Categorie: dagelijks leven

Na mijn werk in Hilversum was ik zo moe dat ik even ging liggen. Om 3.45 ’s nachts werd ik wakker om erachter te komen dat ik te laat was om nog naar de Dok19 te gaan, waar Joris en Liesbeth die avond hadden gedraaid. Dus stapte ik van het bed, deed mijn kleren en mijn lenzen uit en kroop er weer in. Ik heb in geen tijden zo’n lange nachtrust gehad.

Toegegeven, het wil allemaal niet zo lukken met deze zomer. Terwijl ze in Zuid-Europa te kampen hebben met ernstige droogte, wil de zon hier maar niet echt doorbreken. We hebben tot nu toe welgeteld één warme week gehad, en dat is natuurlijk veel te weinig. Voor de rest is het aangenaam, maar ook niet meer dan dat.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar ik heb desondanks toch maar besloten mijn vleugels uit te spreiden en maar weg te trekken. Uit het ouderlijk nest, wel te verstaan. Nu had ik dat idee eigenlijk al veel langer, maar totnogtoe was het er nooit van gekomen. Reden nummer één was dat ik niet meer op kamers wilde. Ik heb dat een jaar gedaan, toen ik in Engeland woonde, maar ben toen voorgoed van dat concept genezen. Vooral levende afwas en pratende koelkastinhoud was daar debet aan.

Tweede complicatie was dat ik me niet op tijd gerealiseerd had dat het misschien wel handig was om me in te schrijven bij een woningbouwcorporatie. En met de wachttijden van tegenwoordig, die op kunnen lopen tot, zo lijkt het tenminste, wel 188 jaar, is het verstandig om dat tijdig te doen. Ouders van jonge kinderen: geef Uw baby een inschrijving cadeau.

Derde complicatie was dat ik het liefst iets kleins zou willen kopen. En hoewel ik niet bulk van het geld leert een rekensommetje mij dat dat per definitie goedkoper is dan huren. Ik zou dat best kunnen betalen. Hypotheekverstrekkers denken daar echter heel anders over: wie geen vast contract heeft (en zowel in de politiek, waar geen vaste contracten bestaan, en bij de omroep, waar men doorgaans het liefst met freelancers werkt, kan ik dat dus wel shaken) hoeft niet bij de bank aan te kloppen.

Een vierde reden, een complicatie wil ik het niet noemen, is dat de bittere noodzaak het ouderlijk nest te verlaten, eigenlijk ontbreekt. Ik ben zelden thuis, net als mijn moeder, dus haar huis heeft soms meer iets weg van een hotel. We zien elkaar doorgaans zelden en hebben dus ook geen last van elkaar. Daarnaast vindt zij mijn aanwezigheid wel handig, vanwege soms optredende computerproblemen en vindt ik haar aanwezigheid ook wel makkelijk, aangezien de wasmachine, het strijkijzer en het gasfornuis als koppelverkoop gratis bij worden geleverd.

Desondanks moest het er vroeg of laat toch eens van komen. En dus had ik deze avond een gesprek met de huisbaas van Liesbeth en Joris. Zij gaan namelijk binnenkort verhuizen naar het huis van zijn ouders, die voor twee jaar naar Singapore gaan vanwege hun werk. En ik stroom, ijs en weder dienende, door naar hun verdieping aan de Ceresstraat. One day I’ll fly away.

Wie in Breda wel eens iets meer doet dan alleen voor de televisie hangen, komt al snel in aanmerking voor de rubriek Markante Mens. Dat klinkt alsof ik het een suffe rubriek vindt, maar ik stel het zo cynisch, omdat ik anders nogal arrogant zou overkomen. Dan had hier namelijk iets gestaan in de trant van: alleen ècht belangrijke mensen komen in de rubriek Markante Mens en vandaag was ik aan de beurt. En zeg nou zelf, dat klinkt toch ook niet aardig?

Het interview was al enkele weken geleden afgenomen (zie web-log 24 juni 2005). En aangezien er allemaal vragen gesteld worden, die ik niet regelmatig op dit web-log behandel (en tevens om mijn stukje over deze dag – die ik voor de rest in Hilversum en ’s avonds bij enkele vrienden heb doorgebracht – makkelijk te vullen) druk ik het hieronder maar af.

