Op glad ijs – zo 15 jan. 2006

Over sommige zaken des levens is geen twijfel mogelijk. Sven Kramer had natuurlijk gewoon moeten winnen.

Ik vind schaatsen zo’n beetje de meest geweldige sport die er is om naar te kijken. En nee, dat is niet vanwege al die sportieve mannen in strakke pakken. Althans, niet alleen dan. Schaatsen is emotie: tot het diepste gaan om te winnen. Man tegen man. Of vrouw tegen vrouw.

Zoals het hoort bij sport ben ik ook altijd voor iemand. De komende jaren zal dat Sven Kramer wel zijn. En niet alleen maar omdat ‘ie er zo goed uitziet in zo’n pak, althans, niet alleen dan, maar vooral omdat ik ‘m grappig vindt. Daarnaast is hij veruit de jongste van het Nederlandse legioen en dat geeft hem sowieso een streepje voor op de rest.

De Europese Kampioenschappen begonnen op alle fronten al verkeerd bij de vijfhonderd meter. Na aanvankelijk het gelazer met een startpistool, waar ik zelfs als pacifist op dat moment niet om kon lachen, deed daarna de ijsmachine het niet meer. Met als gevolg dat er vandaag maar liefst drie afstanden gereden moesten worden.

De onfortuinlijke botsing tussen Uytdehaage en Verheijen, de relatief magere 5000 van Kramer, het was allemaal doffe ellende. En hoewel ik, eenmaal opgegaan in de emotie, tot op het laatste moment een irrationele hoop blijf koestenen en heb gevloekt bij het leven toen Kramer zelfs de 10.000 op vier tiende verloor, was het ergste nog niet eens dat we uiteindelijk helemaal geen podiumplaatsen bekleedden. Want van Noren verliezen is nog niet eens zo’n drama. Maar dat de kampioen nu een Italiaan is geworden, is wel erg moeilijk te verkroppen.

Gelukkig deden de vrouwen het aanmerkelijk beter. Dat verzachtte het leed enigszins. En gelukkig is er dan ook altijd nog de dartsport, waar ‘we’ furore maakten. Jammer alleen dat darts zo’n saaie sport is om naar te kijken.

Lay out even more – za 14 jan. 2006

Er viel nog een verkiezingsprogramma te lay-outen. Die bevalling was aanmerkelijk zwaarder dan ik had verwacht en op momenten dacht ik zelfs even dat het baren van een kind ongetwijfeld makkelijker moest zijn. Dat laatste is hoogstwaarschijnlijk niet waar en ik wil geen enkele moeder dan ook te kort doen. Maar mijn ‘bevalling’ was wel een kwestie van dagen.

Maar dit weekeinde moest het af en kwam het af. 32 kantjes binnenwerk, schoon aan de haak. Met kaftje erbij 36. Tsja, we zijn nu eenmaal een inhoudelijk georiënteerde partij.

Persoonlijk ben ik van mening dat het het mooist vormgegeven verkiezingsprogramma van GroenLinks Breda tot nu toe is. Maar ja, ouders vinden hun kindje altijd het mooist. Toch?

Dag Annelies – do 12 jan. 2006

De raadsgriffier van de gemeenteraad in Breda ging nam afscheid. Ze heeft de raadsperiode net niet volgemaakt. Reden: de raad was te kinderachtig.

Het waren voornamelijk twee fracties die niet met de griffie overweg konden, het CDA en Leefbaar. In beide gevallen had het in mijn ogen vooral te maken met het feit dat beide fracties niet overweg konden met de open en directe manier waarop De Wit communiceerde. Daar hoorde soms ook een flinke portie kritiek op het functioneren van de griffier bij. Kennelijk kan niet iedereen daar tegen (zie weblog do 1 nov. 2005.

De raadsvergadering bestond vooral uit loftuitingen en wat dies meer zij. Over de doden niets dan goeds natuurlijk. Wel pikant was de opmerking van Joep Tax in zijn rede, over het grote aantal steunbetuigingen dat de griffier had gehad vanuit de bevolking. Fijntjes merkte hij op dat hij nog maar moest zien of de raadsleden die na de verkiezingen van 7 maart zouden vertrekken, ook zoveel steunbetuigingen zouden krijgen. Een opmerking die eigenlijk maar één direct geadresseerde had: de fractievoorzitter van het CDA. Ik kon niet anders dan moeite doen om niet te hard te lachen.

