Categorie: dagelijks leven

Homo Segnis – di 20 nov. 2007

pinpas

In het kader van de grote ergernissen des levens vandaag het verhaal over de rij voor de pinautomaat.

Rijen zijn ergerniswekkend. Vooral rijen die niet opschieten. Rijen bij de pinautomaat zijn het meest ergerlijk. Die schieten namelijk nooit op.

Mensen zijn niet in staat snel te pinnen. Sterker nog, het lijkt erop dat sommige mensen er een bewuste sport van maken er zo lang mogelijk over te doen om geld uit de automaat te trekken. Treuzelaars zijn het, hinderlijke obstakels in de voortgang van het leven.

Eerst toetsen ze twee keer de verkeerde pincode in. Vervolgens moeten ze eerst hun saldo checken en pas dan kiezen ze het te pinnen bedrag. Bij voorkeur in vooraf zelf te bepalen coupures. Alles om maar op zoveel mogelijk knopjes in te kunnen drukken. En uiteraard moeten ze ook altijd een bonnetje hebben. Ergerniswekkend.

Pinnen kan binnen zestien seconden. Langer hoeft het niet te duren. Behalve dan bij de Postbank. Dit heeft het ooit gepresteerd om pinautomaten aan te schaffen die de pas dermate langzaam inslikken en uitspugen dat je ondertussen best even een sjekkie kunt draaien en je wekelijkse boodschappen kunt doen. Typisch iets voor een voormalig overheidsbedrijf.

Homo Vagans – ma 19 nov. 2007

haar

Ik was net te laat om nog in te stappen in de intercity van 6 uur 39. En aangezien zitten in een langzame trein met verwarming nog altijd te verkiezen is boven een half uur staan op een tochtig perron, besloot ik in de sneltrein (een ander woord voor stoptrein) naar Amsterdam te stappen.

Comfortabel zittend in de bank van de DD-AR las ik de krant, onderwijl af en toe uit het raam starend of om me heen kijkend. Totdat, het zal ergens in Rijswijk geweest zijn, tegenover me een jongen kwam zitten. Rood, sluik haar, halflang, met bijkleurende sproeten op het ietwat smalle gezicht.

De jongen droeg zwarte handschoenen zonder vingertoppen. In het rechterexemplaar zat een veiligheidsspeld. Ik kon niet zien of dit functioneel was, of een fashion-statement. Hij ging zitten en nam de rugtas op schoot. Vervolgens pakte hij een verloren exemplaar van één van de gratis dagbladen en begon te lezen. Zijn ogen werden ondertussen verborgen door het voor zijn gezicht vallende haar.

In de spiegeling van het glas volgde ik de schijnbare onverstoorbaarheid waarop de jongen verder las. Ik probeerde er achter te komen welke kleur ogen hij had, tevergeefs.

Pas toen de trein in Leiden arriveerde, kreeg ik weer enig besef van tijd. Ik stapte uit, haalde diep adem en zag hoe de trein de jongen verder meenam, naar Haarlem, misschien wel Amsterdam. Volmaaktheid op de maandagmorgen.

Enkele minuten later zat ik in een stoptrein terug naar Den Haag.

Homo Religiosus – zo 18 nov. 2007

Ocean's Thirteen

Om de zondag een beetje door te komen, had ik de trilogie Ocean’s Eleven, Twelve en Thirteen gedownload.

Ik had natuurlijk ook iets nuttigs met mijn zondag kunnen doen. Zoals werken, of het huis schoonmaken of zoiets. Maar helaas mag dat niet van de kerk. In het zweet des aanschijns zult gij Uw brood verdienen, maar wee je gebeente als dat op zondag gebeurd.

Nu Yvette Lont de nieuwe Nederlandse norm voor een moreel leven bepaald, zullen we allemaal enige aanpassingen aan ons leven moeten maken. Praktiserende homoseksualiteit is volstrekt uit den boze, maar een filmserie over het beroven van casino’s, daar heb ik haar nog niet over gehoord. Daar kunnen we dan vast veilig naar kijken.

Volgende week de film Dogma nog maar eens bekijken. En vervolgens misschien Life of Brian. Voorwaar, dankzij de ChristenUnie wordt de zondag misschien toch weer een leuke dag.

Homo Gelidus – za 17 nov. 2007

Fleece dekens

Mijn intentie een minder klimaatbelastend leven te leiden, werd dit weekeinde aanzienlijk op de proef gesteld door de koude temperaturen. Maar de kachel is uitgebleven.

