Lagerhuis-debat in de kantine. Ze hadden alleen nog een gespreksleider nodig. Of ik dat niet wilde doen. Tuurlijk, alles voor mijn oude school.

Het is inmiddels al weer acht jaar geleden dat ik voor het laatst eindexamen deed op het OLV. En hoewel ik het gebouw nog steeds blind de weg zou weten, is het veel veranderd. Op het schoolplein zijn noodlokalen gerezen om het tekort aan klaslokalen op te vangen. De sombere, met oker beschilderde en bruin-bordeauxrode lijnen afgewerkte muren zijn nu modern-wit en de vensterbank, waarop ik vroeger met mijn langharige vrienden de pauzes doorbracht is weggezaagd om daarachter een nieuw kantoortje te kunnen bouwen. De bibliotheek is fitness-ruimte geworden, de gymzaal is mediatheek geworden en de aanmaaklimonade-automaten zijn vervangen door blik-dispensers van het type coca-cola. In plaats van lila-pauzes en appels verkoopt men nu worstenbrood en kroketten.

Ook het lerarenkorps is flink veranderd. Kennelijk heeft direct na mijn vertrek de vergrijzing toegeslagen en hebben tientallen docenten het ambacht van leraar verruild voor het pensioen. Desondanks liepen er nog genoeg bekenden rond om uitgebreid mee te praten over hoe het vroeger was en het nu is.

Het debat met 4 Havo, en daarna ook nog met de derde klassen, verliep volgens mij heel aardig. Leuk om te zien dat er een aantal leerlingen tussen zitten die maar wat graag hun mening delen met anderen. En er zaten een aantal goede debaters tussen, volgens mij, die in November de eer van hun school mogen verdedigen tijdens het stedelijk Lagerhuisdebat.

Na afloop van de debatochtend en -middag stond de borrel klaar in de docentenkamer. Niet ter ere van mijn aanwezigheid overigens, maar omdat er twee jubilarissen hun 25-jarige aanstelling op het OLV-Lyceum vierden. Ik ben er maar bij gaan zitten en haalde herinneringen op. Over dat er gedurende mijn OLV-tijd nog geen mobieltjes waren. Dat vakken als verzorging en techniek nog niet gegeven werden op het OLV. Dat de bibliotheek nog geen mediatheek was. En in mijn achterhoofd het idee dat er toen nog twee jaargenoten rondliepen die nu niet meer leven. Tjee, we worden oud…

TV-debat – wo 15 apr. 2004

Wie wordt de nieuwe burgemeester van Breda. Dat was zo’n beetje de centrale vraag van het tv-debat dat de lokale talkshow-host Joep Schreuder van het programma TV & Co leidde tussen de raadsleden Joep Augenbroe (CDA), Henk Snier (PvdA) en ondergetekende. Onze huidige burgemeester houdt er na de zomer mee op en de sollicitatiecommissie (officiëel: vertrouwenscommissie, want over alles dat ze bespreken moeten ze 75 jaar lang hun mond houden) is druk bezig met de selectie van een opvolger.

Wij zitten alledrie niet in die commissie en weten dus van niets. Alhoewel, ik niet in ieder geval. Wat Joep en Henk (coalitie) in de wandelgangen misschien opgevangen hebben is aan mij als oppositie-lid in ieder geval nooit verteld. We konden dus vrijuit praten.

Een echt debat is het eigenlijk niet geworden. Over de kwaliteiten die zo’n nieuwe burgemeester moet hebben, kun je het namelijk niet oneens zijn. Hij moet dicht bij de burger staan, vond ik, maar dat vond Joep eigenlijk ook (Bourgondisch, noemde hij het) en Henk kon zich daar ook wel bij aansluiten. Henk en ik vonden het op onze beurt weer belangrijk dat het een burgemeester voor alle groepen in de samenleving moest worden, ofwel iemand die oog heeft voor de multi-culturele samenleving en bij problemen bindend kan optreden. Joep vond veiligheid misschien net een beetje belangrijker. Maar het blijven nuance-verschillen. Goed, misschien is GroenLinks de enige die heel erg graag een vrouwelijke burgemeester zou hebben, maar ook daar is het CDA geen principiële tegenstander van, ook al had Joep het bijna consequent over een man.