Markkante Mens:
‘Ik wist al heel vroeg dat ik links was’

Door Leon Weterings

Dinsdag 19 juli 2005 – Selçuk Akinci (27) is raadslid voor de fractie van Groen Links en sinds maart van dit jaar lid van het landelijke algemeen bestuur van deze partij. Daarnaast besteedt hij veel tijd aan zijn ‘andere passie’: radio. Momenteel werkt hij als programmamaker bij het NPS-programma 4fm. Akinci is vrijgezel en heeft geen kinderen.

Hoe voelt u zich de laatste tijd?

“Lekker en vrolijk. Ook dat laatste vind ik belangrijk. Het is wel erg druk de laatste maanden. Maar ik kan toch niet lang stil zitten. Dus dat komt mooi uit.”

Wie zijn uw voorbeelden?

“Ik kan waardering opbrengen voor bepaalde eigenschappen van verschillende personen. Zonder dat die mensen direct voorbeelden voor me zijn. Ik ken bijvoorbeeld mensen die zich bij alles wat ze doen afvragen of het binnen hun idealen past. Daar heb ik respect voor.”

Gelooft u in God?

“Absoluut niet! Het geloof bestaat volgens mij maar om twee redenen. Ten eerste om de dingen te verklaren die mensen niet snappen. En ten tweede omdat mensen zichzelf te belangrijk vinden om te kunnen accepteren dat er na de dood niks meer is.”

Waar heeft u een hekel aan?

“Aan intolerantie. En aan mensen of groeperingen die aan anderen willen opleggen hoe ze moeten leven.”

Hoe staat u in het leven?

“Ik probeer positief en open te zijn. Een somber levensbeeld zou voor mij ook geen zin hebben. Als ik zou denken dat het nooit meer goed komt, heb ik niks te zoeken in de politiek.”

Bent u ijdel?

“Ja, ik ben homo, er is volgens mij wel een correlatie tussen ijdelheid en homo zijn. De belangstelling van de media? Dat hoort nu eenmaal bij de politiek. Je moet wel oppassen dat je je niet te veel op het makkelijk scoren gaat richten. Dat kan ten koste gaan van de inhoud.”

Bent u gevoelig?

“Ik kan best bot overkomen en heel rationeel reageren. Dan ben ik niet gevoelig. Maar ik kan me heel kwaad maken over onrecht. Dat raakt me dan wel diep.”

Waar bent u bang voor?

“Ik zou het erg vinden als er iets met mijn vrienden zou gebeuren. En ik heb angst voor de recente ontwikkelingen in de Nederlandse samenleving waar de onderbuik regeert. Natuurlijk moet je die mening serieus nemen en met mensen gaan praten. Maar probeer in oplossingen te denken.”

Wat zijn uw drijfveren?

“Rechtvaardigheid, medemenselijkheid en naar mensen luisteren als ze hun verhaal kwijt willen. Ik probeer een heel sociaal iemand te zijn.”

Wat maakt u verdrietig?

“Mensen die dingen laten gebeuren zonder dat ze proberen daar iets aan te doen. En waardevolle dingen die verloren gaan.”

Hoe belangrijk is geld voor u?

“In principe is het helemaal niet belangrijk voor me. Ik ben er pas mee bezig als ik het niet meer heb. Je zult mij niet horen over de raadsvergoeding. Ik vind dat we geen zak te klagen hebben. Ik houd heel erg van muziek. Daar gaat wel geld in zitten.”

Hoe belangrijk is uw werk voor u?

“Ik vind dat ik heel leuk werk heb. Radio en politiek zijn twee passies van me. En ik word er ook nog voor betaald. Milieu vind ik belangrijk en ik wist al heel vroeg dat ik links was. Groen Links is daarom een goede keuze.”

Welke eigenschappen heeft u van uw ouders meegekregen?

