Tag: dwars

Bont en Blauw – vr 3 juni 2005

Het is zaterdag eind van de ochtend als ik uit het bed klauter. Alles doet zeer. Elke stap die ik verzet kost energie. Eén onbehoedzame beweging en een pijnscheut trekt door mijn hele lijf. Elk spiertje, maar dan ook elk spiertje, trekt aandacht. En hoe later het werd, hoe erger.

Het was geen kater, waar op zich, gezien de overmatige alcoholconsumptie van de avond ervoor, alle reden voor was, maar het rugby-toernooi van de vorige middag. Ik wist helemaal niet dat je op rugby zat”, zul je denken. Dat klopt ook, en wellicht was het beter geweest als ik me niet had laten overhalen mee te doen aan een amateur-toernooi.

Joost, één van de leden van de Jongerenfractie van Dwars, de groenlinkse jongerenorganisatie, zit wel op rugby. En aangezien zijn club jaarlijks een toernooi voor amateurs organiseert, kwam hij op het idee om met een team van Dwars aan dit toernooi mee te doen. En aangezien ik ooit had beloofd dat ik best mee wilde doen als hij zonder mij niet aan genoeg mensen kon komen en dat laatste inderdaad het geval bleek te zijn, mocht ik vrijdagmiddag met de geleende voetbalschoenen van mijn broer en een nieuw gekochte sportbroek op de velden van het Eindhovense studentenrugbyteam ‘The Elephants’ verschijnen.

Er zijn, zo heb ik ontdekt, twee manieren om rugby te spelen. De eerste is op snelheid en wendbaarheid en vereist een behoorlijke conditie, iets wat ik niet heb. De tweede manier is simpelweg: de beuk erin. Maar ook een portie gezond beukvermogen zit er bij mij, met m’n schamele 69 kilo, niet in. Derhalve wilde het tackelen niet zo goed lukken. Het getackeld worden, daarentegen, ging des te beter. Volgens mij ben ik een aantal malen op spectaculaire wijze op mijn muil gegaan. Dat het een amateurtoernooi betrof, wilde namelijk, zo bleek, niet zeggen dat er geen ervaren rugby-spelers mee mochten doen. Slechts twee per team weliswaar, maar genoeg om je er een paar keer flink van langs te geven.

Rugby en politiek gaan duidelijk niet samen. Het Dwars-team leed de ene glorieuze nederlaag na de andere en met welgeteld nul gewonnen wedstrijden (en één discutabel gelijkspel) eindigden we op de zesde plaats: onderaan dus. Een ander team dat halverwege was uitgeschakeld, eindigde zelfs nog hoger.

Politiek en drank gaan echter wèl samen. Het tempo in de rugby-kantine, waar het bier standaard werd geserveerd in drie-liter-kannen, konden we beter bijhouden. En ook het stappen in Café de Schoen, waar speciaal voor de Rugbyers het bier voor één euro per vaasje over de bar ging, beviel uitstekend. Het was dan ook al licht voordat we bij Joost op de boerderij aankwamen om daar te pitten. Natuurlijk pas na nog een laatst biertje en een bord vers gebakken friet.

Men zegt, de kater komt later. Dat bleek voor het bier niet echt te kloppen. Maar wat het rugbyen betreft heeft de man met de hamer alsnog toegeslagen. Zelden, zo niet nooit, heb ik zoveel last van spierpijn gehad. Niet alleen het fietsen en lopen, zelfs het typen gaat niet geheel zonder pijn.

Jongerennetwerk – ma 25 apr. 2005

Het jongerennetwerk van GroenLinks kwam in crisisberaad bijeen. Het bestuur had de geldkraan dichtgedraaid (‘jullie kunnen toch met Dwars samenwerken’), een beslissing die ik gelukkig die avond niet hoefde te verdedigen, en wilde het jongerennetwerk nog enig bestaansrecht hebben, moesten er toch echt enkele activiteiten georganiseerd gaan worden. De vraag was of dat nog zin had, of wij er zin in hadden en of anderen er de zin van inzagen. Driewerf ja. Dat geeft het jongerennetwerk sowieso nog een jaar de tijd om erachter te komen of, en zo ja op welke manier, het netwerk en Dwars in elkaar geschoven kunnen worden.

