Categorie: dagelijks leven

Zelden zijn mijn dagen zo lamlendig verlopen als deze welbewuste zaterdag. Behalve het draaien van wasjes en de meest oppervlakkige schoonmaakhandelingen, heb ik eigenlijk de gehele dag voor de televisie gehangen. En dat past eigenlijk niet bij mijn volgens sommigen licht-Calvinistische moraal.

Het begon met de film ‘Blindgänger’, een Duitse jeugdfilm over twee meisjes op een bindeninstituut in Duitsland. De film werd daar uitgeroepen tot de meest buitengewone jeugdfilm van 2004 . Ik wist eigenlijk niet dat dit soort hoogwaardige jeugdtelevisie nog gemaakt werd.

Na het doen van boodschappen en het klaarmaken van een maaltijdsoepje bleef ik plakken bij een aantal rechbankseries. Kennelijk heeft Net5 op zaterdag drie van die series achterelkaar en hoewel rechtskwesties in de realiteit vele malen interessanter kunnen zijn dan wordt voorgeschoteld op tv, bleef ik toch hangen.

De grootste verassing kwam aan het eind van de avond met de BBC-film ‘Shooting the Past’ dat achteraf helaas een driedelige mini-serie bleek te zijn waarvan slechts de eerste twee delen achtereenvolgens werden uitgezonden en het derde deel moest wachten tot de volgende week. Nu heb ik die avond helaas al een afspraak, maar gelukkig is er eMule. Wie breedband heeft, kan zijn videorecorder met een gerust hart laten verstoffen in een zolderkast.

„Nee, ik ga wel met de trein”, zei ik de avond ervoor nog tegen Joris. De files van Breda naar Delft zijn onvoorspelbaar en doorgaans erg lang. Uiteindelijk was hij wel op tijd en ben ik na veel vertraging maar direct doorgereden naar mijn werk in Den Haag.

Tijdens het afstudeerfeestje die avond vertelde Joris mij triomfantelijk hoe hij het hele end tussen Breda en Delft in één ruk had kunnen doorrijden. Triomfantelijke autorijders, het is om pisnijdig van te worden, maar dat deed ik niet. Het zou de feestvreugde maar bederven.

Nu Jaap geslaagd is, gaat hij vast op zoek naar een vaste baan en gaat hij pensioen opbouwen. Vervolgens gaat hij samenwonen, koopt hij een huis, krijgt hij kinderen en neemt hij in het gunstigste geval een abonnement op De Volkskrant. Onze bacchanalen zullen plaatsmaken voor saaie, tweewekelijkse lunchafspraken in afwisselend een bistro in Delft en een bistro in Den Haag. Ik zie er nu al tegenop. Misschien moet ik maar eens een punt zetten achter onze vriendschap.

Of ben ik nu weer te zwartgallig en zal hij uiteindelijk toch de wereld rondtrekken om die waar mogelijk te verbeteren. Goed, dan zouden onze bachanalen in aantal ook aanzienlijk afnemen, maar dat dient dan in ieder geval nog een hoger doel.

Terwijl ik vermoeid de dag van me afschud en een kopstootje naar binnen werk, zet ik een glimlach op. Ik denk weer eens te veel na. Jaap is geslaagd. Reden voor een feestje.

Juliët zit in het café. Ze is vrolijk. Naast Juliët zit Peter. Peter is helemaal niet vrolijk. Peter is verdrietig. Juliët heeft namelijk een nieuw vriendje en dat vindt Peter helemaal niet leuk.

Peter hoopte dat het goed zou komen tussen hem en Juliët. Maar nu Juliët een nieuw vriendje heeft, is die hoop weg. Daarom moet Peter huilen. Juliët troost hem. Dat heeft ze deze week al vaker moeten doen.

Alle ex-vriendjes van Juliët zijn verdrietig. Ze zijn depressief. Dat komt omdat het herfst is en omdat ze allemaal eenzaam en alleen zijn.

Juliët is niet eenzaam. Want Juliët heeft lekker wel een vriendje. Daarom is ze vrolijk. Breed grijnzend troost ze haar zoveelste ex.

