Quelle dommage – ma 2 aug. 2004

Gent is aangesloten op het World Wide Web

Probeer in deze tijd maar eens een Garage te vinden die a) niet gesloten is, b) niet kampt met onderbezetting, c) niet de komende weken zit volgeboekt met klussen van klanten van garages die niet voldoen aan categorie a en/of b. En dus kon de Garage waar mijn eigen garage (want met vakantie) me naar had doorverwijzen niet veel doen aan mijn olielek (zie web-log zo 1 aug. 2004). Het diesellek, de eigenlijke reden van mijn vorige week gemaakte afspraak was wel verholpen. Maar die lekke koppakking die ik afgelopen weekeinde had opgelopen, daar had hij echt niet de mensen voor (want onderbezet).

‘Lekke koppakking’, bonkte het op en neer tussen de binnenkant van mijn schedel. Ik kon wel janken. Niet alleen zijn dat iets te dure reparaties, ze zijn meestal ook niet binnen drie dagen klaar. En dat is vakantietechnisch toch eigenlijk wel de bedoeling.

Net niet Parijs – zo 1 aug. 2004

Rare jongens, die Belgen. Peeters: kaas en wijnboer annex colporteur in sokken en ondergoed

Aangezien Florance voorlopig is uitgesteld om gezondheidsredenen (zie web-log za 24 juli 2004) had ik bedacht dat we dan maar moesten lunchen in Parijs. Het is een gek idee dat ik wel vaker heb, even naar Parijs gaan. “You rock my weekend”, was het antwoord van Cb en dus gingen we.

Voorbij Antwerpen werd het zicht door de achterruit al erg belemmerd door een modderachtige substantie tegen de ruit, en voorbij Kortrijk ging ineens het olielampje branden. De motor stond helemaal droog. Gelukkig heb ik altijd olie bij me en al was het nog maar een kwart liter, we kwamen ermee tot de volgende pomp, waar ik er nog een litertje heb bij gegooid.

Het mocht niet baten: nog geen uur en 100 kilometer later ging het lampje opnieuw branden en, na het bijvullen weer honderd kilometer verder gereden te hebben, herhaalde zich het ritueel voor een derde keer. Zo’n 160 kilometer voor Parijs en al te laat voor de lunch (een diner kon natuurlijk nog wel) stonden we voor de moeilijke keuze: door gaan of omkeren. Het is omkeren geworden, mede aangezien ik altijd nog iets meer gehecht ben aan m’n Ford Escort dan aan een croissant in Parijs.

Het werd dus Gent (voor niets 6,80 aan tol betaald). Waar we naar een wandeling door de binnenstad belandden in een aardig restaurantje waar Cb zich heeft gewaagd aan een Gentse Stoverij en ik een Tournedos kreeg voorgesteld met een niet te versmaden roquefort-saus. Na nog een lange stadswandeling (altijd onthouden waar je auto geparkeerd staat maar vooral hoe je er weer geraakt) vervolgden we onze reis terug naar Breda, in de parkeergarage in Gent een vervelende plas olie achterlatend.

Gescheiden – do 29 juli 2004

Niet dat ik er veelvuldig aan gedacht heb, de afgelopen twintig jaar, en het was ook niet de meest memorabele dag uit mijn leven. Maar ruim twintig jaar geleden, geachte lezer, ben ik getrouwd.

Mijn vrouw heet Christa en zij was één van de begeleidsters van de ZoVaac. ZoVaac stond voor Zomer Vakantie Activiteiten. Knutselmiddagen, bostochten, theaterstukjes, playbacken en wat dies meer zij; alles om de jeugd van de wijk Brabantpark tijdens de vakanties bezig te houden. Toen ik zo’n vijf jaar oud was ben ik, tijdens één van die middagen getrouwd met Christa.

Dat werd nog best serieus aangepakt: er kwam weliswaar geen ambtenaar van de burgerlijke stand langs, maar voor de rest was het een officiële ceremonie met getuigen en een door het Maatschappelijk Cultureel Jongerenwerk ingezworen huwelijksvoltrekker.

Christa heeft inmiddels twee kinderen (!) en is getrouwd (!) en ik ben inmiddels homoseksueel ‘geworden’. Het leek ons een goed moment om te scheiden. Aldus geschiedde, op het terras van Café de Beyerd, waar wij elkaar toevallig tegenkwamen. Het is waarschijnlijk de meest gezellige scheiding ooit geworden.

H&M – wo 28 juli 2004

Die broek kon echt niet. En dus nam Soof het op zich om deze dag mijn persoonlijke mode-adviseuse te zijn. Dat werd shoppen in Tilburg, want in Breda heeft de H&M geen Devided-collection, laat staan een mannenafdeling.