Overigens heb ik uit betrouwbare bronnen vernomen dat later die avond, bij het etentje met de fractievoorzitters, wethouders en burgemeester, die zelfde fractievoorzitter nog heeft gedanst met de griffier. Dat roept drie vragen op: wie vroeg wie ten dans, wat voor dans deden zij en wie leidde er. Ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen.

Campagne – wo 11 jan. 2006

Lay-outen van het verkiezingsprogramma, dat zo langzamerhand als een loden last op mijn schouders begint te drukken, campagnevergadering op de fractie en koorrepetitie ’s avonds, waarna ik niet meer mee ben gegaan naar de kroeg want nog werk te doen.

Niet de meest interessante dag om iets over te vertellen. Maar nu heb ik in ieder geval verantwoording over mijn daden afgelegd.

Onder één hoedje – di 10 jan. 2006

Dinsdag is het losvaste drinkavondje van vriendengroep ‘A’. Niet dat er een echte vriendengroep ‘B’ is, maar ik categoriseer dingen nu eenmaal graag. Dat we op dinsdag drinken en niet in het weekeinde, zoals gewone mensen, heeft een historische reden en voert nu te ver om uit te leggen. Voor nu is het voldoende als de begrippen ‘piekavond’ en ‘bier voor een gulden’ laat vallen.

Dit was een bijzondere in de serie drinkavondjes. Niet alleen omdat Joris en Liesbeth van te voren kwamen eten, maar ook omdat Jaap er dit maal bij was. En dat is in de dinsdagavondgeschiedenis, los van de keren dat een dinsdagavond toevallig samenviel met een Breda Barstvergadering, een unicum te noemen.

De dinsdagavonden spelen zich zelden meer in de kroeg af. De laatste jaren was het voornamelijk in het Bastion of in de Ceresstraat te doen. Dat allemaal in de tijd dat respectievelijk Gert-Jan en Joris&Liesbeth daar nog woonden. Nu ik inmiddels in de Ceresstraat woon ben ik de spreekwoordelijke lul.

Eén van de dingen die ik altijd erg waardeer in mijn vrienden, los van het feit dat ze mijn drankvoorraad er in een avond doorheen kunnen jassen (dat doe ik bij hen immers ook), is dat ze met beide benen op de grond staan. Toegegeven, de één wat meer dan de ander, maar het is altijd een handig klankbord voor politieke ideeën. Als het hen niet logisch in de oren klinkt, dan is het een slecht idee. Of moet er in ieder geval wat aan bijgeschaafd worden.

Het is dan ook nogal frustrerend als je de volgende dag fotos als de bovenstaande tegenkomt op de digitale camera. Dan ga je ineens toch ernstig twijfelen aan het IQ van je vrienden. Of op zijn minst aan de alcohol die ze ophebben.

Drukte van belang – ma 9 jan. 2006

Het was een drukte van belang op de fractiekamer. Bestuur, fractie en de redactie van de nieuwsbrief was aanwezig, sommigen daarvan in dubbelfunctie. Op vergaderingen zijn hele andere fysische wetten van toepassing dan in de gangbare natuurkunde. Zelfs de quantum-mechanica en de snaartheorie volstaan niet. Een vergadering is eigenlijk een onverklaarbaar zwart gat.

Er zijn diverse stelregels voor vergaderingen: zo neemt de lengte van een vergadering exponentiëel toe, naarmate er meer mensen aanwezig zijn. De helderheid van de besluitvorming neemt echter omgekeerd evenredig af. Het aantal malen dat exact dezelfde opmerking wordt gemaakt, is evenredig aan het aantal aanwezigen, het aantal keren dat een opmerking moet worden herhaald omdat iemand even niet zat op te letten ook.

Met zoveel mensen in één ruimte, spreken we in zo’n geval van een peperdure vergadering. Als je de diverse uur-salarissen bij elkaar op zou tellen, vermenigvuldigd door het veel te grote aantal uren dat een vergadering met zoveel mensen altijd duurt, kun je daar met een vlotte babbel misschien best nog een hypotheek op afsluiten.