De klimaatcrisis vergt inzet van ons allemaal. Zo heb ik al een tijdje geen auto meer, wat op zich niet zo moeilijk is als je hem toch niet nodig hebt, maar soit. Vervolgens ben ik mijn vliegreis naar Oslo gaan compenseren met bomen en inmiddels ben ik vagetariër geworden om zo mijn C02-uitstoot nog verder te verminderen. Het huidige project is gebaseerd rond het idee dat je zo lang mogelijk moet wachten met het aanzetten van de kachel.

Ik werd dit weekeinde behoorlijk op de proef gesteld. Het particuliere huurwoninkje waar ik in woon heeft namelijk geen dubbel glas, is niet geïsoleerd en heeft een paar nooit zo bedoelde tochtgaten. Niet echt een energie-categorie A woning, zullen we maar zeggen. Ondertussen vroor het buiten. Ik hield me warm met verschillende laagjes kleding en warme thee.

Door de week ben ik zo weinig thuis dat het volsterkt niet nodig is om de kachel aan te zetten. Die paar uur thuis lukt wel zonder artificiële warmte. Dit soort koude weekeinden vormen de uitdaging. Uiteindelijk ben ik de zaterdagavond ongeschonden doorgekomen. Televisie kijkend onder een fleece-dekentje weliswaar, maar zonder kachel.

Het toppunt van milieuvriendelijkheid eigenlijk: de kachel niet aan hoeven zetten omdat je warm gehouden wordt door gerecycled polyester.

Homo Conglobans – vr 16 nov. 2007

Malibu

Pils, witbier, Malibu en Tequila. In min of meer willekeurige volgorde. U kunt zich voorstellen dat ik zo rond een uur of twee ‘s nachts blij was dat ik naar huis kon.

Het begon eigenlijk heel onschuldig die dag. Als eerste ‘s ochtends met SP-fractievoorzitter Frank Vergroessen en griffier Boy van Eil gekeken of we een fatsoenlijk voorstel kunnen doen voor de invulling van een inleidend televisieprogramma voorafgaand aan de uitzending van de raadsvergadering. Vervolgens een groep middelbare scholieren beziggehouden die in het kader van een les maatschappijleer het stadhuis kwam bezoeken en de rest van de middag enige administratieve werkzaamheden verricht voor de raadsfractie.

Iets voor zessen leek het me een goed idee om het begin weekeinde te vieren in Café de Beyerd. En uiteraard liep dat verschrikkelijk uit. Met dichteres Yvonne Né gesproken over geloof en de betekenis van de zinsnede ‘Hier mag niets af zijn’ uit haar gedicht ‘Wet’.

De zin in het koken was me inmiddels vergaan en dus besloot ik in de Boulevard mijn avondmaal te nuttigen. Waar het hele circus opnieuw begon. Er mocht immers niets af zijn. En zo sprak ik vervolgens met Stanley over de zin en onzin van performance-kunst en waarschijnlijk ook het leven in het algemeen. Tot dj Wassily afsloot met het nummer ‘dom, lomp en famous’.

Het was twee uur en ik wilde naar huis. Had geen behoefte aan ruimere openingstijden. Het was mooi geweest. Hier moest iets af zijn.

Homo Haerens – do 14 nov. 2007

Den Haag Mariahoeve

„22 uur 51?”, herhaalde ik vol ongeloof. De perronopzichter knikte. De laatste intercity naar Breda was echt al zo’n vijf-en-twintig minuten geleden vertrokken.

„Al sinds de nieuwe dienstregeling”, zei de perronopzichter. Ik geloofde hem nog steeds niet. „Die man moet nog helemaal naar Venlo met z’n trein”, probeerde de perronopzichter nog te vergoelijken, terwijl ik de Nederlandse arbeidstijdenwet vervloekte. Gelukkig had hij nog een oplossing voor me. Om 23.38 met de stoptrein naar Den Haag Laan van Nieuw Oost Indië om daar over te stappen op de sneltrein (dat overigens een ander woord voor stoptrein is) vanuit Amsterdam naar Breda.