Kleding kopen met Soof is een bezigheid die iets weg heeft van een militaire operatie. Bij voorkeur bewapend met een voorraad Evian (maar die waren we vergeten) stort Soof zich vol overgave op het eerste rek kleding. Truitjes vliegen letterlijk in het rond, het ene na het andere kledingstuk wordt meegenomen en drie kwartier en een hele winkel later komt Soof aan bij de paskamer met ruim twee keer het aantal kledingstukken dat je de paskamer in mag nemen. Voor de duidelijkheid: daar zitten dan alleen nog dingen voor haar bij.

Pas nadat ik over een aantal dingen mijn mening had mogen geven (en eerlijk is eerlijk, die ene roze-rode jurk die ze had uitgezocht stond haar echt ge-wel-dig), kwam ik aan de beurt. Wat blijkt: mijn taillemaat (29 of 30) is al uitzonderlijk, laat staan in de lengtes 34 of 36, want de rest is allemaal te klein.

Desondanks zijn we erin geslaagd om twee broeken te vinden. Bij Forecast kwamen we de derde tegen en daarmee was de missie voor ons beide geslaagd. Of ik ook geen nieuwe schoenen wilde. Maar ik schudde mijn hoofd: modieus zijn is leuk, maar van mijn bergschoenen blijft iedereen af.

Het resultaat werd gevierd met een ijsje van de Australian en respectievelijk een cola en een tonic voor Soof en mij bij Café Brandpunt. Ik hoef het komende jaar geen broeken meer te hebben.

Bacchus – di 27 juli 2004

We gingen wat drinken, Tom en ik. Eerst in het park bij de zomeravondconcerten, daarna in de Beyerd. Tom is ongeveer negen jaar jonger dan ik en toch kunnen we best goed met elkaar opschieten. Ik ga graag met jongere mensen om, geloof ik. Al is het maar omdat ik mezelf voorhoud dat ik dan ook jonger blijf.

Net voor sluit vonden we het welletjes geweest en wilden we naar huis. In het naastgelegen café het Hijgend Hert kwamen we echter bekenden tegen. Waaronder iemand waar ik nog eens een tijdje tevergeefs verliefd op ben geweest. Beide in kennelijke staat, vonden we dat we elkaar maar eens innig moesten begroeten.

Ineens was de avond nog helemaal niet om. Allen namen nog een witbiertje, besloten nadien dat het feest bij weer een ander in de huiskamer door zou gaan en zo geschiedde. Rond een uur of half zes, toen de vogeltjes al weer driftig aan het fluiten waren, keerden we allen huiswaarts.

TV – zo 25 juli 2004

Nu het reces is en alles dus een beetje stil ligt heb ik vreselijk veel tijd over die ik niet elke avond in de kroeg wil doorbrengen. Dus heb ik het afgelopen weekeinde héél veel televisie gekeken, en dan bedoel ik niet alleen de Tour de France.

Normaal kijk ik zelden televisie. Sinds afgelopen weekeinde weet ik ook weer waarom. Het aanbod is niet interessant; ik luister liever naar de radio. De films worden op de commerciëlen steevast onderbroken door te veel reclameblokken en trailers van andere programma’s die ik absoluut niet mag missen. Die trailers bevatten de hoogtepunten van een programma dat verderop in de week wordt uitgezonden. En die hoogtepunten zijn vaak al zo banaal dat ik niet wil weten hoe nietszeggend de rest van het programma is. Temptation Island bijvoorbeeld. Of Extreme House Makeover. Ze zeggen wel eens dat politici te ver van de samenleving afstaan. Van mezelf hoop ik altijd dat dat niet zo is. Behalve als ik die trailers zie. Dan vind ik het heel even niet zo erg als ik héél ver van de samenleving af zou staan. Heel even dan.

K… – za 24 juli 2004

Het was allemaal wat onduidelijk, maar misschien zouden we samen naar Italië gaan. Het was een beetje onzeker wie er mee zou gaan. En voor hem nu ook. Hij bleek namelijk ‘een beetje’ ziek te zijn. Lymfklierkanker. En dat vond hij zelf toch ook een ‘beetje vervelend’. Woensdag weet ‘ie meer. Tot die tijd is hij wat mij betreft de koning van het eufemisme.

Soms vraag je je af hoe goed je iemand kent. Goed genoeg om me hier in ieder geval heel erg druk om te maken.

Begrafenis – vr 23 juli 2004

Vandaag werd Jan begraven. Hij was 46 en dus veel te jong om te sterven. Aan de andere kant wist Jan zich al een paar jaar niet meer zo goed mensen en dingen uit het verleden te herinneren. In zekere zin is hem dus ook verdere aftakeling bespaard gebleven. Zelf kende ik Jan niet, alleen uit verhalen. Hans, zijn vriend, ken ik wel. Marlies, een lange vriendin van Jan ook. Daarom was ik op de begrafenis in Goes.

Het is moeilijk om verdrietig te zijn om het doodgaan van mensen die je niet kent. Sommigen zijn heel gevoelig voor het leed van anderen: die voelen de pijn letterlijk en moeten huilen om het gemis van anderen. Deze mensen huilen oprecht mee met de naasten. Ik heb en kan dat niet. Daar ben ik te nuchter voor. Dan is het soms ook moeilijk om jezelf een houding te geven.