Het leven is net een kinderboek.

(alle namen in deze post zijn gefingeerd.)

Nadat ik me vorig jaar al gestort had op de eerste zes seizoenen van Smallville, wordt op dit moment in de Verenigde Staten het zevende seizoen uitgezonden. Op donderdagavonden welteverstaan. Wat inhoudt dat ik, dankzij de uitvinding van breedband, ergens in het weekeinde die aflevering op mijn harde schijf heb staan.

Smallville is een serie over de jonge jaren van Clark Kent, beter bekend als de stripheld Superman. Net als de ‘echte’ Superman red hij uiteraard elke aflevering wel iemand en opvallend vaak zijn jeugdliefde Lana Lang. Tot zover niets bijzonders. Echter, een serie die al zeven seizoenen loop, moet, wil het leuk blijven, op een gegeven moment wel heel erg uit de pas gaan lopen met de canon van Superman. En dat gebeurt dan gelukkig ook.

Nog even los van het feit dat iedereen natuurlijk wel een goede conditie, kracht en fysiek zou willen hebben zonder er ook maar iets voor te hoeven doen, en dat het superheldendom dus altijd zo zijn aantrekkelijke kant heeft (vliegen lijkt me bijvoorbeeld ook hartstikke leuk), is er nog iets anders dat me fascineert. Zoals wel vaker met series over superhelden gaat ook Smallville uiteindelijk over goed en kwaad. En geheel volgens Amerikaanse normen ook over individuele vrijheid. Maar wat dan op zich wel weer heel aardig is dat zo’n beetje elk personage in de serie zowel goed als kwaad kan zijn. Lex Luthor ontwikkeld zich van een aardige, zij het misleidde bon-vivant naar een obsessieve machtswellusteling die sans scrupule alles in het werk zet om zijn doel te bereiken, terwijl zijn vader zich juist lijkt te ontwikkelen naar iemand met weliswaar een dubbele agenda, maar niet noodzakelijkerwijs een te veroordelen agenda.

En nu bevinden we ons dus ineens in een licht existentialistische overdenking. Want zelfs de makers van Smallville zijn het er dus over eens dat de keuze tussen goed of slecht handelen een vrije en individuele keuze is dat de ontwikkeling van de mens dus niet eendimensionaal hoeft te zijn. Maar als dat inderdaad zo is, waarom kijk ik dan in godsnaam naar zo’n flauwe serie?

De barman gaf me een briefje. „Sinterklaas is de paus. De paus zal en wil geloven, maar Sinterklaas is niet gewillig, dus een paard!”. Ik kon weinig met de opmerking en ik besloot een briefje terug te schrijven.

En zo begon een langdurige uitwisseling van briefjes met de barman. Van mij de opmerking dat ik liever een liefdesverklaring of een waardebon voor gratis drank had gehad, van hem vervolgens het aanbod voor een gratis shotje. Van mij de vraag waar ik uit mocht kiezen, zijn antwoord dat ik kon kiezen uit Vodka, Malibu of Jack en de mededeling dat we hem samen moesten opdrinken. Van mij de vraag wat hij zelf het liefst dronk, zijn antwoord dat zijn keuze zou vallen op Malibu. Vervolgens mijn mededeling dat ik Malibu niet zo lekker vindt, maar hem een plezier zou doen door er toch voor te kiezen, zijn reactie dat hij het grappig vond om me te tergen.

Het voelde een beetje als op de middelbare school. En nadat de twee shotjes Malibu ingeschonken en opgedronken waren, ging het geschrijf verder. Over de mogelijkheid om een reclamebureau of een bar op te zetten of een kunstduo te vormen. Hoe dan ook, uiteindelijk had ik z’n telefoonnummer. En daar ging het toch eigenlijk vooral om.

Het is inmiddels een goede traditie dat ik enkele weken achterloop met mijn weblog. Een rare en volstrekt belachelijke traditie. Maar toch, traditie.

