Categorie: dagelijks leven

Goed, Lucas had me vrijdag weliswaar in de stek gelaten, maar ter compensatie kwam hij deze avond alsnog langs. Het menu bleef hetzelfde, maar dan zonder de gevulde aubergines die ik vrijdag zelf maar had opgegeten.

Gelukkig waren de weer ontdooide komkommer-preisoep, gepocheerde eieren met zalm, de rijst, de salade en de kidney-bonen met Quorn meer dan voldoende voor een gevulde maag. Zeker als je daar het kaasplankje en de wijn nog bij optelt. Ik kook niet vaak, maar als er mensen blijven eten, doe ik op zijn minst een beetje mijn best.

Nu houdt Lucas er een vriendin op na. Dus kun je nagaan hoe erg ik mijn best zou doen als het een date zou zijn. Knappe singles kunnen zich melden. Zou de KRO de TV-formule ‘Politicus zoekt Man’ overwegen? Niet dat nu ineens behoefte heb aan een relatie, maar ja, ik word er nu ook niet bepaald jonger op :) .

Flip Noorman is zanger van de punkband Stuart o’Malley and the Whisky Gullivers. Ik moest hem nog betalen voor zijn optreden bij de Clash of Culture van GroenLinks en het leek ons ene goed idee om dat in de kroeg te doen.

Eigenlijk kom ik niet zo vaak in De Vulling. De kroeg had iets gezelligs. Een soort jongerensoos, waar dezelfde mensen constant in- en uitliepen. Op de begane grond werd gedronken, op de eerste verdieping stond een schaaktafel, een voetbaltafel en andere tafels vol tijdverdrijf. Aan het raam las een emo-jongen een stripboek.

Mijn oude schoolmaat Roman kwam binnen. In pak, driedelig. Van één of ander skatemerk. Gekocht bij Bonk, voor een huwelijk waar hij bij moest zijn. We namen nog een biertje, voor anderhalve euro. Café de Vulling is niet duur.

En zo verstreek de middag. Ongetwijfeld een kroeg waar ik als puber ook vaak gekomen zou zijn. Als ‘ie toen had bestaan tenminste.

De komkommer-preisoep was goed ingetrokken, de aubergines waren gevuld en de ingrediënten van de overige gerechten waren strategisch zo opgesteld dat deze in een handomdraai in elkaar geflanst konden worden. Het was slechts wachten op de komst van het bezoek.

„Hallo, met wie?.” „Selçuk.” „Hé Selçuk, wat leuk.” „Jij bent mij vast vergeten.” „Huh?” „Waar ben je? klinkt gezellig.” „In Electron, hoezo?.” „Euhm, nou, volgens mij hadden we gisteren afgesproken dat je zou komen eten.”

Even was het stil aan de andere kant van de lijn. Genoeg stilte om uit op te maken dat de visite van die avond in ieder geval niet meer zou komen. En zo werd de komkommer-preisoep ingevroren, werden de losse ingrediënten weinig strategisch terug in de koelkast geplaatst en verdwenen twee gevulde aubergines in mijn eigen maag.

Het was een leermoment. Spreek nooit rond sluitingstijd af dat er iemand bij je komt eten zonder dat je de volgende middag controleert of die afspraak bij de tegenpartij ook daadwerkelijk is blijven hangen.

Na een nacht doorwerken besloot ik ‘s ochtends nog even in bed te gaan liggen. Kleren en schoenen aan, dat was de enige manier waarop ik enigszins zeker wist een uur of wat later zeker wakker te worden. Het werkte.

‘s Ochtends had ik gesprekken met betrekking tot de selectie van een nieuwe griffier. Ik bleef verbazingwekkend helder, vond ik zelf, al had ik wat meer koppen koffie nodig dan normaal. Gelukkig waren het maar twee gesprekken.

‘s Middags kon ik thuis nog verder werken aan het stuk waar ik de vorige nacht ook al aan bezig was. Net voor de deadline lag het in de virtuele postbus van de Tweede Kamer. Net op tijd ook om nog even wat te eten in De Boulevard voordat ik om half zeven weer een afspraak had op de fractie.

Ik had er niet op gerekend dat het restaurant op maandag gesloten is. Gelukkig bieden de wraps van Albert Heijn dan altijd nog uitkomst. Ze hielpen me in ieder geval de fractievergadering door. Waarna ik eigenlijk nog maar een gedachte had.

Slaap? Welnee, een biertje. En rap een beetje.

De inspiratie wilde niet komen. Ik had de volgende dag een deadline, maar er stond nog geen letter op papier. Van ellende ging ik maar stofzuigen.

Om acht uur ‘s avonds stond nog steeds geen letter op het scherm. En nog twee uur later ook niet. Maar onder druk wordt alles vloeibaar en die wijsheid bleek ook deze keer op te gaan. Tegen het einde van de avond kreeg ik de geest.

Koffie werd gezet en de verwarming ging, geheel tegen het principe in, aan. Het zou een lange nacht worden.

Aangezien ik me vast had voorgenomen deze avond eens niet naar de kroeg te gaan, moest ik een alternatieve besteding voor de zaterdagavond zien te vinden.

De televisie bood weinig meer dan Paul de Leeuw en ik was vergeten een voorraad films te downloaden. Gelukkig is er in dat soort situaties altijd nog de wasmachine, altijd goed voor uren tijdverdrijf. Daarnaast is de uitkomst, tegenstelling tot het meeste amusement, altijd onzeker. Wordt de was wel schoon en zo ja, blijven de kledingstukken wel aan de daarvoor bestemde kleuren zitten?

De leukste was is de bonte was. Bij elke omwenteling vormt zich een nieuw patroon van kleuren die door elkaar heen draaien. De wasmachine als moderne caleidoscoop. Wellicht interessant om ook eens een was te draaien tijdens een paddo-trip. Tenzij de overheid natuurlijk de wasmachine gaat verbieden.

Halfnegen. De wachtkamer van de huisarts is uitgestorven leeg.

Ik heb al enkele maanden last van mijn stem. Hees, schor. Rafelig. Tijdens betogen in de droge raadzaal valt ‘ie af en toe helemaal weg. En een politicus zonder stem is als een gigolo zonder libido, eenzaam en nutteloos.

„U kunt sowieso maar het beste stoppen met roken”, zei de de huisarts nadat ik ‘Aa’ gezegd had. „En drank is eigenlijk ook niet zo goed voor de stembanden.” „Kunt U me niet naar de KNO-arts doorverwijzen?”, vroeg ik haar vriendelijk.

„Maar natuurlijk”, zei ze en schreef een verwijsbriefje. „Maar die gaat U ook vertellen dat U maar beter kunt stoppen met roken en drinken”, antwoordde ze minzaam.

Bah, huisartsen. Je kunt beter normaal doodgaan.