Meeëters – wo 25 aug. 2004

Joris en Liesbeth kwamen eten. Ik kon me dus een dagje uitleven in de keuken. Tapenade vooraf (dan is het ineens erg onhandig dat je geen blender hebt: ik heb de olijven na het ontpitten één voor één door de knoflookpers moeten halen, evenals de walnoten en de kappertjes), een spinazierol als hoofdgerecht, sla als side-dish en ijs als toetje (ik was in een vegetarische bui). Ik ben tot mijn spijt vergeten hier een fotootje van te maken.

Ook een foto waard: de keuken na afloop van een middagje koken. Als ik eenmaal enthousiast bezig ben, word ik ineens heel afwasinefficiënt.

Komkommertijd – di 24 aug. 2004

Het is kennelijk nog een beetje komkommertijd. Het simpele briefje van gisteren (zie weblog ma 23 aug 2004 werd de opening van de Stad 2. In dit geval verbaasde ik me dus enigszins over de lengte van het artikel. Maar, daar moet je als politicus nooit over klagen: aandacht is goed. Wim Schröder, voormalig fractievoorzitter in Breda, zei ooit eens dat een goede politicus wel een beetje publiciteitsgeil moet zijn.

Zoals politiek Den Haag nu over de journalistiek valt is werkelijk ongehoord. Journalisten horen kritisch te zijn. Wanneer politici helemaal tevreden zijn over alles dat geschreven wordt, dan is er iets goed mis. Als politicus dien je je niet bezig te houden met de pers. Dat is persvrijheid: zorgen dat de zoveel mogelijk media kunnen berichten op een manier die hen goeddunkt.

En garde – ma 23 aug. 2004

Ik ben soms nogal chaotisch. Teruggekomen van vakantie moet ik onder meer de auto uitmesten, alle spullen opbergen, de was doen, de kranten van de afgelopen weken lezen, de post doornemen, e-mail checken, weblog bijwerken en wat dies meer zij. In plaats van dit één voor één te doen, doe ik dit allemaal door elkaar. Dat is weliswaar minder efficiënt, maar tegelijk ook minder saai.

Zo kwam ik een envelop tegen met de mededeling dat door gebrek aan tijd de eerste vergadering ECG (gemakshalve, de commissie Economie, Cultuur en Grond, geweldige combinatie!) in September niet door kon gaan. De voorstellen die eigenlijk in die commissie zouden worden besproken, werden dus meteen in de raad behandeld. Daaronder een voorstel om geld te voteren voor de glazen overkapping (inclusief kantoorpand) van het laatste restant van de Bredase vestingwerken. Dat plan is op zijn minst omstreden en dus moet, wat mij betreft, een gedegen discussie in de commissie ECG plaatsvinden. Aanschouw derhalve mijn eerste politieke daad in het nieuwe seizoen:

Aan de voorzitter van de commissie ECG,
Mevr. A. Kokx
p/a Raadsgriffie, Dhr. J. Koevoets

Gisteren teruggekeerd van vakantie lees ik de brief dd. 19 augustus betreffende het niet door laten gaan van de vergadering van de commissie ECG. Aanvankelijk was hier een werkbezoek gepland, welke is afgelast ten einde raadsleden de gelegenheid te geven naar de G26-jaarconferentie te gaan. De drie voorliggende voorstellen voor de raad van 29 september zullen derhalve niet in commissieverband behandeld kunnen worden.

Bij ondergetekende leeft echter de behoefte om over het eerste van deze drie voorstellen, zeker gelet op het standpunt van de RvdM wèl in commissieverband te bespreken. Zeker nu het vergaderschema van de raad danig is versoberd, zal het niet moeilijk moeten zijn om in de maand september een datum te vinden waarop deze vergadering bijeen geroepen kan worden, desnoods voorafgaande aan een andere commissievergadering. Mocht dit onverhoopt toch niet lukken, wil ik voorstellen het besluit, zo mogelijk, te agenderen voor de eerstvolgende commissie- en raadsvergadering na september.

