Homo Interrogativus- za 15 dec. 2007

memo-recorder

„Mag ik U interviewen voor mijn opleiding journalistiek, ik moet namelijk iemand die ervaring heeft met interviewen interviewen over interviewen?”. „Ja hoor, als ik het dan op mijn weblog mag zetten”. „Wow, dan wordt het ook gepubliceerd.”

Uiteindelijk ging het vraaggesprek vooral over mijn radio-verleden. Goed, dat klinkt een beetje pretentieus voor iemand die vier jaar in de radiowereld heeft rondgezworven, maar anderzijds is dat wel zo ongeveer de helft van mijn arbeidzame leven. Daar komt bij dat het radio-maken de laatste tijd weer wat is gaan trekken. Ik maak me daarbij overigens geen illusies de baantjes liggen bij de radio-afdelingen in Hilversum niet voor het oprapen.

Dat tijdens het twee uur durende vraaggesprek de digitale memo-recorder geen leeg geheugen meer had, mocht de pret niet drukken. Ze noemen het niet voor niets schrijvende journalistiek. ‘Stel mij Uw vragen en ik vertel U wie ik ben’. Wie dat nu eindelijk wel eens zou willen weten, mag doorlezen. Al die anderen raad ik aan nu snel door te surfen naar Retecool ofzo.

Lees verder “Homo Interrogativus- za 15 dec. 2007”

Homo Feriatus – vr 14 dec. 2007

Oliebollen bakken op straat, ca. 1890., herkomst: www.anno.nl

Wat ga jij doen met oud en nieuw? Het heeft dit jaar nog best even geduurd voordat de vraag voorbij kwam, maar uiteindelijk is zij onvermijdelijk.

Nu Gert dit jaar niet zelf iets organiseert, maar zijn huid duur heeft verkocht aan café Zeezicht, zijn we dolende. Zeezicht zelf is namelijk geen optie aangezien we oud en nieuw liever niet doorbrengen tussen de hockeytrutjes.

Alsof dat probleem niet erg genoeg is, komt daar nog het probleem van de oudejaarsconference bij. Vorig jaar zaten we gezellig ouderwets rond de radio te luisteren naar de conference van Vincent Bijlo. Guido Weijers vind ik een ramp (al is het maar hij in de tijd van het studentencabaret grappen van anderen gebruikte). Jan Jaap van de Wal vind ik weliswaar heel grappig, maar kunnen mijn vrienden weer niet hebben.

Ik heb nog ergens een dvd-box met alle oudejaarsconferences van Freek de Jonge. Wellicht is dat een idee. Dan bak ik zelf oliebollen en maak ik poedersuiker in de blender en maken we er gewoon een ouderwets gezellige oudjaarsavond van.

Om me vervolgens in het nieuwe jaar helemaal vol te laten lopen in De Boulevard.

Homo Remissus – wo 12 dec. 2007

Traan Laten

Het langer doorwerken in Den Haag wreekt zich niet omdat het ten koste gaat van de vrije avond. Dat is immers een eigen keuze. Het wreekt zich wel omdat er altijd een kans bestaat dat de avonddienstregeling weer eens in de knoop raakt.

Enkele minuten voordat de Intercity van 21.51 uur naar Breda diende te vertrekken, staarde ik nog steeds naar een leeg perron. Totdat de al gevreesde mededeling van de stationsomroepster over het perron schalde. Op last van de politie was tussen Delft en Schiedam geen treinverkeer mogelijk. Of ik maar wilde reizen via Gouda.

Ingepropt tussen te veel reizigers op het te krappe balkon van de te korte Koploper probeerde ik nog een telefoongesprek te voeren, maar rustig bellen was er niet bij. De trein vanuit Gouda naar Rotterdam bood vervolgens wel en zitplaats, maar helaas geen rust, aangezien een zwerffiguur meende ons te moeten fêteren op het nummer Redemption Song van Marley. Er schoot me maar niet te binnen voor welke zonde deze lijdensweg een aflaat moest zijn

Uiteraard was het op Rotterdam nog wachten op de intercity van 23.16 uur, die wel klaar stond, maar geen locomotief had. Gelukkig was er nog wel de sneltrein van 23.26 uur, die klaar stond op spoor zes, waarna vervolgens werd omgeroepen dat er ook een intercity reed op spoor 13, wat daar aangekomen toch niet zo bleek te zijn en waarna ik gelukkig nog net op tijd terug was bij spoor 6 om alsnog in de inmiddels uiteraard vertraagde sneltrein naar Breda te zitten, die vanwege de grote treinuitval voor het gemak nog maar een paar stationnetjes extra pakte, waarmee zij feitelijk een onvervalste stoptrein was geworden. Overigens had een groot deel van de ten onrechte naar spoor 13 gestuurde reizigers die trein niet meer gehaald, maar dat ter zijde. Treinreizen is overleven.

