Categorie: dagelijks leven

Allereerst was er de afspraak met mijn bank. Ben ik wel geschikt voor een hypotheek? Het antwoord was een beetje ‘mwa-mwa’. Want raadswerk is onzeker: wie weet stemt er over twee jaar wel helemaal niemand meer op me. En die andere part-time baan bij de Fontys Hogescholen, die is in eerste instantie ook maar voor een bepaalde termijn. Dus ook al kun je het allemaal best betalen: de bank gaat er van uit dat je vroeg of laat in de goot beland en je hypotheek niet meer kan afbetalen.

Daarna moest er een pak gekocht worden. Binnenkort gaat mijn broer trouwen en hij heeft mij gevraagd te getuigen. Hoewel ik zelf weinig heb met het instituut huwelijk en me serieus af vraag wat de zin is van getuige zijn, is het stiekem ook wel weer leuk en een goede reden om een mooi pak te kopen. Na 11 juli de foto’s.

Om 16.30 begon het wijkbezoek aan de Ypelaar. Mooie wijk, relatief veel groen, weinig problemen. En dat willen ze daar graag zo houden en daarom nodigde de buurt de politiek uit voor een buurtwandeling. Want waarom moest de gemeente nu per sé die mooie houtopstand tussen Ypelaar en de nieuwe wijk Nieuw Wolfslaar gaan kappen. En kan de gemeente niet 5000 euro missen voor het vernieuwen van de Openluchtschool voor gehandicapte kinderen? Ik had maar vast uitgerekend dat het per raads- en commissielid maar 100 euro zou kosten, dus dat we het desnoods zelf wel konden ophoesten.

Helaas moest ik wat eerder weg, omdat die avond ook de vergadering van de commissie VSM was. Met als belangrijkste punt het programma wonen 2004. Waarin onomwonden duidelijk wordt dat er in Breda niets is gedaan voor de onderkant van de samenleving, want het tekort aan sociale woningen is de afgelopen zes jaar alleen maar groter geworden. Het beleid van deze coalitie, met een heilig geloof in doorstroming (als je maar dure villa’s bouwt gaat iedereen verhuizen en komen de woningen aan de onderkant van de woningmarkt vanzelf vrij; beetje naïeve gedachte natuurlijk!). Ook Ger Postuma van de PvdA pleitte ineens voor meer sociale woningen. Of hij dan ook eindelijk erkende dat het beleid van de afgelopen jaren, waar de PvdA in Breda mede verantwoordelijk voor was, compleet was mislukt. Dat durfde hij echter niet te erkennen. Zo ongenuanceerd lag het niet. Coalitiepartners CDA en VVD lachten in hun vuistje en keken toe hoe Ger de veel te warme coalitiekastanjes uit het vuur moest halen.

Omdat zaterdag de 1-mei-viering was (zie web-log za 1 mei 2004), heb ik de finale van idols moeten missen. Niet dat ik de andere afleveringen van idols gezien heb, verre van dat, maar eerlijk is eerlijk, zo’n finale-uitzending, daar ben ik dan stiekem toch wel nieuwsgierig naar.

Aangezien ik vandaag laat ging eten na een vanochtend op de fractie geweest te zijn en ’s middags decor voor Breda Barst te hebben geschilderd, kon ik tijdens het eten de finale in de herhaling alsnog bekijken. En ik moet eerlijk zeggen: ze weten van zoiets onbenulligs als een soundmixshow (want meer is het eigenlijk niet) dan toch nog een spektakel te maken. Na het eten heb ik aan mijn bureau dus maar verder gekeken.

Tijdens de uitslag, op het moment dat Boris en Maud in spanning naast elkaar stonden, moest ik een beetje denken aan de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in 2002. Ik stond toen op plaats nummer vier en de eerste, voorlopige uitslag gunde GroenLinks maar drie zetels. Uiteindelijk bleef het bij drie en ging het raadslidmaatschap aan mij voorbij. Niet dat daarmee mijn leven in duigen viel, maar eigenlijk had ik toch wel verwacht dat we vier zetels zouden halen en dus, dat ik raadslid zou worden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar minder om kon lachen dan Maud, die met een brede glimlach de finale heeft verloren.

