Categorie: dagelijks leven

“Ik word nog altijd herinnerd aan mijn opmerking in Trouw dat de profeet Mohammed naar onze eigentijdse normen gemeten een perverse man was omdat hij een minderjarig meisje huwde. (…) Maar misschien had ik in plaats van ‘pervers’ beter kunnen zeggen ‘pedofiel’.”

Ayaan Hirsi Ali zei dit vanavond in NRC Handelsblad. Ik vraag me nu werkelijk af of Ayaan in al haar onschuld hiermee haar harde woorden in de richting van de islamitische profeet wilde verzachten. Zou ze werkelijk denken dat ‘pedofiel’ een minder erge belediging is dan ‘pervers’. Of was het weer een zeer ongelukkig statement van de islamietenvreter Ayaan?

Enige context: moslims leven naar het voorbeeld van Mohammed. En Mohammed heeft inderdaad een minderjarige vrouw gehad. Of dat ook wil zeggen dat alle moslims daarom een minderjarige vrouw willen hebben, laat ik even in het midden. Wat Ayaan natuurlijk wil zeggen is dat je religieuze uitgangspunten die 1400 jaar oud zijn, in de huidige tijd niet meer letterlijk mag nemen.

De Islam is ooit een emancipatoire godsdienst geweest. Met het argument god, of allah zo je wil, heeft Mohammed een aantal regels ingesteld die in zijn tijd en in zijn omgeving voor een groot deel best begrijpelijk waren. En al die regels heeft hij omkaderd met het idee dat god dat zo wilde. Of dat een handige propagandastunt van hem was om meer aanhang te verzamelen, of dat hij echt geloofde dat één of andere god dat allemaal in zijn oor heeft gefluisterd, daar kan ik geen zinnig antwoord op geven.

Ayaan pleit dus eigenlijk voor een modernere interpretatie van oude regels die deels volstrekt uit de tijd zijn. Ik ben er echter van overtuigd dat met het bestempelen van de profeet Mohammed als zijde pervers of pedofiel, haar doel voorbij schiet. In plaats van moslims uit te nodigen over hun eigen religie na te denken, duwt ze de islamieten in een hoek. En een groep die zich aangevallen voelt, zal eerder geneigd zijn samen op te trekken, in plaats van onderling te discussiëren over hoe ze hun religie beleven.

Ik verwijt Ayaan haar contra-productieve opstelling. En natuurlijk is Ayaan Hirsi Ali niet verantwoordelijk voor de moord op Van Gogh, ook al heeft die moord alleen maar kunnen plaatsvinden in een gepolariseerd klimaat waar zij mede de oorzaak van is. De moordenaar zelf is immers verantwoordelijk, eventueel samen met mensen die hem daartoe aangezet hebben. En natuurlijk mag Ayaan Hirsi Ali, net als van Gogh, Van de Ven en iedere andere inwoner van Nederland, vinden en zeggen wat ‘ie wil (met wat mij betreft het oproepen tot geweld als enige uitzondering). Maar als Ayaan Hirsi Ali echt iets wil bereiken als politica, dan zou ze er verstandig aan doen een echte dialoog aan te gaan, in plaats van constant moslims, hoe gematigd en modern ook, tegen zich in het harnas te jagen. Provoceren is geen politiek bedrijven. Als Ayaan wil provoceren, had ze maar columnist moeten worden.

Toen mijn ‘gast’ uit Haarlem ’s ochtends mededeelde dat hij om twee uur in Utrecht moest zijn vanwege een vergadering, wilde ik eigenlijk uitroepen ‘jij ook altijd met je politiek’. Hmmm… de poot verwijt de ketel dat ‘ie zwart ziet.

In de raadszaal stonden drie camera’s weinig verdekt opgesteld. Dat kon maar één ding betekenen. De lokale omroep zou de raadsvergadering verslaan. Integraal, live en zonder commentator. Het was van tevoren al duidelijk dat dat het kijkcijferrecord niet zou gaan breken.