Overigens werd de hele vertraging deze keer niet veroorzaakt door een springer, maar door een gek met een nepwapen. Kennelijk kostte het de politie uren voordat in de trein, die ze had laten stilstaan op Delft Zuid, het neppistool in een prullenbak gevonden was. ‘Nederland tegen Terrorisme’ heet dat ongetwijfeld. ‘Nederland tegen Vertraging’ zou aanmerkelijk meer maatschappelijke onrust voorkomen.

Homo Praesidens – di 11 dec. 2007

Winnares Karen Vermarien temidden van juryleden Mattie Boidin en Thea Ellerbeck, mezelf en jurylid René-Pascal van den Boom

Ik had een vrije dag opgenomen. Of althans, ik had besloten mijn driedaagse Haagse werkweek dit keer niet in vieren te delen. Er stonden Bredase afspraken op de agenda.

De dienst Erfgoed wilde met mij bespreken op welke wijze ik graag het historisch groen terug wilde zien in de Erfgoedvisie. Een gesprek over oude verkavelingsstructuren, gedenkplaatsen, historische houtwallen en wat dies meer zij. Best interessant eigenlijk.

Vervolgens mocht ik ook deze keer weer optreden als discussieleider van het jongerendebat dat jaarlijks door het COS wordt georganiseerd. Het is één van de leukste dingen waar ik als raadslid voor gevraagd wordt. Het was een ongekend spannende discussie met een aantal heel goede debaters. Spitsvondig, scherp en goed beargumenteerd. Volgens mij zaten er wel een paar toekomstige politici onder de deelnemers.

De commissievergadering Onderwijs en Economie van die avond was na die middag dan ook bijzonder teleurstellend. Op de agenda stond onder meer een discussie over de hoofdlijnen voor een nieuw evenementenbeleid. Om die discussie was te stroomlijnen waren er een aantal vragen geformuleerd die de woordvoerders vooraf hadden beantwoord en deze beantwoording was vooraf ook aan iedereen rondgestuurd. Maar in plaats van dat het debat ging over de verschillen tussen de partijen, begon een aantal woordvoerders hun beantwoording in bijdragen tot wel een kwartier in lengte punt voor punt voorlezen en toelichten. Ik heb me werkelijk groen en geel geërgerd en was stond zelfs op het punt om uit de vergadering weg te lopen, ware het niet dat er daarna nog een bespreekpunt op de agenda stond.

De commissie had nog wat kunnen leren van de scholieren die middag. Niet verwonderlijk dus dat er de volgende ochtend wèl een uitgebreid verslag van het scholierendebat in de krant stond, maar er over de commissievergadering met geen woord werd gerept.

Homo Cautus – ma 10 dec. 2007

Opblaasbare Kerstboom

Deregulering is niet de sterkste kant van de Tweede Kamer. De directeur bedrijfsvoering stuurde een mailtje rond met de interne regelgeving rondom het plaatsen van kerstbomen.

De directeur bedrijfsvoering is niet zo goed van vertrouwen en denkt daarbij ook nog eens dat wij allen imbiciel zijn, getuige de regels die hij opstuurde. Goed, dat een boom aantoonbaar geïmpregneerd moet zijn en dat de medewerkers de troep zelf moeten opruimen, dat is misschien nog wel handig om rond te mailen. Maar daarna draaft directeur Bakker ineens wel erg door.

koop een boom die niet te groot is voor uw kamer;
plaats de boom niet in een vluchtroute, hierdoor voorkomt u dat u ingesloten raakt;
zorg ervoor dat de boom goed stevig staat en plaats hem zo, dat hij niet omver gelopen kan worden;
zet de boom niet te dicht bij de gordijnen of andere gemakkelijk brandbare materialen;
gebruik nooit echte kaarsjes in de boom. Een moment van onoplettendheid kan uw boom in een fakkel doen veranderen;
gebruik alleen elektrische kaarsjes met een KEMA-keur, controleer voor gebruik of de bedrading niet is beschadigd;
gebruik een gaaf en goed passend verlengsnoer en leg dat zo neer dat niemand erover kan struikelen;
doe de verlichting uit als u weggaat. Uitdoen is niet het lampje losdraaien maar de stekker uit het stopcontact halen;
het is niet toegestaan om echte kaarsen te branden in de werkkamers van de Tweede Kamer.

Gelukkig houdt ik deze jongen niet van kerstbomen.

Homo Promulgans – za 8 dec. 2007

Bodyguard Magazine

Hoera, hoera, eindelijk was het zover. Het nieuwe Bodyguard-magazine was uit. Eindelijk kon ik weer lezen over alle enge ziektes die je als homo kunt en zult krijgen. En deze keer extra hoera, aangezien ik er zelf ook in stond.