Boompje – zo 24 apr. 2005

Een aantal Dwarsers was na het congres van zaterdag blijven slapen in Wageningen om de volgende dag, in het kader van de earth-week een boom te planten in een braakliggend terrein in hartje Wageningen. Dit alles onder de slogan no forest, nu future en de enigszins ludieke onderkop ‘hier realiseert Dwars een bomenpark’.

Ondertussen dacht ik nog na over de uitkomst van het congres de dag ervoor. Daar werd een handvest over dierenrechten opgesteld. En hoewel Dwars tegen elke vorm van discriminatie op basis van ras, sekse, religie of seksuele geaardheid is (of het nu bij mensen of dieren is), het congres had alle dieren zonder centraal zenuwstelsel toch echt uitgesloten. In het handvest komen dieren zoals mieren, spinnen en bijen er dus nogal karig vanaf. Hoe egalitair Dwars ook is, discriminatie tussen soorten is vanaf nu ook binnen Dwars bon-ton. Ergens is dat ook wel pragmatisch. Want het doden van een leeuw stuit ook bij mij op meer morele bezwaren dan het per ongeluk doorslikken van een paar muggen. Desondanks heb ik nooit begrepen wat er nu zo amusant is aan het in de zon eggen van kwallen. Het is een vreemdsoortige combinatie van dierenmishandeling, nieuwsgierigheid en haat waardoor mensen er een sadistisch genoegen ondervinden wanneer ze een paar smeltende kwallen in de warme zomerzon zien.

’s Avonds vierden Joris en Liesbeth enigszins vertraagd hun verjaardag. Door de vertraging konden we op het dakterras gaan zitten. Iets dat twee weken eerden niet had gekund.

Multiculti – zo 6 mrt. 2005

In de middag reisde ik af naar Utrecht, waar naast GroenLinks ook het hoofdkantoor van Dwars, de groenlinkse jongerenorganisatie gevestigd is. De werkgroep ‘multiculturele samenleving’ hield haar derde bijeenkomst. De doelstelling is om binnen niet al te lange tijd een campagne op touw te zetten die de multiculturele samenleving ook eens in een positief daglicht stelt. Want er is natuurlijk best kritiek te leveren op de integratie en het feit dat sommige groepen allochtonen zich wel erg weinig lijken te willen aantrekken van de Nederlandse samenleving, maar er zijn ook een heleboel positieve dingen gaande. En dat schijnt de laatste tijd een beetje te worden vergeten.

Aangezien Thom de Graaf met een buscampagne dacht het onderwerp ‘gekozen burgemeester’ wel even aan de man te kunnen brengen (hij bleef maar liefst een half uur op elke plek) en aangezien Geert Wilders met een buscampagne probeert het Nederlandse volk er van te overtuigen dat het tegen de Europese Grondwet moet stemmen, hebben we bedacht dat Dwars wellicht ook met een bus door het land moet trekken om positieve berichten uit multicultureel Nederland te verspreiden.

Er zijn boze tongen die beweren dat de multiculturele samenleving dood en begraven is. Die mensen hebben kennelijk een nogal grote blinde vlek. Want dat Nederland bewoond wordt door mensen van tal van verschillende culturen is een niet te ontkennen feit. Alleen, we weten er op dit moment eventjes niet zo goed raad mee. Alhoewel, na een avondje stappen gaat zelfs bij de meest rechtse jongere een broodje döner of een Vietnamese loempia er prima in. Ja lieve mensen, ook dat is multiculti!

