campagne – Pagina 2

Versneden – vr 8 mei 2009

Vijftig bij zeventig centimeter. Dat was het maximale formaat van de affiches die we mochten aanleveren. Anders mochten ze niet op de verkiezingsborden.

Enkele jaren geleden heeft de gemeente Breda een aantal nieuwe verkiezingsborden gekocht. Die dingen hebben een bepaald formaat. Elk jaar meet een ambtenaar met een rolmaat de borden opnieuw op en deelt deze oppervlakte eerlijk over het aantal partijen. Aangezien er aan de Europese verkiezingen dit jaar zeventien partijen meedoen werd het bord keurig opgedeeld in drie rijen van zes. Ofwel: elke poster mocht maximaal 70 centimeter hoog en vijftig centimeter breed zijn. Het B2-formaat, stond nog in de brief te lezen, daarmee suggererend dat het ineens om een heel logisch formaat poster zou moeten gaan.

GroenLinks heeft dit jaar vierkante posters. Het kleinste formaat: veertig bij veertig centimeter, maar dat had ik niet besteld. Wat ik wel besteld had, waren posters van zestig bij zestig. En dus stond ik de halve middag reepjes van zowel de linker- als de rechterzijde van de posters af te knippen, alvorens ik ze mocht inleveren bij de gemeente. Die ze vervolgens zelf zou laten plakken.

En zo vraag ik me elke verkiezing weer af welk stompzinnige klusje ik dan weer moet doen. Als fractievoorzitter ben je nergens te goed voor.

Homo Deligens – wo 7 mrt. 2007

anti-slaapbeugels? que?

Toen ik de deur achter me dichttrok en in de richting van het station liep, ging ik nog even na of ik wel overal aan gedacht had. Ik voelde of ik mijn portemonnee bij me droeg, mijn zware shag op zak had en mijn sleutels wel had meegenomen. Alles zat op de juiste plaats. Toch knaagde het.

Halverwege het station schoot het me te binnen. Mijn stemkaart. Ik zou het, na weken campagne zelf bijna vergeten. Ik liep terug, draaide de deur open, pakte mijn stemkaart, trok de deur achter me dicht en kwam vervolgens tot de conclusie dat ik dit maal mijn sleutels op de eettafel had laten liggen. Gmpff.

Mijn dag bracht ik werkend door in het partijburo in Utrecht. Aan het eind van de middag reisden we met een klein groepje af naar Amsterdam, om daar met andere GroenLinksers in pakhuis de Zwijger de uitslagenavond te volgen. Lange tijd waren we erg tevreden over de uitslagen: weliswaar een licht verlies ten opzichte van vier jaar geleden, maar beter dan bij de landelijke verkiezingen. We behielden, volgends de voorspellingen onze vijf zetels in de Eerste Kamer. Toen Ferry Mingelen die voorspelling naar beneden moest bijstellen, werd ook bij ons de sfeer wat bedompt.

Vrolijk en eigenzinnig wij waren, besloot het jonge deel van de aanwezigen, waar ik me nog steeds graag toe reken, de hoofdstad onveilig te maken. Ik had het plan opgevat om de bende richting de regulier te loodsen, waar we overigens nooit terecht zijn gekomen. Wel liepen we langs de Wallen, zodat we toch nog iets van de grootstadse allure van Amsterdam hebben mogen meemaken.

Na verloop van tijd besloten we de eerste de beste kroeg binnen te gaan. Bleek dat geheel toevallig tevens het nakater-kroegje van Wouter Bos en kornuiten. Party-crashen bij de PvdA, wie had dat gedacht. En eerlijk is eerlijk, het was best gezellig, al dacht de partijleider van de sociaal-democraten daar, gezien zijn teleurgestelde blik, net iets anders over.

Na het laatste nummer, en de volgende zes, was de laatste trein naar Breda al lang vertrokken. Ik besloot met het nachtnet mee te reizen naar Utrecht, om daar in het Dwars-pand het laatste restje van de nacht weg te slapen. Op de grond, met een lange scheerwollen jas als deken. Ver voordat de trein die mij daar naartoe zou brengen, in Amsterdam arriveerde, had mijn lichaam al besloten het voor die dag voor gezien te houden.

De foto heb ik gejat van Maritjuh, wier eigen verslag van deze avond alhier te lezen is.

Homo Legens – di 6 mrt. 2007

Femke goes Goes.

Ons bezoek aan Goes begon met een lunch in Boekhandel annex Drukkerij annex lunchroom annex kantoorartikelenwinkel De Koperen Tuin. Buiten regende het mot.

Zet tien GroenLinksers in een boekhandel en het lijkt wel alsof de lagere school uitgaat. Of eigenlijk, het tegenovergestelde. Of het nu reisboeken, dichtbundels of romans zijn, iedereen koopt wel iets. De mevrouw achter de kassa kon dat wel waarderen. Zoveel omzet draait ze doorgaans niet op een dinsdag.