Oké, ik moest me wel eerst door de hiv en hepatitisvarianten A t/m G heen werken, maar ergens achteraan het blad vond ik mezelf dan toch op, ik moet eerlijk zeggen, een foto die niet helemaal verschrikkelijk is. Samen met de mij tot dat moment onbekende collega-bloggers Thomas en Tom. Be Nice en breng eens een bezoekje.

update april ’08: inmiddels bloggen Thomas en Tom beiden niet meer. Tom, omdat hij het niet leuk meer vond, de reden van Thomas weet ik niet.

En aangezien ikzelf natuurlijk ook ontzettend interessant ben, wil ik jullie de begeleidende tekst in het blad ook niet onthouden. Waarbij ik overigens vooraf al aankondig dat ik me niet kan herinneren ooit gezegd te hebben dat ik me met een condoom identificeer.

Blogbusters

Toen ik met bloggen begon, was dat voor mij een manier om verantwoording af te leggen over mijn politieke werk. Dan kan de kiezer zien waar je mee bezig bent. Geleidelijk verschoof mijn blog naar mijn persoonlijke leven. Ik ben meer dan fractievoorzitter van GroenLinks in Breda. Soms schrijf ik nog over politiek, maar dat zijn niet de meest gelezen stukjes.

Mijn homoseksualiteit is geen rode draad in mijn blog. Dat is maar één facet van mij: homo, half-Turks, politicus, blogger. Ik ben geen blog gestart om eens lekker uit de kast te komen. Dat heb ik al lang geleden in de echte wereld gedaan.

Boven aan mijn site staat een foto met daarop wandelschoenen, een krant, lege bierflesjes en condooms. Dat is een reflectie van wie ik ben. Maar het is natuurlijk wel in scène gezet en lichtelijk aangedikt voor de foto, haha. De slogan ‘whatever, whenever, have a nice day’ is de ondertitel van My Own Private Idaho. Hij verwoordt hoe ik in het leven sta. Ik sta niet te lang stil bij problemen.

Ik ben vrij open op mijn blog, maar terughoudend als het over anderen gaat en bij vertrouwelijke informatie uit de gemeenteraad. Ik word niet meteen bestormd sinds ik een blog heb. Maar het helpt wel een beetje. Bloggen is vrij informeel, waardoor je makkelijk benaderbaar bent. Het is heel toegankelijk. Dat is het mooie ervan. Kijk, soms moet je je frustratie en woede kwijt en dat doe ik ook in mijn blog. Maar ach, bij een avondje stappen in de kroeg gooi ik er ook wel eens iets uit wat ik beter niet had kunnen zeggen. Volgens de statistieken krijg ik zo’n 100 tot 150 bezoekers per dag. Ik weet niet of het klopt, sommige mensen zijn misschien alleen op zoek naar een plaatje of zo. Wel reageer ik altijd als mensen een bericht plaatsen. De bezoekers zijn heel verschillend: sommigen zitten in de politiek, anderen heb ik leren kennen bij het stappen.

Natuurlijk speelt ijdelheid een rol bij het schrijven van een weblog. Maar ja, ik denk dat je sowieso ijdel moet zijn om de politiek in te gaan, dat is geen wereld voor verlegen mensen.

Elke log begint met ‘homo’ en dan een Latijnse vervoeging. Zoals ‘homo absens’, de afwezige mens. Ik moet altijd in een woordenboek naar de woorden zoeken. Inmiddels ben ik wel door mijn Latijnse woorden heen, maar ik blijf bloggen tot mijn dood. Het is een soort dwangneurose geworden.

Homo Fortuitus – vr 7 dec. 2007

Mijn broer Orkun zou samen met zijn vrouw Helen komen eten bij mijn moeder en aangezien ik beiden al enige maanden niet gezien had, leek het mij een goed idee om me bij het gezelschap aan te sluiten.

Het deed me denken aan een episode van vorige week zondag, toen NAC uit speelde tegen Ajax. Ik zat thuis te werken met Langs de Lijn op de achtergrond, toen ik de radiocommentator hoorde roepen dat Ajax een eigen doelpunt had gezet. Het leek mij aardig dit mijn broer te melden. „0-1 voor NAC door eigen goal Ajax”, typte ik op het toetsenbord van mijn mobiele telefoon.

Per ommegaande kreeg ik een bericht van hem terug. „Ja, hier in de Beyerd ook”. Enigszins beteuterd keek ik naar het scherm van mijn Nokia. „oh”, antwoordde ik, „je bent al terug van vakantie.”