Jonge politiek – za 5 febr. 2005

Terwijl mijn stadsgenoten zich stortten in het carnavalsgebeuren, vertrok ik richting Utrecht, waar ik eerst een 78-toeren pick-up afleverde bij een collega van de radio en daarna doorging naar het partijbureau in Utrecht. De amendementen voor het congres van 19 maart werden besproken en ik mocht namens de afdeling Breda onze amendementen op de migratievisie van GroenLinks bespreken met andere afdelingen en werkgroepen.

Na de middag verkaste ik naar de overkant van de Oude Gracht, waar het kantoor van de groenlinkse jongerenorganisatie Dwars zich bevindt, voor de algemene ledenvergadering van deze club. Hoewel ik de afgelopen jaren eigenlijk alleen een slapend lid van deze organisatie was, ben ik de laatste tijd weer wat vaker bij dergelijke bijeenkomsten aanwezig.

Na de vergadering was het tijd voor de borrel. En daar deed zich een interessante situatie voor, die tijdens de discussie over de sexuele diversiteitscampagne die Dwars binnenkort wil lanceren aan het licht kwam. Onder de circa twaalf overgebleven mensen waren drie stelletjes, vijf homos, twee bisexuelen en één lesbo. Een gegeven waar je allerlei interessante sociologische denkbeelden op kunt loslaten.

Leon en ik bleven in Utrecht slapen omdat we de volgende dag bij de eerste bijeenkomst van het multi-culti werkgroepje van Dwars wilden zijn.

Over dwars – zo 12 dec. 2004

Het was een onverwachte vraag van de voorzitter van Dwars (groenlinkse jongerenorganisatie). “Weet jij of Leon nog komt vandaag?” Ik was al jaren niet meer op een Dwars-congres geweest en zou normaal gesproken dus geen flauw idee hebben of en wanneer het voornoemde lid van de kandidatencommissie voor de Jongerenfractie van plan was op het congres te verschijnen. Ware het niet dat hij dezelfde figuur is als de persoon die ik de afgelopen weken in mijn log consequent ‘bezoek uit Haarlem’ of iets dergelijks heb genoemd. Maar hoe kon de voorzitter van Dwars dat nu weer weten?

Goed, ik was dus op het congres van de jongerenorganisatie van GroenLinks. Daar ben ik nu nog net niet te oud voor. Het feit dat ik bij landelijke GroenLinks-bijeenkomsten regelmatig dezelfde jongeren tegenkom met wie ik best aardig lijk op te kunnen schieten, was reden genoeg om mijn aloude banden met Dwars weer eens aan te halen. Het Congres werd gehouden in de Sint Jansbrug in Delft, doorgaans een studentenvereniging, maar nu een weekeind congresruimte.

Ergens had het iets weg van een tweede jeugd (bleh!). In ’95 en ’96 was ik een poos redelijk actief bij Dwars. Niet dat ik als niet-vegetariër die erg gesteld was op meegebrachte boterhammen met salami nu erg goed paste binnen de anarchistisch-groene jeugdbeweging zoals Dwars dat in die tijd nog was, maar toch. Ik kan nog steeds ellenlange verhalen vertellen over de bezetting van het Shell-laboratorium in Amsterdam ten tijde van de Brent Spar-affaire, maar dat doe ik wel een keer als ik niets anders te melden heb.

Dwars is iets minder radicaal geworden in de loop der jaren. Dat bleek wel uit het onderwerp ‘Europese Grondwet’, dat zondagochtend prominent op het programma stond. De Europese Grodwet is eigenlijk helemaal geen grondwet, maar een verzameling verdragen. Voor een deel zijn het verdragen die al lang gesloten zijn, voor een deel betreft het nieuwe paragrafen. Belangrijk in dat nieuwe gedeelte zijn onder andere dat Europa democratischer wordt. Nog lang niet democratisch genoeg, maar toch.