Uiteindelijk ben ik alsnog in de raad gekomen, nadat GroenLinks-raadslid Rian met een burn-out uit de raad vertrok (ze is nu overigens weer terug, in de plaats van Ben, die tussentijds uit de raad stapte om een carrière als rechter na te streven). Misschien dat dat ook wel de reden is dat Maud zo vrolijk was: van Jamai horen we immers nooit meer wat, terwijl de tweede van vorig jaar, Jim, tenminste nog enigszins in de belangstelling staat. En hoewel ik tijdens de verkiezingen buiten de boot viel, ben ik inmiddels alsnog in een positie om mijn idealen via de gemeentepolitiek vorm te geven. Eigenlijk is er maar één levensgroot verschil: als Maud optreedt staan er waarschijnlijk duizenden mensen met sjaaltjes en spandoeken in de zaal, terwijl het publiek tijdens een raadsvergadering nagenoeg helemaal afwezig is. Tsja, politicus, je wordt het niet voor de meisjes. Of, in mijn geval, voor de jongens :) .

Ik had vandaag om 10.00 uur een vergadering op het Griffiehuis over de website van de gemeente. En die vergadering was ik heel erg vergeten.

’s Avonds de dodenherdenking in het Valkenberg geweest. Piet Hein en Rian legden namens GroenLinks bloemen bij het monument. Eerlijk gezegd heb ik er een dubbel gevoel aan overgehouden. Zelf vind ik het heel belangrijk dat we blijven stilstaan bij de verschrikkingen van 60 jaar geleden. Dat mogen we nooit vergeten.

Maar ik heb ook de indruk dat een heleboel mensen die bij de herdenking aanwezig zijn, dat doen uit een soort verplichting. Elk jaar min of meer dezelfde speeches houden. Daardoor krijgt de herdenking iets afstandelijks. Terwijl het onderliggende thema van de dodenherdenking, vrede, vrijheid en verdraagzaamheid en de mensen die voor deze idealen gesneuveld zijn, nog steeds heel actueel is.

Elk jaar vind ik het weer prachtig als een afgevaardigde van de Poolse eenheden die Breda bevrijd hebben een krans komen leggen. Je vraagt je af hoe lang nog, want ook deze helden hebben niet het eeuwige leven.

Op maandag schreef journalist Nico Schapendonk in zijn politieke column in BN/DeStem dat de oppositie in Breda ‘Lam en Tam’ was.

“Ziet u dat stel al gezamenlijk ten strijde trekken om christen-democraten, liberalen en sociaal-democraten uit elkaar te spelen? Nou, ik ook niet. Terwijl het toch niet zo moeilijk zou moeten zijn om de ‘macht’ te prikkelen. Laat de PvdA maar eens opdraaien voor een CDA-standpunt. Laat ze maar eens weten dat politiek niet alleen gaat over programakkoorden, maar ook over principes. En doe dat breed uitgemeten in de gemeenteraad. […] Misschien maakt het ook allemaal geen bal uit, maar alles is beter dan de tamme en lamme vertoning die nu vertoond wordt in circus Rutten. Want waar is de oppositie? Die is naar huis… En dus doet de coalitie waar ze zin in heeft.”

Mijn reactie:

Politici kunnen in mijn ogen beter niet reageren op wat de pers over hen schrijft. Maar wanneer het journaille de politiek om verantwoording vraagt, ligt dat anders. Zo vroeg Nico Schapendonk zich in de politieke column af waar de oppositie toch is. Ze zitten in ieder geval niet in de kroeg, zo constateert hij, en de coalitiefracties ter verantwoording roepen over het door hun gevoerde beleid, dat gebeurt volgens hem ook niet.