“Mijn vader kan snel kwaad worden, dat heb ik ook wel. Maar het lukt mij redelijk om mijn temperament in iets positiefs om te zetten. Het Bourgondische heb ik van beiden. De eigenschap om voor mensen open te staan, heb ik van mijn moeder.”

Wat zou u aan uzelf willen veranderen?

“Ik zou graag wat minder moeite hebben met ’s ochtends opstaan. En in situaties van stress kan ik snauwerig en kortaf overkomen. Dan zou ik wat bedeesder willen zijn.”

Wat is uw grootste mislukking?

(Lacht) “Als ik er geen weet te noemen, is dat een mislukking. Ik heb mijn studie laten versloffen. Een mislukking wil ik het niet echt noemen, want op dat moment had het geen prioriteit. Maar als ik iets moet noemen is het dat.”

Hoe ontspant u zich?

“In de kroeg en luisteren naar muziek. Af en toe ga ik naar de bioscoop. Maar ik wil het liefste altijd mensen om me heen hebben, dat is mijn manier van ontspannen.”

Waar schaamt u zich voor?

“Soms denk ik wel eens dat ik iets op een andere manier had moeten doen, maar daar schaam ik me dan niet voor. Spijt is voor mij een zinloze emotie omdat je terugkijkt naar het verleden.”

Wat wilt u nog verwezenlijken?

“In een deel van de dingen die ik doe, wil ik iets voor mensen betekenen. Daaraan wil ik een bijdrage leveren. Landelijke politiek? Ik sluit het niet uit, maar ik ben er niet mee bezig.”

Waar wilt u begraven worden?

“Dat maakt me helemaal niks uit. Ik geloof überhaupt niet in een iets na dit leven op aarde. Ze mogen me bij wijze van spreke marineren en opeten of aan de haaien voeren.”

Wat vindt u het mooiste plekje van Breda?

“Dat kunnen er veel zijn. Het Valkenberg of de Grote Kerk bijvoorbeeld. Plekken die heel erg bij deze stad horen.”

Waar zou u het liefst wonen als u niet in Breda woonde?

“Ik zit zo vast aan Breda, het is één groot dorp. Hoe intiemer de plek waar je vandaan komt, des te moeilijker om er weg te komen. Het is heel veilig hier.”

Routeplanners sturen mij bijna steevast de verkeerde kant op. Nooit staat er op een printje van de ANWB dat je moet afslaan bij een grote boom die je niet kunt missen. Nee, wanneer je links of rechts moet, verwijst zo’n routebeschrijving altijd naar één of ander vaag klein bord dat je niet kunt lezen, of, erger nog, pas tijdens het oversteken van een kruispunt pas goed zichtbaar is. Te laat dus, omdat dit soort dingen je meestal altijd overkomt op straten waar je niet mag of kan omkeren.

Zo presteerde ik het om een uur te laat op een afspraak in Den Haag te komen. En erger nog, ik had ook geen mobiel nummer om te waarschuwen dat ik te laat zou komen. En nog erger, ik was bij deze mensen al eens eerder te laat gekomen, zodat ze wel eens het idee zouden kunnen krijgen dat ik daar een gewoonte van maak. Terwijl ik juist probeer altijd op tijd te zijn. Maar kennelijk is er een natuurkundige wet die stelt dat hoe harder je probeert tijdig te arriveren, hoe groter de tegenslagen uiteindelijk zijn.

Ondanks mijn late aankomst hebben we toch nog het één en ander aan nuttige zaken kunnen doorspreken. Het betrof voornamelijk de toekomst van de afdeling partijontwikkeling van GroenLinks, waar ik jullie inhoudelijk maar niet te veel over zal lastig vallen. De rest van de avond en ook een groot deel van de nacht, spendeerde ik in Delft. Ik had afgesproken met Jaap, één van mijn beste vrienden, die binnenkort voor vijf-en-een-halve maand naar Kenia vertrekt. En er moest natuurlijk nog wel Guinness gedronken worden voor zijn vertrek.

Etentjes met de hele familie, alles bij elkaar toch zo’n 35 man, zijn gebeurtenissen waar ik op voorhand altijd enigszins tegenop zie, maar die uiteindelijk altijd best gezellig zijn. En dit maal was het ook nog vreselijk nuttig, omdat mijn tante uitkomst bood bij een ongevaarlijk maar zeer vervelend medisch probleem.