De discussie ging uiteindelijk om de vraag of we nu voor de ‘grondwet’ waren, of tegen. Met als argument voor, dat het een verbetering van de huidige situatie is, en als argument tegen, dat er een aantal dingen instaan waar we het pertinent mee oneens zijn en dat we daarnaast eigenlijk helemaal niet eens zijn met de verdragen die al lang besloten zijn, maar toch onderdeel uitmaken van die grondwet. Je snapt het al: het waren weer eens de realo’s tegen de fundi’s. Vroeger waren het bij Dwars de fundi’s die op zo’n moment de doorslag gaven. Zo niet op dit congres: de pragmatici wonnen het met de gedachte ‘een kleine stap vooruit, nu meteen weer werken aan de volgende stappen vooruit’. En die uitkomst ging sommigen niet in de koude kleren zitten. Daar heb ik ontzag voor: mensen die zo door ideologie worden gedreven dat een tegenvallende uitslag ook emotioneel hard aankomt. Dat zijn de èchte, die zijn onmisbaar binnen een politieke organisatie.

De realo’s zijn overigens net zozeer onmisbaar. Het was dan ook een mooie mix die uiteindelijk overbleef om ergens in Delft nog wat te gaan eten. En dit keer waren het de pragmatici die zich aanpasten. Er werden alleen vegetarische en veganistische tapas besteld.

Simon – za 2 okt. 2004

De dag van de grote demonstratie was aangebroken. Sinds drie jaar ben ik trouw elke landelijke demonstratie tegen het asociale beleid van deze regering bezocht. Maar tot mijn eigen droefenis kon ik vandaag niet.

Ik was gevraagd om als lokale politicus aanwezig te zijn bij een trainingsdag voor jongeren. Nota bene georganiseerd door GroenLinks. En dat had ik al weken geleden toegezegd. Hoe is het mogelijk dat onze moederpartij uitgerekend op die datum een trainingsdag organiseert, zou je denken, en dat dacht ik ook. Maar toen de trainingsdag werd voorbereid stond 2 oktober nog helemaal niet in de agenda als een grote en belangrijke demonstratie. En toen het belang en de massaliteit van die dag duidelijk werd, was het al te laat om alle gemaakte afspraken nog terug te draaien. En ik had beloofd te komen en dat maakt schuld.

Wonder boven wonder was het overgrote deel van de mensen dat zich voor de training had opgegeven ook daadwerkelijk op komen dagen. Slechts een handjevol had zonder afmelding toch besloten (althans, dat vermoedden wij) naar Amsterdam af te reizen. De trainingsdag, onder andere over debating-technieken, was voor iedereen erg leuk, concludeerde ik. En ik was ook erg tevreden over mijn rol: het uitleggen van de lokale realiteit en het geven van feedback.

Het leuke van dergelijke bijeenkomsten is het feit dat je altijd weer leuke mensen tegenkomt. Sommigen kende ik al van eerdere bijeenkomsten, anderen alleen van gezicht, velen helemaal niet. Eén van die mensen was Simon. Die overigens de dag erna naar Amerika zou afreizen om daar mee te helpen bij de verkiezingscampagne.

Van Kerry, zul je denken. Nee, hij ging helpen bij de Amerikaanse groenen. Toen hij dat vertelde, maakte blijdschap voor zoveel actiebereidheid op onze gezichten plaats voor droefenis. Hoe kan iemand nu, terwijl Bush en Kerry in de peilingen zo dicht bij elkaar liggen, campagne voeren voor een kleine linkse partij die misschien wel net genoeg stemmen van Kerry afpakt om Bush aan de macht te helpen. Tsja, hij ging voor zijn idealen, niet voor de minst slechte kandidaat.

Gelukkig gaat hij campagne voeren in de staat New York. En daar staat Kerry zo ver voorop (New Yorkers moeten niets hebben van Texaanse conservatieven met een godscomplex) dat een paar stemmen voor de Amerikaanse Groenen niets uitmaakt. Vooruit dan, dacht ik. Stiekem ben ik namelijk ook wel jaloers op zoveel actiebereidheid.