Met vriendelijke groet,

Selçuk Akinci

Pukkelpop – 18 t/m 22 aug. 2004

Al anderhalve maand geleden had ik met Tom afgesproken naar Pukkelpop te gaan. Pukkelpop is Lowlands, maar dan in België en dus leuker. De acts zijn zo ongeveer gelijk, maar het is in Hasselt altijd wat minder druk. Het publiek is over het algemeen wat jonger en dus nog zwaar puberende en over het algemeen zwaar beschonken. Ontluikende adolescentie in festivalmodus, hence the name ‘Pukkelpop’.

Eigenlijk zag ik een beetje op tegen het festival. Ik was pas net terug van vacantie en had ook het Cropredyfestival (zie weblog do 12 aug. 2004, vr 13 aug. 2004, za 14 aug. 2004 en zo 15 aug. 2004 nog vers in mijn hoofd.

Hoewel Pukkelpop pas op donderdag begint, wilde Tom graag al op woensdag op de camping staan. Dat hadden we achteraf beter niet kunnen doen, want we hebben onze tent in de regen op moeten zetten. En aangezien de camping op Pukkelpop aanmerkelijk chaotischer van opzet is dan die op Cropredy, stonden alle tenten hutje-mutje tegen elkaar aan.

Het waren vooral de muzikalere acts, waar ik het meest van genoten heb. Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU, een soort ontheemde zigeunerpop) had samen met Ez3kiel een pracht van een set en ook Kaizers Orchestra (Scandinavische Tom Waits-rockband) was overweldigend. Ook Joanna Newsom (Melanie op harp met vleugjes Björk) was een onverwacht muzikaal hoogtepunt.

Op Pukkelpop kwam ik zaterdagochtend toevallig ook Timmer weer tegen, de onvolprezen, Sangria-drinkende roadie-annex-chauffeur van Osdorp Posse, die op Werchter, toen samen met Def P. onze buurman was. ’s Avonds ontmoetten we hem opnieuw, dit maal in kennelijke staat (dat krijg je van Sangria: het drinkt als Roos-Vicee, er zit echter wel 7,5% alcohol in). Eerder hadden we zelf een groep Belgen ontmoet waar we een tijdje mee opgetrokken zijn en waarvan er nu één zo dronken en misselijk was dat hij in zijn eentje nooit meer naar zijn tent zou kunnen lopen. Zijn vrienden sliepen niet op de camping, dus het was aan ons om hem naar zijn tent te begeleiden. Timmer was geïnteresseerd in de zus van één van de jongens (is de drank in de man…).

De diverse kleine regenbuien heeft mijn tent met verve overleefd. Tegen vallende Belgen was de katoenen woning minder goed bestand. Toen we na de laatste avond terugkwamen bij onze tent, bleek een tentstok gebroken en het buitendoek gescheurd. Gelukkig heeft het die nacht verder niet geregend, al zijn de schoenen van Tom die avond nog wel gejat.

Alle remmen los – di 17 aug. 2004

De wekker ging eigenlijk te vroeg. Maar ja, ik moest nu eenmaal om half negen bij Mr Clutch zijn om mijn remmen te laten vervangen. Ruim 120 pond zou dat grapje mij gaan kosten, maar gelukkig had ik mijn flexibele vriend, de credit-card bij me. De operatie zou anderhalf uur duren, wat nog net genoeg tijd overliet om op tijd in Dover bij de boot te zijn. In de tussentijd liep ik terug naar het huis van Elly, waar iedereen, op Jaap na, al was vertrokken. Ik ging nog even douchen, Jaap maakte wat ontbijt en koffie klaar. Een uur of wat later liepen we terug naar Mr Clutch, waar de auto al op ons stond te wachten.