Nu was het buiten al donker en door de geruisloze voortbeweging van de DD-AR voelde ik ons amper tot stilstand komen. Kennelijk gold dat ook voor de conducteur, die besloten had dat onze aankomst op Laan van Nieuw Oost-Indie niet het vermelden waard was. Pas toen ik uit het raam een stilliggend perron zag liggen, realiseerde ik me dat we er al waren, liep naar het balkon en zag de deuren netjes opengaan nadat ik op het daarvoor bestemde knopje had gedrukt.

Althans, half open gaan. Vervolgens gingen ze acuut weer dicht en zette de trein zich in beweging naar Marioahoeve. Met een beetje geluk kon ik daar nog net de voor mij bestemde sneltrein halen, maar ook die sloot zijn deuren toen ik nog aan de verkeerde kant daarvan stond, buiten ditmaal.

Nu is het natuurlijk op zich best bijzonder om in het holst van de nacht op fucking Mariahoeve te staan, verstoken van elk Openbaar Vervoer dat mij nog naar Breda kan brengen, maar liever had ik al thuis in m’n nest gelegen. Haagse vrienden die rond deze tijd nog wakker zijn, hadden hun telefoon uit, anderen durfde ik uit fatsoensoverwegingen niet meer te bellen. Er restte dus niets anders dan de bus terug naar Centraal Station, waar dit roemloze avontuur een uur of wat eerder was begonnen.

Terug in het Kamergebouw werkte ik nog enkele uren door om uiteindelijk in slaap te vallen op de veel te harde Ikea-bank van Kamerlid Ineke van Gent (bedankt). Waar ik de volgende dag ochtend wakker werd van een licht geschrokken schoonmaakster en de geur van kunstmatige citroen.

Homo Poeta (2) – di 13 dec. 2007

Yvonne Né draagt voor in L'Eglise Wallonne de Breda.

Dat ik de dag ervoor dichteres Yvonne Né was tegengekomen, kwam weblogtechnisch wel handig uit. Vooral ook aangezien ze zojuist de Boarte prijs voor Arriés had gewonnen.

Het was namelijk een mooie gelegenheid om aan haar te vragen naar het gedicht dat zij speciaal voor de Kristalnachtherdenking van enkele dagen eerder had geschreven. Het was bij de herdenking zelf helaas niet erg druk en hoewel het voor de schoonheid van een gedicht op zich niets uitmaakt hoeveel mensen het hebben gehoord, is het te mooi om het niet verder te delen. Ik mocht het publiceren, onder de voorwaarde dat ik een link zou opnemen naar haar site. Bij deze.

ga naar de site van Yvonne Né »


Nacht van het gebroken glas

Bij vijandige wet heet zij voortaan Sara en hij Israël,
mensen houden van klaar uiteen te houden zaken,
slaan daartoe graag de spiegels van het ware stuk.

De stad en haar straten bloeden hun glas,
wat is en zal zijn is gemerkt en beklad,
elk oog een bedrieglijke scherf.

Met heel je wezen in een tijd die nog heel was,
vlucht je met wat je kunt dragen,
het is je huis of je leven, de taal is defect.

Je enige huis blijft je huid, het grootste orgaan
maar te dun en doorzichtig
en voor wie kijken een scherm ter projectie.

Ook wie na een week nog iets heeft wil weg
van wat komt, maar de grenzen rondom je zijn dicht,
waar zul je heen? zelfs hoop is een kerf in het hart.

Gebroken glas wordt nooit meer heel,
het geluid van één brekend glas is zeldzaam geworden,
zul je dat ooit weer kunnen horen, waarop volgen woorden

van verbondenheid: mazzeltov
wanneer de J zal staan voor Jij-en-ik samen
in ongebroken liefde hier zijn.

Y. Né
8 nov. 2007

Homo Poeta – ma 12 nov. 2007

Lucifer

Het was al bijna sluit in de Beyerd, toen ineens de deur openging en een zware delegatie van de Bredase kunstwereld als uitzinnigen het Café binnenliep. Ze kwamen zojuist van een prijsuitreiking en zo te zien hadden we hier niet te maken met mensen aan wie de prijs voorbij was gegaan.

Het leek welhaast alsof de groep licht gaf in het donker. Een onmogelijke stilte, die plots wordt doorbroken door een daverende gezelligheid. Een invasie van vrijzinnige geesten, liederlijk lachend en pratend, in een verder vrijwel uitgestorven café.

Zo snel zij waren gekomen, zo snel viel de groep weer uit elkaar. Sluitingstijden gelden voor iedereen, ook voor Bohémiens. Plots was het weer stil. Het leek zelfs iets donkerder, iets kouder dan eerst, zonder de kunstenaars om me heen.