Volgens mij probeert de oppositie de coalitiepartijen regelmatig in de raad te prikkelen. Vorig jaar zeer succesvol met het optreden omtrent het Brabantpark. Maar ook nog zeer recentelijk, toen ik de PvdA aansprak op hun steun voor het Museum voor Grafische Vormgeving in deze tijd van bezuinigingen. Of in de kwestie BRTS, toen wij ons in de raad afvroegen of enkele coalitieleden wel aan de stemming mee mochten doen.

Kennelijk niet duaal genoeg voor BN/DeStem, want van de laatste twee voorbeelden viel geen letter terug te lezen. Wel een column met exact dezelfde strekking als mijn bijdrage over bovengenoemde onderwerpen, maar zonder bronvermelding. Ach, het kan verkeren, denken wij dan gelaten.

Het debat zal ongetwijfeld principiëler, feller en prikkelender kunnen. Maar dat wij na afloop van een veel te tamme raadsvergadering niet mee gaan naar Publieke Werken om daar op kosten van de gemeente een pilsje te drinken, dat kan ons toch moeilijk kwalijk genomen worden.

Als republikein heb ik niet zo veel met Koninginnedag. Maar het is elk jaar weer een mooie aanleiding om met een paar vrienden in het park te zitten om te genieten van het mooie weer en de vrolijke mensen. Zo stonden autochtonen de inhoud van hun zolder te verkopen aan allochtonen en andersom (hoezo integratieprobleem?) en probeerden meer en minder muzikale kinderen een zakcentje bij te verdienen op hun instrument en stond ex-dakloze Peter zijn eigenzinnige gedichten voor te dragen aan het publiek.

’s Avonds kwam ik in het Jazz Café Leo van Lieshout tegen, met wie ik tot laat in de nacht heb gediscussiëerd over het politieke en culturele klimaat in Breda (waar is de tijd gebleven dat wij om zes uur ’s nachts nadachten over het realiseren van onze idealen?, vroeg hij me op verwijtende toon). De avond eindigde in de Liquid, een nachtzaak van de Bredase horeca-tycoon Laurens Meijer. Ik heb zelf niet zo veel met de Bredase nachtzaken en heb ook het idee dat er aan de deur nog wel eens gediscrimineerd wordt.

En laat ik nu net Laurens Meijer zelf tegenkomen in de Liquid, met wie ik om drie uur ’s nachts nog dit onderwerp aansneed. Niet dat we het probleem van de integratie tussen bevolkingsgroepen in één keer hadden opgelost. Maar het leuke is wel dat Laurens het onderwerp niet uit de weg gaat en graag nog een keer verder van gedachten wisselt. “Ik pas er voor om steeds de schuld van het integratieprobleem in de schoenen geschoven te krijgen. De gemeente moet ook zijn verantwoordelijkheid nemen”, zei hij terecht. In de lokale GroenLinks integratie-discussie zou hij nog best eens een zinvolle ervaringsdeskundige kunnen zijn. Ik maak dus graag nog een keer gebruik van zijn aanbod.

Het was een pittige discussie tijdens de werkvergadering van de fractie. We blikten terug op het bezoek aan de buurt Hoge Vucht (zie web-log ma 26 apr. 2004) en dus kwamen we automatisch bij het onderwerp integratie (zie web-log di 27 apr. 2004). Even was ik bang dat de fractie zich niet aan het onderwerp wilde branden en dat de discussie daarmee afgedaan zou zijn.

Maar gelukkig zijn er meer mensen in de fractie die nu toch onderhand ook wel zien dat het een heel belangrijk onderwerp is waar we ‘iets mee moeten’. En wij, dat is niet alleen de partij GroenLinks landelijk, want die heeft een prachtige integratie-nota geschreven, maar ook de Bredase afdeling. Lokaal moeten we ook een nieuwe groenlinkse visie ontwikkelen op de problemen die hier spelen en kunnen ontstaan. Reageren op problemen is één ding, problemen voor proberen te zijn is een tweede.