Nu waren de onderwerpen die op de agenda stonden ook niet bijster spannend. Soms staan er politiek heikele onderwerpen op de agenda, maar deze keer geen grote thema’s aan de orde. Dat is logisch: soms moet de stad gewoon bestuurd worden en niet elk voorstel heeft een even grote politieke lading. Sterker nog: veruit de meeste voorstellen zijn gewoon in orde, verstandig en goed doordacht. Het bestemmingsplan Krogten bijvoorbeeld, of de Grondexploitatie van de Talmazone. Heel wat minder pikant dan, pak ‘m beet, de oprichting van een Museum Grafische Vormgeving en heel wat minder sexy dan het heropenen van een mooie Haven.

Dat het dus dodelijk saaie televisie is geworden stond eigenlijk bij voorbaat al vast. Dat het niet veel kijkers getrokken zal hebben, moge ook duidelijk zijn. De vraag dringt zich dan ook op of het wel zo zinvol is om hier geld aan uit te geven. Want de door politici zelfbedachte kloof tussen politiek en burger wordt er niet kleiner door.

Grappig overigens. De nieuwe burgemeester heeft in mijn interpretatie geen hoge pet op van de kwaliteit van de raadsvergaderingen. Ik denk dat hij er niet ver naast zit. Dat boetekleed moeten we als raadsleden wellicht allemaal aantrekken.

Gesprek na afloop in de Beyerd met ene Willem R te B:

“Dat van die OZB had je helemaal verkeerd begrepen”
“Volgens mij heb ik alleen maar gezegd dat de gemeente zijn handen vrij moest houden”
“Als je het nagerekend zou hebben, had je geweten dat het niet klopte”
“Maar ik heb niet per definitie gezegd dat de OZB moest worden verhoogd”
“Maar dat zou wel de uitkomst zijn. Je standpunt was gewoon verkeerd”
“Nou, verkeerd… hooguit ongelukkig”
“Jezus, je bent ook een echte politicus hè? Gewoon je fouten niet willen erkennen”
“Sorry, je hebt gelijk. Ik zat fout”

Ik heb een beetje medelijden met Rita Verdonk. Niet dat het een grote politieke vriendin van me is, maar in de kwestie rond de integratie van gelovigen binnen de Nederlandse samenleving heb ik de neiging om haar, in de bewoordingen van Theo van Gogh, toe te schreeuwen: “Rita, houd je rug recht”. We mogen blij zijn dat er op het beleidsterrein integratie een echte liberaal zit en geen slappe christendemocraat.

De reden van mijn medelijden is dat Rita, wat ze ook zegt, altijd vreselijk pinnig en bitchy klinkt. Terwijl ze dat volgens mij helemaal niet is. Maar of ze nu in de kamer een eigen voorstel verdedigd, de moslims in Nederland vermanend toespreekt of een heel persoonlijke toespraak houdt op de dag van de moord op Van Gogh, altijd klinkt haar stem als een venijnige, geïrriteerde, boze schooljuffrouw. Ik stel me voor dat wanneer zij tegen haar man zegt dat ze van hem houdt, zelfs dat klinkt als een constatering waar wel degelijk enkele voorwaarden aan zijn verbonden en wanneer niet aan die voorwaarden wordt voldaan, onmiddellijk sancties getroffen zullen worden. Iedereen herinnert zich vast wel die éne juf van de lagere school die ook zo’n stem had en je altijd de rillingen over je rug deed lopen wanneer ze je aansprak. Hoe lief ook bedoeld.

Haar ontmoeting met de imams, afgelopen zaterdag in Soesterberg, verliep een beetje stroef. Allereerst omdat één van de uitgenodigde imams haar geen hand wilde geven. Verdonk reageerde verbaasd en gepikeerd. Althans, zo klonk het. Kennelijk, en dat viel me een beetje van haar tegen, was ze niet op de hoogte van het gebruik onder sommige moslims onbekende vrouwen geen hand te geven. Niet uit disrespect, maar vanuit het idee dat ook een hand intiem contact is. Te intiem, als je elkaar voor het eerst ontmoet. Het niet geven van een hand was door de imam zo beleefd bedoeld, maar zo ongelukkig overgekomen. Dat valt de imam trouwens te verwijten. Die had op dat moment, vanwege de beeldvorming, een concessie moeten doen en toch zijn hand uit moeten steken. Hij had vooraf bijvoorbeeld handschoenen aan kunnen doen. Of hij had, om het vernederende tafereel van Rita’s onbeantwoorde, uitgestoken hand te voorkomen, dit van te voren kenbaar kunnen maken.