De familie zou eigenlijk al een paar weken eerder gezamenlijk de 85e verjaardag van mijn grootmoeder vieren. Alleen kreeg ze in die week een probleem met haar pacemaker en als gevolg een hartoperatie cadeau. Alles ging ondanks alle mogelijke complicaties zeer voorspoedig. Alleen het etentje moest worden uitgesteld. Het voordeel van dat alles was dat ik vandaag wel tijd had om erbij te zijn.

Over dat medisch probleem: al zo’n twee weken loop ik rond met een koortslip. Althans, een vervelende korst op mijn lip die bij elke maaltijd of lach weer openscheurt, waardoor de korst steeds groter wordt. Sorry, ik kan het niet smakelijker vertellen. Nog vervelender is het, als de ontstekling het gevolg van herpes zou zijn, maar ik heb er goede hoop op dat het een simpele ontsteking is. Al is het maar omdat ik dan de dure en slechts kort houdbare Zovirax kan omzeilen. Hoop doet leven.

Mijn tante kwam aan met Labello Care-gloss, een roze tube met daarin een even roze crème die, wanneer op de lippen gesmeerd, deze een glanzend en alles behalve mannelijke uitstraling geven. Maar, zo stelde ze, het houd tevens de huid en de korst vet, zodat er geen nieuwe korst ontstaat. En ze bleek gelijk te hebben want (en dat kan ik wel verklappen aangezien ik dit verhaal pas later heb opgetekend) binnen enkele dagen was er van de koortslip niets meer te zien. En dan is het helemaal niet erg om een paar dagen met glanzende, welhaast vrouwelijke lippen rond te lopen.

Het reces is nog niet begonnen of de fractie kwam al in spoedberaad bijeen. De aanleiding was een bericht in BN/DeStem dat er afgelopen vrijdag geheim overleg was geweest tussen de fractievoorzitters van de coalitiepartijen en de wethouders Arbouw en Van Blerck. Het overleg ging over Teteringen en kennelijk werden er dingen besproken die wij niet mochten weten.

Aangezien Piet Hein al meteen na het begin van het reces op vacantie was gegaan en Rian weer een baan heeft, waren van de fractie alleen de ondersteunende leden Christ en Yvonne aanwezig. Een kleine delegatie dus, maar genoeg om een boze brief de deur uit te doen, met de strekking: alle informatie uit het geheime overleg moet ook naar de oppositie gestuurd worden.

Aan de Burgemeester van Breda
Dhr. P.A.C.M. van der Velden

Breda, 11 juli 2005

Betreft: overleg omtrent ontwikkelingen Teteringen

Geachte Burgemeester,

Uit BN/DeStem van zaterdag 9 juli 2005 heeft onze fractie mogen vernemen dat er een geheim overleg is geweest tussen de wethouders Arbouw en Van Blerck, samen verantwoordelijk voor de VINEX-ontwikkeling in Teteringen, en de fractievoorzitters van de drie coalitiepartijen. Als we het artikel mogen geloven, en er is vooralsnog geen enkele aanleiding dat niet te doen, zijn in dit geheime overleg enkele conclusies besproken uit het eindrapport van onderzoeksbureau Royal Haskoning dat in opdracht van B&W de MER Teteringen maakt. Eén van die conclusies zou zijn het naar beneden bijstellen van het geplande aantal woningen.

Dit bericht in BN/DeStem is bij onze fractie danig in het verkeerde keelgat geschoten. Het is wat ons betreft onacceptabel dat er dergelijke geheime overleggen plaats vinden tussen een zo beperkte afvaardiging van de raad. Het feit dat dit overleg heeft plaatsgevonden getuigt van totale minachting voor de gemeenteraad en de lokale democratie en geeft blijk van de regenteske mentaliteit die kennelijk nog steeds bestaat binnen de drie collegepartijen CDA, VVD en PvdA. Dat een groot gedeelte van de raad buitenspel gezet wordt, zoals nu is gebeurd, is ronduit schandalig. Niet alleen hebben de betrokken wethouders een actieve informatieplicht naar de gemeenteraad, ook is de gemeenteraad met betrekking tot besluitvorming rond de MER het bevoegd gezag. Dat betreft dus de gehele raad, niet slechts de vertegenwoordigers van CDA, VVD en PvdA.