De afspraak: we gaan niet mee huilen met de wolven van Leefbaar. Want ik heb in Breda van hun nog geen enkele concrete of minder concrete oplossing gehoord. Maar we gaan de problemen ook niet onder de mat vegen, want dat is in Nederland al te lang gebeurd. Niet alleen door links trouwens, zoals vaak wordt gezegd. Ook de niet-linkse partijen hebben het onderwerp vaak links laten liggen (vreemde formulering trouwens). Wordt vervolgd? Echt wel!

Ik heb het al vaker geschreven: mijn vrienden zijn altijd een prettig klankbord wat betreft de mogelijke oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken (wat een draak van een zin, trouwens!). Ten eerste kunnen zij alles eruit flappen, terwijl ik als raadslid altijd een beetje voorzichtiger moet zijn in mijn woordkeuze (niet dat ik dat nou echt doe, maar goed). Ten tweede hebben zij, als niet politici, het ‘gesundes Volksempfinden’ aan hun zijde. En dus heb ik gisteren met hun van gedachte gewisseld over de stand van zaken rond de integratie in Nederland, maar vooral ook over de wenselijke en niet wenselijke richting die het in de toekomst op zou kunnen gaan.

Aardig dat het basisidee van GroenLinks, integratie door de emancipatie van het individu en het tegengaan van segregatie, ook door hun werd onderschreven. Hoe dat in Breda vorm moet krijgen, dat hoef ik hen niet te vragen. Daar moeten de politici maar over nadenken. Maar niemand heeft behoefte aan het ontstaan van aparte wijken voor verschillende bevolkingsgroepen: geen Chinatown, Turkenbuurt of Marok-wijk in Breda. In Zuid Afrika hebben ze decennialang gevochten voor de afschaffing van de apartheid. Die moeten we in Nederland nu niet via de achterdeur binnen willen halen. Dan hebben we de Outspan-sinaasappelen jarenlang voor niks geboycot.

Politici wordt altijd verweten dat ze te weinig onder de burgers komen, en daarom gingen wij maandagavond ‘buurten’ in Breda Noord. Ongedwongen praten met buurtbewoners over de problemen die zij signaleren in hun eigen buurt. Helaas viel de opkomst een beetje tegen: er waren drie mensen gekomen. Het grote voordeel van een lage opkomst: je kan uitgebreid en in detail over de onderwerpen praten en de drie aanwezige, autochtone, oudere mannen kregen alle ruimte om hun verhaal te vertellen.

Mijn conclusies: het is in Breda Noord (met name de Hoge Vucht) niet allemaal kommer en kwel, zoals de krant ons soms doet geloven. Maar er zijn ook wat problemen. Zo vertrekken veel ouderen uit de wijk, omdat er op dit moment onvoldoende woningen beschikbaar zijn die geschikt zijn voor ouderen. En dus verhuizen oude mensen, die niet langer in hun te grote eengezinswoning kunnen blijven, naar buiten de wijk. Goed, er zijn wel plannen om in de toekomst ook seniorenwoningen te bouwen, maar daar hebben de huidige ouderen geen zak aan. Dus moeten we snel een oplossing zien te verzinnen om het acute tekort terug te drinken. Met enkele tientallen woningen die geschikt zijn voor ouderen, zou dat al lukken.

Tweede conclusie: de wijk kampt met ‘verzwarting’. Door de toenemende segregatie in de stad gaat de leefbaarheid in de wijk langzaam achteruit. Dat is onwenselijk, maar ook een veel moeilijker probleem om te tackelen. We gaan ons nu dus buigen over het integratievraagstuk op Bredaas niveau. Dat kan nog eens een heel interessante en lange discussie worden bij GroenLinks. Ik ben benieuwd.