Ook de opmerking dat Rita de discussie over een jaar wilde voortzetten, klonk pinnig. Maar waarschijnlijk niet helemaal zo bedoeld. Ze constateerde toch ook dat de moslimgemeenschap meer haar verantwoordelijkheid neemt dan twee jaar geleden. Daarnaast is een beetje pinnigheid niet zo erg. Weet iedereen ten minste waar ze aan toe zijn. Ook Minister Donner. Want wat was tante Rita toch lekker pinnig toen ze uithaalde naar de minister die opa’s anti-godslasteringswetje (zie web-log ma 15 nov 2004) even wilde oppoetsen. Jammer dat de D’66-motie voor het afschaffen van dat artikel het voorlopig nog even niet gehaald heeft.

Na Joes Kloppenburg, Meindert Tjoelker, Daniël van Cotthem, Renee Steegmans en Anja Joos is Frank Hermsen het zoveelste slachtoffer van wat we in Nederland zinloos geweld zijn gaan noemen. Een vechtpartij voor disco Starllight in Nijkerkerveen werd hem fataal. Hij overleed enkele uren later aan zijn verwondingen.

Het gevecht brak om half drie uit voor de disco. Waar waren de portiers? waar was het uitgaanspubliek? Ik vraag het me opnieuw af. Net zoals ik me afvroeg waarom de omstanders die getuigen waren van de moord op Steegmans niet ingrepen. Net zoals ik me dat afvroeg over de terraszitters die een plaats op de eerste rang hadden toen Anja Joos werd afgetuigd. Net zoals ik me dat afvroeg over de wachtenden op het perron waar Daniël van Cotthem inelkaar werd geslagen. En net zoals toen er niemand was op het moment dat Meindert Tjoelker werd afgerost.

Doodslag is een te lage eis voor daders van dergelijke misdaden. Inmiddels zijn er genoeg voorbeelden van knokpartijen die leiden tot de dood. Iemand die gaat schoppen, neemt bewust het risico dat zijn handelen tot de dood kan leiden. Dan heet het geen doodslag meer, dan is het moord. Met alle zwaardere straffen die daarbij horen.

Met een niet afgeronde discussie over de invulling van de aanstaande kerstdagen (nu al?), reed ik intens gelukkig van Haarlem terug naar Breda. Thuisgekomen werd ik onverwacht getracteerd op een film met in de hoofdrol het meest aandoenlijke van alle Sesamstraatmonsters, Elmo.

De film ging over zijn dekentje, dat ‘ie aan het begin kwijtraakte. De rest van de film probeert de rode held zijn deken terug te vinden. Onderweg wordt hij geholpen door rare Sesamstraatsnuiters die hij op zijn pad vindt. Een prachtige film, die voor mij als Elmo-loving volwassene erg goed te pruimen was.

Sesamstraat wordt in meer landen uitgezonden dan welk ander programma dan ook. Toch vraag je je af en toe af wat er van al die Sesamstraatidealen, zoals samenwerking en vriendjes zijn, precies terecht is gekomen.

Gehoord op de autoradio in Met het Oog op Morgen onderweg naar Haarlem, uit de mond van presentator Max van Weezel:

Nelleke Noordervliet en Max Pam verwijten koningin Beatrix dat ze wel op bezoek gaat bij een multicultureel jongerencentrum in Amsterdam, maar niet bij Ayaan Hirsi Ali.

En vanochtend waren Ellian en De Winter er weer. Zij beschuldigen Allah van medeplichtigheid aan de moord op Van Gogh. Ik weet het niet zeker, maar ik heb niet het gevoel dat de rust in Nederland al is wedergekeerd.

Ik heb sympathie voor Noordervliet en Pam. De koningin zou best bij Ayaan op bezoek mogen, als steunbetuiging aan de voor haar zeer moeilijke tijden die ze doormaakt. Ik ben zelf republikein, maar vind desondanks dat de koningin op dit moment onvoldoende haar ceremoniële functie als bruggenbouwer en moeder van alle inwoners van Nederland vervult. Voor het topsalaris wat Beatrix opstrijkt zou ze in deze tijden best wat vaker haar neus mogen laten zien.