Meest interessant om eens na te gaan is het aantal beslissingen dat wordt genomen bij een vergadering met veel aanwezigen. Daar zijn twee theorieën over. De eerste zegt dat naarmate het aantal mensen toeneemt, er geen beslissingen meer worden genomen. De tweede zegt dat bij een groot aantal aanwezigen de optie wordt gekozen die is voorgesteld door degene die zich het best heeft voorbereid. En dan is er altijd nog de meest schadelijke variant: die van het compromis. Vrijwel altijd halfbakken en per definitie onwerkbaar.

Lay out – zo 8 jan. 2006

Jarenlang heb ik de lay-out van de GroenLinks-nieuwsbrief gedaan. Zo’n vijftien edities, om precies te zijn. Ik ben er bijna vanaf. Eindelijk is er iemand uit de afdeling die mijn taakje wil gaan overnemen.

Dat werd dus een inwerkcursus Quark Xpress. Want wie denkt dat je een nieuwsbrief ook best in WordPerfect of, erger nog, Word kan opmaken, heeft zijn computerrijbewijs duidelijk nog niet gehaald.

Vroeger printte je het resultaat nog zo scherp mogelijk uit op volstrekt maagdelijke A4-tjes om ze daarna in een ogenschijnlijk volstrekt onlogische volgorde aan elkaar te plakken tot A3 en in een plastic insteekmapje naar de kopiëerwinkel te brengen om ze er daar dan weer een boekje van te maken in, als het meezit, wèl een logische volgorde. later werden dat illustrator-bestanden die op ZIP-disc werden aangeleverd. Gelukkig bestaat er tegenwoordig breedband internet en zoiets als PDF. Je hoeft je huiskamer niet meer uit.

Nieuwjaarsreceptie – vr 6 jan. 2006

De nieuwjaarsreceptie van de gemeente is het moment om mijn jaarlijkse grap uit de kast te trekken. Een driedelig pak waar je een klein eiland voor had kunnen kopen. Ik draag zelden een pak, maar als ik dat doe wil ook een mooier pak dan al die CDA-ers en VVD-ers bij elkaar. Dus wanneer beter dan bij de nieuwjaarsreceptie.

De krakers van de Heilig Hartkerk waren er ook. Of althans, een delegatie daarvan, om te laten zien dat ze niet uit het veld te slaan waren. En dat waren eigenlijk ook meteen de meest gezellige mensen die er aanwezig waren. Nog uren na het einde van de receptie maakten zij muziek in het rokersgedeelte. En hoewel ik zeker voor hen eerst wat onherkenbaar was in dat pak, heb ik er nog anderhalf uur bijgezeten.

De foto is overigens niet van de receptie. Deze is anderhalf jaar eerder genomen, bij de benoeming van Burgemeester Van der Velden. Dat was ook zo’n ‘pak-moment’.

Heilig Hartkerk (6) – do 5 jan. 2006

Wie dacht dat de week na nieuwjaar zou bestaan uit een beetje wezenloos voor je uit staren en relaxen, had het mis. 2006 is nog maar net uit en de heksenketel begint alweer. Of nee, eigenlijk was ‘ie nooit helemaal opgehouden. Er was al weer een raadsvergadering.

Oké, we waren er zelf debet aan als GroenLinks. Samen met de rest van de oppositie hadden we immers een spoeddebat aangevraagd over de Heilig Hartkerk (zie logs wo 21 dec 2005, do 22 dec. 2005-1, do 22 dec. 2005-2, vr 23 dec. 2005 en za 24 dec. 2005). Het woord spoed is in deze betrekkelijk, aangezien er tussen de ontruiming en het debat ruim twee weken zat, maar goed.

Voor wie het niet helemaal heeft bijgehouden: op 21 december werd de al achttien jaar gekraakte Heilig Hartkerk tijdelijk ontruimd vanwege een eerder geconstateerde, acuut brandgevaarlijke situatie. En ja, ook de bewoners zelf geven toe dat de kerk er wel eens beter opgeruimd had uitgezien. Wat de bewoners alleen nogal tegen de borst stuitte was dat de controle negen dagen eerder al had plaatsgevonden en dat in de tussentijd niemand had laten weten dat de situatie zo gevaarlijk was. Op woensdagochtend kregen ze zonder waarschuwing een bevel de kerk te verlaten, met nauwelijks tijd om hun persoonlijke bezittingen veilig te stellen. Vanaf dat moment ging bouw- en woningtoezicht aan de slag om alle brandgevaarlijke spullen te verwijderen. Aanvankelijk was beloofd dat die allemaal zouden worden opgeslagen, maar daar bleek later niets van terecht gekomen te zijn. En met die hele opruimingsoperatie zijn de bewoners tal van spullen, eigendommen en huisraad kwijtgeraakt. Die waren, zo heb ik zelf op die dag ter plaatse kunnen constateren, allemaal in de kraakwagen verdwenen.