In een volle coupé probeer ik me te bedenken wat ik op woensdag 24 oktober deed. Zojuist heb ik mijn ontbijt naar binnen gewerkt met nog een vers fruitje er achteraan. Belachelijke naam voor sinaasappelsap trouwens. Maar het zet mijn geheugen niet in werking.  Wat deed ik in godsnaam op woensdag 24 oktober?

Ik heb mijn agenda thuis laten liggen en ook mijn memory-stick met al mijn e-mails. Nergens houvast, nergens steun. Geheugenloos ga ik deze dag door het leven. Want wat heb ik in godsnaam op woensdag 24 oktober gedaan?

Ik was die dag in ieder geval op mijn werk, net zoals de rest van de week. En het is zeer wel mogelijk dat ik die avond mijn maaltijd heb genuttigd in De Boulevard, iets wat ik wel vaker doe als ik geen zin meer heb om te koken. En ik ben daar vervolgens vast de rest van de avond nog blijven hangen. Alles is mogelijk. Wat gebeurde er in ‘s hemelsnaam op woensdag 24 oktober.

Woensdag 24 oktober, het is vergeten. Een witte vlek in het collectieve geheugen. Een leemte in de geschiedenis. Een gapend gat.

Het ging verbazingwekkend goed met oma. Vorige maand keek ze als een verveel kind bij elke hap danoontje die we bij haar binnen probeerden te werken. Nu is ze weer de levendigheid zelve.

Het kan niet lang meer duren, dacht iedereen toen nog. Oma zat stoïcijns in haar stoel en vond dat eigenlijk wel best. Van haar hoefde het ook allemaal niet meer zo.

Nu, een maand later, kwebbelt ze weer opgewekt de oren van ieders kop. En met het grootste gemak verorberde ze een donut. Na een maand amper eten is alles ineens weer ontzettend lekker.

„Alle zusters zijn allemaal even goed”, vertelde ze over de thuiszorg, „Alleen die morgen komt, hoe heet ze ook al weer…”. Oma dacht even na. „Anne”, antwoordde ik, „die is n beetje kortaf hè?”

Even keek oma me indringend aan, waarna er een glimlach op haar gezicht verscheen. „dat heb ik zeker al verteld?” „Pas vier keer”, antwoordde ik. Even was het stil. Om vervolgens precies op de plek waar ze was gebleven verder te gaan met het verhaal. Oma is terug.

Eigenlijk viel het niemand op toen tijdens de multi-mediale happening ‘The Great Escape’ het brandalarm in kunstverzamelgebouw Elektron afging. Dat lag nog niet eens aan het volume van de dj, dat weliswaar hard, maar niet oorverdovend hard stond. Het had met het soort geluid te maken. Het sirene-geluid paste namelijk prima in de muziek.

Na een minuut of wat keken Joris en ik elkaar aan. „Volgens mij hoort het helemaal niet in de muziek”, zei ik. Joris luisterde ook nog eens goed en kwam tot dezelfde conclusie. En naarmate de sirene steeds verder uit de maat van de muziek liep, begon het ook andere bezoekers op te vallen.

Overigens was dat nog steeds geen reden voor mensen om naar buiten te lopen. Brandalarmen gaan namelijk altijd af als er geen brand is, zo leert de ervaring. Van een ‘Great Escape’ was in ieder geval nauwelijks sprake. En al snel bleek dat één of andere onverlaat de nogal directieve boodschap ‘breek het glas’ iets te letterlijk had opgevat.

Aangezien kunst volgens sommigen permanent tegen zijn eigen waarheid hoort te rebbeleren, zou je het brandalarm op die avond als een geslaagde vorm van kunst kunnen beschouwen. Dat werd nog versterkt door het beeld van bezoekers die het geluid probeerden te dempen door toiletpapier in de sirene te proppen. Het alarm kon aanvankelijk namelijk niet direct afgezet worden.

Zelf dacht ik aan de mogelijkheden voor een effectiever alarm, speciaal voor dj-avonden. Ik dacht aan een vioolsonate van Beethoven. Dat valt ten minste op tijdens een elektro-set.