Of heeft het toch een functie? Is het prettig voor mensen die heel verdrietig zijn om te merken dat er ook mensen in de buurt zijn die op een andere manier verdrietig zijn en waar je dus wat steun aan kunt hebben? Ook al zijn de contacten die je met de allernaasten hebt op zo’n begrafenis maar kort en dus beperkt.

Fahrenheit 9/11 – do 22 juli 2004

Hoewel niemand tijd had om mee te gaan, kon ik toch niet wachten. Dus ging ik donderdag in mijn eentje op de première-avond naar de nieuwe Michael Moore, ‘Fahrenheit 9/11’. De temperatuur waarop de vrijheid verbrandt.

De documentaire is een unicum, al is het maar omdat de film al lang voordat deze uitkwam min of meer is doodgerecenseerd. Dat kon ook welhaast niet anders, de film is, politiek gezien, immers nu al één van de invloedrijkste in de afgelopen 25 jaar. Michael Moore, de linkse vrijbuiter van Amerika, ooit bekend geworden met de spraakmakende en in Nederland door de VPRO uitgezonden ‘TV Nation’ heeft wellicht meer invloed op de Amerikaanse verkiezingsuitslag in November dan de vele miljoenen kostende verkiezingscampagnes van Kerry en Bush.

De film is uitermate cynisch, schokkend bij vlagen (inclusief beelden uit Irak die ook in Nederland nauwelijks op de journaals te zien zijn geweest) en op een wrange manier eigenlijk ook heel erg grappig. Althans, zolang je er even niet bij nadenkt dat de film gaat over de werkelijkheid.

Fahrenheit is een schoolvoorbeeld van propaganda, wordt veel gezegd. Dat is ook zo: de hele trukendoos is opengegooid om de familie Bush in een zo kwaad mogelijk daglicht te zetten. Handige montages, subtiele geluidjes en het veelvuldig in slow-motion in beeld brengen van de kop van George W, die op een gegeven moment ècht steeds meer op een aap begint te lijken. Desondanks, en dat is een groot verschil met de propaganda uit Nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie, bevat de film geen aantoonbare onwaarheden. Ondanks verwoede pogingen van de advocaten uit het republikeinse kamp, hebben zij niet kunnen voorkomen dat de film in de V.S. in roulatie ging… en blijft. En dat terwijl de wet in Amerika genoeg ruimte laat voor elke lasterclaim denkbaar. De feiten in de film zijn dus ook werkelijk waarheid. En dat maakt de film in zekere zin ook vreselijk schokkend.

Fahrenheit is wat dat betreft een must voor iedereen. Niet alleen voor Bush-haters en maatschappelijk geëngageerden, maar ook voor snelle reclamejongens, cinefielen en aankomend cineasten. Michael Moore verdient wat mij betreft ondertussen de Nobelprijs voor de Vrede. Want dankzij hem is de kans dat Bush een tweede ambtstermijn krijgt vrijwel tot het nulpunt gedaald.

Check ook de persoonlijke website van Michael Moore, http://www.michaelmoore.com/

Begraafplaats – do 22 juli 2004

In Breda zitten de politiek en de ambtenarij niet in hetzelfde gebouw. De politiek, en dus ook onze fractiekamer, zit in het Stadhuis, waar ook de vergaderingen worden gehouden, regelmatig wordt getrouwd en vaak toeristen binnenlopen. Het is een prachtig, historisch gebouw midden in het centrum van Breda. De ambtenarij zit in een nieuw kantoorpand aan de Claudius Prinsenlaan. Ook dicht bij het centrum, maar nog altijd een minuut of vijf lopen van het stadhuis.

Af en toe komen er mensen het Stadhuis binnenwandelen in de hoop dat daar mensen zitten die hen kunnen helpen. Zoals zojuist, toen twee toeristen uit Zwitserland het Stadhuis binnen kwamen lopen en in dat gebouw op zoek waren naar iemand die ze kon helpen. Toevallig was ik aan het werk in ons fractiekantoor.

Of ik hen kon vertellen waar hun grootouders begraven lagen? Nu weet ik toevallig dat dat in Breda heel goed geadministreerd wordt door begraafplaats Zuylen. Zij beheren en administreren alle begraafplaatsen in Breda. Eén telefoontje zou dus genoeg moeten zijn.

Helaas konden ze me op Zuylen niet verder helpen. Want Breda heeft sinds ’97 ook een aantal randgemeenten geannexeerd en deze begraafplaatsen vallen onder het beheer van de gemeente. En dan moet je toch op het stadskantoor zijn. Ik doe het niet graag, maar ik heb het tweetal van mijn kastje naar de gemeentelijke muur gestuurd. Ik hoop dat ze daar verder geholpen kunnen worden.