Daar ging de raadsvergadering dus over. Het verwijt van GroenLinks kwam er kort gezegd op neer dat de operatie veel te onzorgvuldig was verlopen, waardoor vele spullen en kunstwerken zijn verdwenen. Nooit is er enig overleg gevoerd met de bewoners, terwijl daar voldoende tijd voor was en er met de bewoners van de kerk prima viel te overleggen.

Het college gaf echter geen duimbreed toe. Geen excuus voor de verloren spullen kon er vanaf. De bewoners konden via de normale weg een schadeclaim indienden, zo vertelde burgemeester Van der Velden zuinigjes. Alhoewel het hem was aan te zien dat hij duidelijk met de zaak in zijn maag zat. Jammer dat politici nooit groot genoeg zijn om soms gewoon toe te geven dat iets anders is gelopen dan je had gehoopt en dat dat niet de bedoeling was.

En bij VVD-wethouder Van Blerck konden de bewoners al helemaal niet op enige sympathie rekenen. Ofwel interesseert het haar geen zak, ofwel wil ze zichzelf het imago van ‘de vrouw van staal’ aanmeten. Emotieloos verkondigde Van Blerck dat zij niet van de krakersromantiek is.

Wie het nog het allerbondst maakte was VVD-raadslid Frank van Overveld. In een opgewonden standje, het zal wel verkiezingskoorts geweest zijn, slaakte zij de meest rechtse taal uit, die zelfs de leden van zijn eigen fractie de wenkbrauwen deed fronsen. Over de onzorgvuldige operatie sprak hij geen woord; des te meer over dat de leefwijze van de bewoners van de Heilig Hartkerk niet in zijn wereldbeeld paste. Een weinig liberale houding: de VVD was, vanuit hun liberale idealen, toch altijd zo tolerant naar andersdenkenden?

Uiteindelijk kwam er weinig concreets uit de vergadering. Een moties van GroenLinks, mede ondertekend door SP, D’66 en Leefbaar, waarin de gang van zaken werd afgekeurd haalde het niet. Datzelfde gold ook voor een motie waarin om een coulante vergoeding van de door de bewoners geleden schade werd gevraagd. Een motie van GroenLinks waarin we het college opdroegen de eigenaar van het pand aan te sporen de meest noodzakelijke reparaties aan het pand, voornamelijk het dak en de toren, nu eens ter hand te nemen, werd ook afgewezen door een meerderheid van de raad. En dat is vreemd, aangezien zelfs het CDA eerder al eens had gezegd dat het pand maar eens moest worden opgeknapt. En zo werd maar weer eens pijnlijk duidelijk dat die partij de daad, als het erop aankomt, niet bij het woord voegt.

Saillant detail: samen met koorlid Nandl had ik eerder die week een tekst geschreven over de hele zaak rond de Heilig Hartkerk. Dat protestlied hebben we met het koor Tegen de Wind Mee voorafgaande aan de vergadering gezongen. Wie het wil beluisteren kan dat hieronder.

Jaarwisseling – zo 1 jan. 2006

Eten bij Peggy en om elf uur naar Electron. Dat was het plan en zo geschiedde. Tussen kunstenaars, eenlingen, zonderlingen en wat nog meer tot de zelfkant van de samenleving behoort. Gezellig feestje dus, waarbij ik moet aantekenen dat ik erg blij was met het feit dat ik mijn oordoppen had meegenomen.

Verder valt er eigenlijk niet veel over te vertellen, of het zou moeten zijn dat we om half acht zaten te dubben of we nog naar één of andere half geplande afterparty zouden gaan. Uiteindelijk maar niet gedaan. Overigens was dat ook ongeveer het moment dat ik erachter kwam dat één of andere onverlaat mijn fiets had verdonkeremaand. Of, zo bleek later, in het water had gegooid. Een dag later stond de fiets namelijk, bedekt met een dikke laag modder, gras en waterplanten, netjes op me te wachten voor het gebouw van Electron. Zie je wel dat ze nog bestaan: aardige mensen die je fiets voor je uit het water vissen.