Dat de Goese bevolking niet massaal was uitgelopen om Femke te begroeten, vergeven we ze met liefde. Het regende nogal. Mogen de eerstvolgende verkiezingen weer in de zomer?

Homo Iacens – za 3 mrt. 2007

onder het volk

Uitgerekend vandaag, terwijl BW14 op de campagnebus van Femke aanwezig is als embedded blogger, lig ik thuis geveld door het griepje dat de hele week al op de loer lag.

Het was niet heel erg. Maar voor iemand die zich nooit ziek meldt, was het een primeur. Het zal deels ook de vermoeidheid geweest zijn. Het is al met al nogal een intensieve week geweest, met drie commisies, hectische dagen in Den Haag en gisteren een provolle dag Bredase politiek.

Met de laptop volgde ik de avonturen op de bus. Was ik er toch nog een beetje bij.

Homo Exhibens – do 25 jan. 2006

The Office

Met de verhuizing heb ik weliswaar één van de grotere kamers toebedeeld gekregen, maar ook één met de minste lichtinval. Dit gebrek aan luxe heb ik proberen te compenseren door mijzelf het grootste bureau toe te eigenen.

Dat bureau moest voor de gelegenheid wel verplaatst worden. Alsmede de vergadertafel en allerhande ander meubilair dat de kamer doorgaans vult. In het kader van de Provinciale Verkiezingen hadden we een videoshoot met de kamerleden en er was besloten mijn werkplek om te bouwen tot provisorische opnamestudio.

Het was een lange opnamedag, maar gelukkig ook een vruchtbare. Totdat bleek dat de digitale filmbestanden van een dermate ontoegankelijk bestandsformaat waren dat ze niet zomaar gebruiksklaar op mijn laptop gezet konden worden. MXF-bestanden, weer een nieuw en volstrekt ontoegankelijk bedenksel van de makers van Sony.

Terwijl we als partij er nu juist alles aan proberen te doen zo toegankelijk mogelijk te zijn.

Homo Finitus – 19 t/m 21 nov. 2006

tring tring

De laatste 100 uur van de campagne waren aangebroken. In Nijmegen liepen vertegenwoordigers van GroenLinks mee met de Zevenheuvelenloop en haalden daar het CDA links in. Wat dan op zich weer niet echt een wonder mag heten.

In Utrecht werd het call-center geopend. De laatste dagen van de campagne was GroenLinks 24 uur per dag gratis bereikbaar met vragen en opmerkingen. Ik nam plaats op een stoel. Ik had me natuurlijk weer eens opgegeven voor de nachtdiensten.

Rond zes uur ’s nachts kon ik niet meer. Ik plofte neer op een fatboy – onbegrijpelijke trends gaan ook aan GroenLinks niet ongemerkt voorbij – en viel in slaap. Twee-en-een-half uur later werd ik met afdrukken van kleine piepschuimen balletjes in mijn armen wakker en nam ik opnieuw plaats achter telefoon en laptop. Ergens in de middag ging ik snel op en neer naar Breda om een slaapzak, een matje en enkele schone sokken en onderbroeken op te halen. Met nog twee nachtdiensten in het verschiet en het onwisbare gevoel de laatste drie dagen het episch centrum van de campagne-activiteiten niet te willen verlaten, had ik me voorgenomen de laatste campagnedagen op het partijbureau door te brengen. Logistiek was dat allemaal prima te regelen. Zo’n vijftig meter verwijderd van het landelijk bureau woont een vriend die mij zijn douche ter beschikking stelde voor de dagelijkse opfrisbeurt.

En zo werd letterlijk tot het laatste moment gewerkt en geknokt voor elke stem, elke beller en iedereen die de moeite nam een mailtje te sturen. Voor de zwevende kiezer werden in de laatste dagen speciale folders (om te bouwen tot zweefvliegtuigje) uitgedeeld. Het was inmiddels twee veel te korte nachten in een naar Rock Werchter ruikende slaapzak verder: verkiezingsdag was aangebroken.

Homo Naturalis- zo 12 nov. 2006

dijkwandeling

In Binnenmaas is een groot interregionaal bedrijventerrein gepland. De inwoners zitten er niet op te wachten. Kamerlid Wijnand Duyvendak ook niet. Daarom was de campagnebus vandaag in de Hoekse Waard.

De bus zou om half tien vertrekken vanuit Amsterdam Amstel. Vanuit Den Haag, wara ik de avond ervoor een feestje had, toch nog best een eind reizen met het OV. Gelukkig bleek Palle, eveneens aanwezig op de Soiré van Bart, vlakbij Amsterdam Amstel te wonen. En hij had er ook geen bezwaar tegen om wat vroeger op te staan om mij op tijd bij Amstel af te leveren.Het vele gereis in de campagne begint me op te breken. Als Bredanaar woon je nu niet bepaald in de buurt van centraal Nederland, dus vaak moet ik een ur of twee reizen alvorens ik überhaupt bij het opstappunt van de bus ben angekomen. En ondanks dat ik in de trein best zinvol kan werken, en ook ruim de tijd heb om commissiestukken voor Breda te lezen, blijft het reizen vermoeiend. De campagnegeest is sterk, maar het lichaam soms zwak. Ik voel een verkoudheid opkomen.