Leon de Winter is natuurlijk nauwelijks meer serieus te nemen, en langzamerhand Ellian ook niet. Ik kan me niet voorstellen dat iemand serieus kan menen dat er weldenkende Nederlanders zijn die Ayaan monddood zouden willen maken. Ik ben en blijf het hardgrondig oneens met een aantal van haar standpunten en vooral met de manier waarop zij die mening naar buiten brengt en ben er van overtuigd dat ze daar de samenleving onnodig mee polariseert. Maar ik ben democraat genoeg om haar mening via de pen te bestrijden. De bewering dat haar film mogelijkerwijs de oorzaak is voor de moord op Theo van Gogh is in zoverre juist dat Mohammed B. zonder de film Submission wellicht niet tot de moord op Van Gogh was overgegaan, maar daarmee is zij op geen enkele manier ook maar enigszins verantwoordelijk voor die moord of de bedreigingen aan haar adres. Net zo min als de politici die haar mening altijd met woord en argument hebben verfoeid. Ayaan mede verantwoordelijk stellen voor de moord op Van Gogh en de bedreigingen aan haar adres, de stelling ‘je hebt het zelf uitgelokt’ is net zo onhoudbaar als het verwijt dat een meisje in minirok en naveltrui haar eigen verkrachting heeft uitgelokt.

Mohammed Cheppih mag zich afvragen wat hij wil. Overigens mogen imams in Nederland ook gerust zeggen dat zij homo’s gelijkstellen aan varkens. Net als dat de SGP mag beweren dat homosexualiteit en diefstal een vergelijkbare misdaad zijn. Pas wanneer imams gaan beweren dat de volgelingen van de profeet Mohammed massaal moeten overgaan tot de slachting van varkens (en homo’s), is een dergelijke uitspraak vervolgbaar. De imam roept dan immers op tot het plegen van misdaden: voor het afslachten van varkens heb je een slachtvergunning nodig en voor het afslachten van homo’s zijn vooralsnog in Nederland überhaupt geen vergunningen te verkrijgen. Daar ben ik persoonlijk, als varken, erg blij om.

Dat Allah medeplichtig is aan de moord op Van Gogh (opnieuw het duo Ellian en De Winter) is helemaal larie. Allereerst kan een niet bestaand wezen, zoals God, niet medeplichtig zijn aan welk handelen dan ook. Ten tweede is een mens verantwoordelijk voor zijn eigen daden, hoe gelovig in welke godheid dan ook. Hooguit kunnen Ellian en De Winter beweren dat de Koran en/of sommige interpretaties daarvan oproepen tot dergelijk moordzuchtig gedrag. Mochten ze dat bedoelen, dan ken ik nog wel een paar boeken van dat kaliber. Maar met boeken is het net als met woorden, je kunt ze niet verbieden, hooguit bestrijden.

Het waren zomaar wat gedachten, terwijl het asfalt van de A9 richting Haarlem onder mijn auto voorbijgleed.

In het kader van het Kinderrechtenfestival werd er een stedelijk Lagerhuisdebat georganiseerd voor middelbare scholieren. En mij was gevraagd of ik de rol van debatleider op me wilde nemen. Een hartstikke leuke klus natuurlijk, waar ik geen nee tegen heb gezegd. Enige nadeel: het debat werd georganiseerd in de Sint Antoniuskerk en de akoestiek daar is behoorlijk belabberd. Althans, voor debat-doeleinden. Het publiek kon alles dankzij de versterking nog redelijk goed volgen, maar de kandidaten hadden het daar aanzienlijk moeilijker mee.

Leuke bijkomstigheid was dat het Kinderrechtenfestival werd geopend door PvdA-wethouder Marja Heerkens van Sociale Zaken. Een geëngageerd wethouder die haar best doet om het sociale gezicht van de stad te redden in een voor de rest conservatief-liberaal college. Een mooie gelegenheid om eens informeel te kletsen met een wethouder die ik verder voornamelijk bij gemeenteraadsvergaderingen tegenkom. Samen hebben we het multi-culti-lied waarmee de bijeenkomst muzikaal werd geopend uit volle borst meegezongen.