Nu er een geheim overleg heeft plaatsgehad tussen de fractievoorzitters van de coalitiepartijen, hebben zij een informatievoorsprong op de rest van de raadsleden. Dit terwijl de problemen rond de kwestie Teteringen ons allemaal aangaan. De hele gemeente Breda kan straks geconfronteerd worden met een fikse financiële tegenvaller waarvan de gevolgen meerdere bestuursperioden voelbaar zullen zijn. Ook daarom was het niet meer dan opportuun geweest om de gehele raad vroegtijdig te informeren over de voorlopige uitkomsten van Royal Haskoning. Toen vorig jaar duidelijk werd dat de plannen rond Teteringen door de Raad van State naar de prullenbak werden verwezen, verzuchtte CDA-fractievoorzitter Dubbelman nog dat hij er beter aan had gedaan als hij wat vaker naar GroenLinks had geluisterd. Door onze fractie buiten dergelijke overleggen te houden, is er weinig hoop op dat dat ook daadwerkelijk zal gebeuren.

Volgens de planning zullen de uitkomsten van de MER na de zomer aan de orde komen in commissie en raad. Wij gingen er tot op heden vanuit dat deze uitkomsten van bureau Royal Haskoning één op één naar de raad zouden worden doorgestuurd. Nu lijkt het er echter op dat de voorlopige uitkomsten van de MER inzet zijn geworden van een politiek handjeklap tussen de drie coalitiepartijen en dat deze uitkomsten wellicht in een gemanipuleerde vorm aan de raad zullen worden gepresenteerd. U snapt dat hiermee het vertrouwen van onze fractie in dit college ernstige schade oploopt. Ook het vertrouwen van de burger in zijn bestuur loopt met deze affaire een flinke deuk op. Als voorzitter van de raad bent U er verantwoordelijk voor dat de informatie die de raad ontvangt volledig, feitelijk correct en niet politiek gekleurd is. Wij vragen ons dan ook af wie in eerste instantie het initiatief heeft genomen tot dit overleg.

Gelet op het bovenstaande kunnen wij niet anders dan eisen dat U per ommegaande ook de fracties van de oppositiepartijen inlicht over de stand van zaken rond de kwestie Teteringen. Tevens willen wij een verslag ontvangen van het overleg, inclusief eventuele afspraken die daar onderling zijn gemaakt. Ook willen wij van U de garantie dat in het vervolg dergelijke geheime overleggen over dossiers van deze importantie niet meer plaatsvinden. Alleen als hieraan tegemoet gekomen wordt, kan de ontstane informatieachterstand worden ingelopen en kan de oppositie straks op juiste wijze invulling geven aan haar politieke taak.

In de kwestie rond de sloop van Rijksmonument de Beyerd heb ik al geconstateerd dat het college en de coalitiepartijen het vertrouwen dat burgers (wellicht) hebben in de politiek behoorlijk op de proef stellen. Dat vertrouwen kan op twee manieren geschaad worden. Enerzijds wanneer het college blundert, anderzijds wanneer de gangbare regels van het politieke spel niet gehanteerd worden. In Teteringen is beide aan de hand: allereerst heeft het college in de afweging geen MER te laten opstellen een grove beoordelingsfout gemaakt. Ten tweede hebben de collegepartijen, door dit geheime overleg, het idee opgeroepen dat de echt belangrijke zaken in Breda op achternamiddagen in achterkamertjes door middel van politiek handjeklap worden besloten. U zou er, als voorzitter van dit college en van de raad, in onze ogen verstandig aan doen om afstand te nemen van het overleg tussen de twee portefeuillehouders en de fractievoorzitters van de coalitiepartijen.

met vriendelijke groet,
namens de gehele fractie GroenLinks,

, Selçuk Akinci

De laatste raadsvergadering van het jaar kende naar verhouding weinig omstreden punten. En dan was het ook nog eens zo dat de meeste punten binnen de portefeuille van Piet Hein vielen. Ik had het rustig, behalve in het vragenuur dan, want ik wilde nog wel het één en ander weten over het Museum voor Grafische Vormgeving. Ik kreeg daar, tot mijn verbazing, echter nauwelijks tijd voor.