NAC won uiteindelijk verdiend met 3-1 van Ajax. Een zeldzaamheid, maar kennelijk stond het in de sterren. Er gebeurde wel meer onwaarschijnlijke dingen die dag. Zoals ik, die mijn broer de uitslag van NAC doorstuurde. En mijn broer die ineens in mijn stamcafé zat. Chaos in het universum. Op deze dag kon alles.

Homo Decumbens – do 6 dec. 2007

thermometer

Toen ik ‘s ochtends wakker werd was ik doodmoe. Het voelde alsof ik een virusje onder de leden had en de symptomen onderschreven dat.

Ik was eerder die nacht ook al een aantal keren zwetend en misselijk wakker geworden. En de ironie wilde dat ik juist vroeg naar bed was gegaan om de volgende dag fit op te staan. Ik had namelijk een belangrijke afspraak waar ik me nog een beetje wilde voorbereiden. Daar kwam weinig van terecht. Ik draaide me weer om en bleef tot ver na de middag liggen.

Enigszins aangesterkt en zelfs nog met een boterham achter de kiezen, wist ik de afspraken in mijn agenda die dag nog wel af te werken. Dat gold ook voor de vergadering van de Commissie Bestuur die avond, waarop onder andere het horeca-sluitingstijdendebat weer eens een vervolg kreeg. Er is, zo was de conclusie, een stevige meerderheid voor het per 1 februari verruimen van de openingstijden van de horeca tot drie uur ‘s nachts. Ik heb dat zelf die avond nog proberen te vieren met een bokbiertje, maar het smaakte niet. Ik kapte een medicinale Jägermeister achterover en keerde huiswaarts.

Homo Patiens – wo 5 dec. 2007

horloge

De trein van 18.21 naar huis zou ik al niet meer halen. Ik had mijn shag op mijn bureau laten liggen en de éne minuut die ik nodig had om terug te lopen, kostte me mijn trein.

Toen een klein half uur later opnieuw naar het station liep, kwam ik erachter dat ik mijn portemonnee niet bij had. Niet handig in het geval dat ik later nog mocht besluiten nog een afzakkertje in de kroeg te nemen. En ook niet handig aangezien daar ook mijn NS-jaarkaart in zit. Opnieuw kostte het me mijn trein.

Dat het allemaal veel erger kan, bleek toen ik weer bij het kamergebouw aankwam. In de lobby zat een mevrouw in een rolstoel geduldig te wachten op haar deeltaxi die haar naar huis moest brengen. De mevrouw zat al vanaf kwart over drie te wachten en het was inmiddels tegen zevenen.

Ze was wel wat gewend van de deeltaxi, bleek uit het feit dat ze wat ontstemd was maar bovenal heel kalm bleef. Dat mijn trein van 19.21 vervolgens zijn reis vijf minuten te laat begon, de vertraging bij Holland Spoor al was opgelopen tot tien minuten en er net na Delft een opgeschoten pubertje aan de noodrem trok waardoor de vertraging nog verder opliep, kon me die avond niet meer deren.

Het zou wellicht een goed idee zijn als beleidsmakers elke maand verplicht een keer de deeltaxi moesten gebruiken. Het zou de hijgerigheid in de politiek wellicht wat dempen en misschien dat er zelfs iemand op het lumineuze idee komt om eindelijk de problemen bij de deeltaxi’s eens op te lossen.

Homo Mechanicus – ma 3 nov. 2007

Ook herrie

De zelfverkozen eenzaamheid werd in Dordrecht al verstoord toen een medereiziger net mijn coupé uitkoos om tijdens de reis in door te brengen. Ze was gelukkig wel stil.

In Rotterdam vervoegde zich een potige dame bij ons in de coupé. Die heeft moeten rennen, dacht ik even, toen ze snuivend en ademend binnenstapte. Om onduidelijke redenen bleef de trein vervolgens tien minuten stilstaan, waardoor het geluid van de ademstroom door haar luchtwegen al snel een onwelkome aanwezigheid werd in de in mijn beleving toch al veel te volle treincoupé.

Toen de vrouw na vijf minuten nog steeds een voor dat tijdstip onverdraaglijke herrie maakte, begon ik te vermoeden dat er iets anders aan de hand was. Het was geen gebrek aan conditie, maar een defect aan de neusvleugels dat debet was aan deze nietsontziende akoestische ordeverstoring die zich tot overmaat van ramp ook weigerde aan te passen aan de cadans van de rijdende trein.

‘Dit is verdomme een stilte-coupé’, wilde ik de mevrouw toeschreeuwen, maar een fatsoenlijke opvoeding weerhield me daarvan. Geheel volgens de boeddhistische leer probeerde ik de mevrouw te overtuigen door zelf nog zachter en stiller te ademen. Het was tevergeefs. Nog vijfentwintig minuten was ik veroordeeld tot het aanhoren van de Rotterdamse mevrouw die net zo goed een luchtcompressor had kunnen zijn.