Ik had nog één zwavelstokje.

Homo Collidens (2) – di 6 nov. 2007

Clash of Culture, foto: Richard vd Westen

De ‘Clash of Culture’ van GroenLinks werd wellicht nog het meest pregnant omschreven door Frans Maas, die bekende nog nooit dansers, schilders, een dichteres en bands op dezelfde avond op het zelfde podium gezien te hebben. En laat dat nu precies de bedoeling geweest te zijn.

Ik was positief verbaasd dat een volle zaal mensen, die waarschijnlijk voor iets anders kwamen, toch aandachtig en muisstil keek en luisterde naar een dansduo en een dichteres. Dat zegt natuurlijk allereerst iets oder de kwaliteit van respectievelijk Jeugddansgezelschap De Stilte en dichteres Leonie Ruissen, maar het zegt ook veel over het publiek. Je kunt dus in Breda wel gewoon aandacht krijgen voor kunstvormen die zogenaamd elitair of hoogdrempelig zijn.

Dat het Bredase publiek best in is voor iets onverwacht, bleek ook uit het feit dat halverwege de avond de bovenzaal van de Boulevard redelijk vol stond met mensen. En op een doordeweekse dag is het niet vanzelfsprekend dat mensen de stad in gaan. Achteraf had ik de avond wellicht beter in het weekeinde kunnen houden, maar soit.

Zeer geslaagd vond ik het experiment van de gitaar die in debat ging met een verfkwast. Op een voor gitaar bewerkte compositie van Phillip Glass beschilderden kunstenaars Stanley van der Meer en Yur Rozenberg ‘live’ een doek van twee bij twee meter. Een soort analoge vj’s, noemde ik het maar.

De avond werd spetterend geopend door de E-Team, een band rond rondom Leo van Lieshout, bestaande uit leerlingen van The Loads, die enkele maanden eerder in het kader van een muzikaal uitwisselingsproject naar Addis Abeba in Ethiopië waren geweest. Leo had zijn olievaten weer eens van stal gehaald, waar van harte op losgedrumd werd. De band Horanta was van het kaliber veel invloeden uit even zoveel windstreken, overgoten met een zwaar experimenteel sausje’. Goed, niet iedereen trok het, terwijl anderen juist helemaal opgingen in de neo-flowerpowerklanken. De avond werd afgesloten door de folkpunkers van Stuart O’Malley and the Whisky-gullivers.

Nog even los van het feit dat ik het leuk vindt om als GroenLinks-fractie ook op onconventionele wijze aan het publieke debat in de stad deel te nemen, is het natuurlijk ook leuk om eens zo’n avond te mogen organiseren. Maar alles heeft zijn keerzijde, en uiteraard had ik dat al kunnen weten als vrijwilliger van Breda Barst. Terwijl iedereen al lang en breed op bed ligt, reed ik als roadie nog heen en weer om de backline van de laatste band terug te brengen en een levensgroot schilderdoek af te leveren op het fractiekantoor van GroenLinks. Politicus ben je 24 uur per dag.

Homo Bibens – ma 5 nov. 2007

Biertje?

Een rustig biertje in De Beyerd zat er niet in. Ongeluk komt namelijk nooit alleen.

Eerder die avond was namelijk niet alleen ‘het koor’ (niet mijn koor, maar ‘het koor’, zoals het koor dat elke maandag De Beyerd bezoekt genoemd wordt) aanwezig, samen met andere vaste verdachten zoals de kaartploeg, de jongens van het werk en de mannen van GroenLinks (we zijn nu eenmaal vaak alleen met de mannen) dat, zoals zo’n beetje elke maandag had bedacht die avond eens naar de Beyerd te gaan, deze maandag waren ook D’66, theatergangers, filmgangers, ambtenaren, net voltallige bierproeversgilde (dit bestaat echt) en een groep vaste klanten van het weekeind naar De Beyerd gekomen.

Het grote voordeel van zoveel ongeluk is dat de kans dat die onverwachte groepen volgende week weer langskomen minimaal is. Het zal dan heerlijk rustig zijn, met enkel het vaste maandagavondpubliek.

Een kroeg is het mooist op het moment dat er net genoeg klanten zijn om de dag zonder verlies af te sluiten, en te weinig om te moeten wachten voordat je geholpen wordt.