Het vragenuur is er voor bedoeld om actuele vragen aan de wethouders te kunnen stellen. En aangezien de wethouder Cultuur voor de realisatie van het Museum voor Grafische Vormgeving een groot deel van Rijksmonument De Beyerd wilde slopen, maar door de rechter is teruggefloten – iets waar ik hem in eerdere commissies overigens meerdere malen voor gewaarschuwd had – leek het mij goed om oever deze kwestie maar eens wat vragen te stellen.

De voorzitter van de vergadering, de Burgemeester, wist ineens te melden dat er voor het stellen van vragen welgeteld één minuut per fractie per vraag beschikbaar was. Kennelijk een nieuwe regel want ik kon ‘m nergens terugvinden. Ook een regel die vooraf niet aan de raadsleden was medegedeeld, want er waren nogal veel verbaasde gezichten. Op zich is een minuut wel voldoende om alleen de vragen te stellen, maar veel te weinig om de vragen enige context te geven. Dus voor wie het punt een beetje gemist heeft – ter plekke een verhaal inkorten valt best tegen – alsnog na te lezen op mijn web-log.

In de afgelopen weken heeft e discussie rond de totstandkoming van het Museum voor Grafische Vormgeving een voorspelbare, maar desondanks bizarre wending gekregen. Het gaat daarbij niet om het concept van het museum zelf, maar om de sloop van de historische achterbouw van rijksmonument De Beyerd, die noodzakelijk is voor de realisatie van de geplande nieuwbouw. Dat de rechter hier een stokje voor heeft gestoken, heeft is door onder andere GroenLinks al jaren geleden voorspeld. De sloopplannen leverden immers zoveel weerstand op dat het aannemelijk was dat de diverse belangengroeperingen alle mogelijke juridische stappen zouden zetten om vernietiging van dit monument te voorkomen.

Het bizarre zit ‘m meer in de opstelling van het college, die op z’n minst licht autistisch is te noemen. Want ondanks de uitspraak van de rechter, die de gemeentelijke plannen op alle fronten naar de prullenbak heeft verwezen, zegt de wethouder ’tot het gaatje’ te willen gaan en alles in het werk te stellen om de vergunningen voor het museum rond te krijgen. Dat klinkt niet bepaald als de reactie van iemand die zijn blunder erkent en beterschap belooft.

Het verbaast de fractie van GroenLinks in hoge mate dat dit college deze situatie niet heeft zien aankomen. De uitspraak van de rechter gelezen hebbende kan namelijk niemand volhouden dat deze zaak ‘kantje boord’ was en enige kans van slagen gehad zou hebben. Het college heeft in zijn beoordeling een faliekante blunder gemaakt en de plank volstrekt misgeslagen. Mijlenver misgeslagen. Het zet ernstige vraagtekens bij de capaciteit van dit college om juridische procedures in te kunnen schatten en, heel verontrustend, überhaupt bij de beoordeling van de gemeentelijke overheid hoe zij bepaalde procedures zou moeten volgen. Dit bleek eerder al bij de kwestie Teteringen en wordt nu herbevestigd. Het geeft zelfs aanleiding om te twijfelen aan al die procedures waarbij het niet tot een onafhankelijk rechterlijk oordeel is gekomen. Wildhage bijvoorbeeld of, god betere, de BRTS.

Daarmee is dit college tevens mede verantwoordelijk voor het steeds verder afkalvende vertrouwen van burgers in de overheid. Want als dit college zo ongenadig op zijn vingers krijgt, welke basis voor vertrouwen is er dan nog? Het beeld van een overheid die, zonder zich aan welke procedure dan ook iets gelegen te laten liggen, rücksichtslos doet wat het wil, ontstaat al snel. En we weten allemaal hoe het met vertrouwen is: dat komt te voet en dat gaat te paard.