Het enige debat dat kon ontstaan was eigenlijk over de gekozen burgemeester. De Bredase afdeling van GroenLinks ziet dat wel zitten (landelijk gaan we niet verder dan gekozen door de raad), PvdA en CDA hebben daar wat meer moeite mee. Maar daar ging de discussie niet over, dus konden we niet anders dan het met elkaar eens blijven.

En dat is politiek misschien niet zo interessant, gezellig is het wel. En dus zaten Henk, Joep en ik nog enkele uren na te praten op het terras van ’t Sas (de oude Torenpassage). En stadschef Willem Reijn van BN/DeStem kwam er later ook nog bij, en nog later voegde zelfs Koos Gouka van de SP zich nog bij ons. De discussie over de Bredase politiek die toen ontstond was eigenlijk veel interessanter, maar helaas was er geen camera die het registreerde.

Diverse mogelijke coalities, de samenstelling van de lijsten, de voorspellingen van de volgende gemeenteraadsverkiezingsuitslag (jammer dat je bij scrabble nooit meer dan 7 letters mag neerleggen), de interne gang van zaken bij de fracties, de meningen over de andere fracties, favoriete wethouders, favoriete raadsleden, wethoudersposten (zelfs Willem kreeg er van Joep één aangeboden), alles kwam over tafel. En ik zou er best meer over willen vertellen. Ik heb van de grootste coalitiefractie echter 75 jaar zwijgplicht opgelegd gekregen.

Elephant – ma 12 apr. 2004

Het was misschien wel mijn laatste kans om deze film, die ik al weken wil zien, op het zilveren scherm te bekijken. Om één of andere reden heeft Chassé Cinema namelijk besloten de film al in de vijfde week niet meer dagelijks te vertonen. Het gaat om de met een Golden Globe bekroonde film Elephant van Gus van Sant (o.a. My Own Private Idaho en Good Will Hunting), geïnspireerd op het drama van Columbine, de high-school waar twee scholieren een bloedbad aanrichtten door 12 medescholieren dood te schieten alvorens zelfmoord te plegen.

Eliphant is geen documentaire, het is fictie. Maar Gus van Sant heeft er wel over nagedacht. Wat zouden de oorzaken geweest kunnen zijn van het drama van Columbine. Welke motieven zouden de daders Eric Harris en Dylan Klebold gehad kunnen hebben.

Maar Gus van Sant doet veel meer in zijn film. In zijn film springt Van Sant over en weer van de dag voor de gebeurtenis naar de dag zelf. Na de introductie van de 6 hoofdrolspelers heb je als kijker meteen sympathie voor de karakters. Maar de grens in tijd vervaagt snel en na enige tijd komt de onrust: wanneer begint het bloedbad? En hoewel je van te voren eigenlijk al weet wie het zijn, blijft de vraag hangen wie de daders zullen zijn. Zo verreikt die anticipatie dat Van Sant zelfs opluchting oproept bij de kijker op het moment dat het schieten daadwerkelijk begint. Opluchting, omdat het onontkoombaar is. Onontkoombaar, omdat de kijker van te voren al weet wat er op 20 april 1999 in Columbine is gebeurd.

Het doodschieten van studenten en leerkrachten is slechts nog het plichtmatig afwerken van een proces dat al lang in beweging was gezet en niet meer teruggedraaid kon worden. Van Sant brengt het zo in beeld dat je het zelfs niet eens erg vindt. Als het dan toch moet gebeuren, doe het dan maar zo snel mogelijk. De daders offeren zich op voor de geschiedschrijving. Verdriet, wanneer zij ook zelf niet aan de dood kunnen ontkomen.

Met Elephant zet Gus van Sant een waar meesterwerk neer dat de kijker steeds weer op het verkeerde been zet. Misplaatste sympathie, het onvermogen om in te grijpen en tot slot de berusting dat het eigenlijk niet anders kon. Het is één van die zeldzame films die je stil krijgt, waarna je even geen behoefte hebt aan een gesprek, die je zintuigen op scherp zet en de buitenwereld voor even totaal anders laten waarnemen. Zo’n mooie film verdient het om nog een tweede keer gezien te worden. Ik hoop dan ook dat het Chassé ‘m voorlopig nog even in de roulatie laat