Homo Ambitus – ma 30 okt. 2006

Kekke jasjes hè?

Femke on Tour deed vandaag aan. Voor mij een dubbelrol: allereerst als campagnemedewerker van de Tweede Kamerfractie, die betrokken is bij het hele gebeuren rond de tour. Op de tweede plaats als fractievoorzitter in Breda, die van Femke het eerste exemplaar van het Verkiezingsprogramma voor Jongeren in ontvangst mocht nemen.

De bus kwam stipt om twaalf uur aan op de parkeerplaats van de NHTV. En hoewel het er vanwege de tentamenperiode eerst nog even op leek dat de studenten het zouden laten afweten, bleek daarna al snel dat Femke ook onder de studenten in Breda kan rekenen op behoorlijk wat aandacht en populariteit. Zo’n 200 studenten luisterden een uur lang aandachtig naar wat La Halsema te vertellen had.

Iedereen kreeg de gelegenheid om vragen op te schrijven op een briefkaart, die, zo wil het aloude principe, daarna beantwoord werd door Femke. Het aantal ingediende vragen oversteeg de hoeveelheid beschikbare tijd, zodat na het officiële programma grote groepen studenten haar bedolven onder nog meer vragen. En daar zaten ook de bekende vragen bij als ‘mag ik met je op de foto’ of ‘wil je je boek signeren’. Fem rockt!

Homo Homosexualis – zo 29 okt. 2006

Tadaaaah

Vandaag was de echte start van de campagne met het eerste grote lijsttrekkersdebat in Café Dudok in Den Haag. Werk aan de winkel dus voor het campagneteam. Na afloop van het debat zou Femke Halsema samen met kandidaat Kamerlid Mathieu Hemelaar pleiten voor het opnemen van het disciminatieverbod op homoseksualiteit in de grondwet.

GroenLinks is eigenlijk dé homopartij Nederland. Geen andere partij heeft zo consequent gepleit voor de rechten en vrijheden van minderheidsgroeperingen als homo’s, lesbo’s en bi’s. Niet zo gek dat één van onze campagneslogans luit: ‘Poten af van onze homo’s’.

Dat Artikel 1 van de grondwet (discriminatieverbod) moet worden uitgebreid met het verbod op discriminatie op grond van homoseksualiteit, leeftijd en handicap is misschien vooral van symbolische waarde. Ook nu vallen zij (wij) immers ook al onder het discriminatieverbod, alleen worden ze (we) niet specifiek genoemd.

Toch is het meer dan alleen maar symboolpolitiek: door discriminatie van deze drie groepen expliciet in Artikel 1 te noemen naast zaken als etniciteit, religie of geslacht, keur je al deze vormen van discriminatie even hard af. Dat is niet alleen een signaal aan groepen die nog niet helemaal begrijpen, maar ook een belangrijk gegeven voor jonge homo’s die misschien nog een beetje moeite hebben met hun geaardheid (niet doen hoor, hartstikke leuk, homo).

Onder de noemer ‘Zet een poot voor een homo’ (wie verzint al die slogans toch?) werden er ‘pootjes’ gezet (tekeningen van de handen van mensen) voor uitbreiding van Artikel 1. Nu zit ik zelf ook nog te denken aan een vervolgactie, waarbij we de hele Regulierdwarsstraat in Amsterdam volplakken. Iets in de trant van ‘Plak een Sticker voor een Flikker’.

Homo Occupatus – wo 25 okt. 2006

modeverschijnsel

Mijn goede voornemen om dagelijks een log te schrijven heeft ernstig te lijden onder de campagnedruk. Daar komt nog bij dat in Breda ook nog een begroting behandeld moet worden. Rust roest, maar ik begin er van overtuigd te raken dat teveel werken ook een corroderend effect kan hebben.

Hoewel ik de mogelijkheid heb thuis te werken, kleeft hier één gigantisch nadeel aan: de afstand met de collegae is groter. Er is echter ook een gigantisch voordeel, namelijk dat je niet steeds onderbroken wordt met kleine dingetjes die je afhouden van de productie die je eigenlijk die dag als doel had gesteld. Maar ik kies telkens weer voor direct contact. Gevolg: wat ik wilde doen niet afgekregen, wat ik niet van plan was te doen wel afgekregen.

Ik heb me voorgenomen op 23 november maar eens vrij te nemen. Of misschien om eens ziek te zijn. En hoewel een aantal collegae verschijnselen van afnemende weerstand begint te vertonen, hebben we alle ziekteverloven maar collectief ingetrokken. Heerlijk, de verkiezingscampagne is begonnen.