Verontrustend vindt de fractie van GroenLinks eveneens de nu ingeslagen weg: binnen twee weken moet er al een bouwhistorisch onderzoek gedaan zijn. Dat terwijl de wethouder eerder nog beloofde dat een dergelijk onderzoek meer zou inhouden dan ‘een perforator door het materiaal halen en het bundelen’ en dus ook enkele maanden in beslag zou nemen. Heeft de wethouder dan nu alsnog de perforator uit de kast gehaald? Een zelfde twijfel is er over het inschakelen van Dröge, een ongetwijfeld zeer deskundig, maar niet bepaald onafhankelijk adviseur van de gemeente. In hoeverre is zijn oordeel straks in twijfel te trekken, net zoals de rechter dat met het oordeel van Hylkema heeft gedaan.

Wij hebben dan ook de volgende vragen:

1. Gaat de gemeente Breda tegen deze uitspraak nog in hoger beroep?

2. Hoe is het mogelijk dat het college zo’n grove inschattingsfout heeft kunnen maken in dit proces?. Heeft het college al proberen te achterhalen hoe deze blunder tot stand heeft kunnen komen?

3. Is het college inmiddels van mening dat het in planvorming raadzaam is goed naar de critici te luisteren, zeker wanneer deze een inhoudelijke deskundigheid in huis hebben zoals de BrES deze heeft? Gaat het college in de toekomst ook iets doen met deze kritiek, in plaats van deze te verwijzen naar de prullenbak?

4. Welke garanties kan het college geven over de kwaliteit en de onafhankelijkheid van het onderzoek van Dröge, gezien het feit dat hij met enige regelmaat opdrachten van gemeentezijde ontvangt en voor dit specifieke onderzoek wel erg weinig tijd krijgt?

5. Vindt de wethouder nog steeds dat er geen bouwhistorisch onderzoek nodig was? Zo ja, hoe verklaart hij dat de rechter hier totaal anders over denkt?

6. Welke consequenties is Adank bereid te trekken op het moment dat de realisatie van het Museum voor Grafische Vormgeving, duidelijk zijn persoonlijke politieke nalatenschap aan de stad Breda, vroegtijdig dreigt te stranden?

De wethouder kreeg van de burgemeester drie minuten om te antwoorden. Dat was veel te lang voor Adank. Na twee minuten begon het namelijk behoorlijk op te vallen dat hij alleen maar om de hete brij aan het heen danste. Een heel groot eind ervandaan zelfs.

Als de slecht genezende wonden inderdaad het gevolg zijn van het laagste weerstandspeil van mijn lichaam ooit, dan zouden ze binnenkort rap moeten gaan genezen. Al vele malen heb ik mezelf beloofd dat het ‘na deze week een stuk rustiger wordt’. Dat bleek steeds weer ijdele hoop, omdat zo net voor de zomer iedereen nog snel even iets wil regelen. Maar na dit weekeinde wordt het echt een stuk rustiger, hield ik mezelf opnieuw voor. De laatste fractievergadering voor het reces en morgen de laatste raadsvergadering. Volgens mij zie ik al zwaluwen vliegen.

Dat het in de toekomst rustiger wordt, wil niet zeggen dat ik daar vandaag al iets van merkte. De fractievergadering verliet ik geen minuut later dan 11.30 uur om nog op tijd in Hilversum te zijn voor de opname van een aflevering van Spotlight. Maar in de twee uur daarvoor hebben we wel de laatste puntjes op de I kunnen zetten voor wat betreft de raadsvergadering en ook een werkschema voor de zomerperiode kunnen maken. Want het mag dan straks wel reces zijn, GroenLinks werkt, zij het op een iets lager pitje, ook in de zomer gewoon door.

Na de werkdag in Hilversum naar de laatste koorrepetitie gegaan voor ook dit gezelschap anderhalve maand vacantie neemt. Ik was al heel lang niet kunnen gaan. Iedereen riep meteen “nieuw lid!”. Geeft je te denken…