Met een klein beetje lak aan de Engelse snelheidslimieten zetten Jaap en ik de reis naar Dover in. We kwamen onderweg geen enkele file tegen, behalve dan bij de tolbrug van de M25 over de Thames. Hier stond het verkeer overigens wel héél plotseling stil en moest ik nog flink remmen om de auto voor me niet te raken. Het was dus maar goed dat ik die ochtend de remmen nog hadden laten vervangen. Uiteindelijk waren we netjes op tijd voor de boot, die er een lang uurtje over deed om aan de overkant van de Straat van Dover te komen. Ondertussen maakte Jaap een lunch van de overgebleven stukken brood, kaas en het blikje Spam (!) dat we nog niet hadden geopend.

Het laatste stuk van zo’n reis ben ik altijd wat gelaten. Ik zou Jaap, eenmaal in Breda aangekomen, op de trein naar Delft zetten (hem naar Delft rijden was out-of-the-question), en dat is toch een beetje raar nadat je bijna twee weken continu samen bent geweest. Daarnaast zou ik de volgende dag al weer meteen doorgaan naar Pukkelpop en ook die switch kon ik op dat moment nog even niet maken. Het liefst vier ik het einde van zo’n vacantie tot sluitingstijd samen in een kroeg, maar dat zat er dus niet in.

’s Avond nog even naar de Valkenberg-concerten gegaan (die muzikaal dit jaar trouwens de grootste aanfluiting tot nu toe zijn) om wat vrienden te ontmoeten.

Terug naar Luton – ma 16 aug. 2004

Na me nog even een paar keer omgedraaid te hebben, kwam ik mijn nest uit; douchen, kop thee zetten, plantje kopen voor Ellen en Charles, bedankbriefje schrijven en terug naar Luton. Ondertussen hoopte ik dat de linkerremschijf niet zover versleten was dat deze in tweeën zou breken. Als dat gebeurd maak je namelijk een spin van minstens 180 graden en als dat op de snelweg gebeurd…

Rond één uur arriveerde ik bij Elly Kelner. Zij is een vriendin van Jaap die hij ooit in de trein heeft leren kennen. Nou ja, eigenlijk op Breda Barst, waar ze moest optreden onder haar artiestennaam Keshri. Inmiddels is ze een jaar of wat geleden naar Engeland geëmigreerd (best leuk: ze liet twee kaartjes voor een concert van Therapy? achter waar ze zelf niet meer naar toe kon en daar zijn Jaap en ik dus toen naar toe geweest), waar ze haar best doet om haar muziek-carrière opnieuw van de grond te krijgen.

Dat heeft nog best wat voeten in de aarde, want met één van haar bandleden is de relatie nogal gespannen. En dus heeft Elly maar besloten die samenwerking te beëindigen. Zonder in al te veel details te treden, waren Jaap en ik er getuigen van, hoe ze haar muziektranscripties en videobanden van dit ex-bandlid probeerde terug te krijgen.

We zijn die middag gaan wandelen in Letchworth (vrij oninteressant dorpje eigenlijk, maar het was toch wel gezellig), met Elly en haar moeder, die ook over was vanwege de enkele dagen eerder gevierde verjaardag van Elly. Op de terugweg zag ik toevallig een filiaal van Mr. Clutch, vlakbij de woning van Elly, en las ik op één van de borden aan het gebouw dat ze naast versnellingsbakken ook remmen vervangen. Een soort Kwikfit voor alles behalve banden dus. Bij Elly op internet even gekeken wanneer ze open gingen (half negen). Aangezien het me toch niet helemaal lekker zat om met die versleten remschijf nog helemaal naar Nederland te moeten rijden, wilde ik, als het even kon, de remmen nog laten vervangen. Dat zou echter krap aan worden, want de boot van Dover naar Calais zou de volgende dag om 13.00 uur vertrekken.

’s Avonds eten klaargemaakt en ontdekt hoe vervelend het is als je eerst hete pepers in stukjes hakt en daarna in je ogen gaat wrijven (eens moet de eerste keer zijn). Jaap en ik gingen als laatsten naar bed, na eerst nog drie afleveringen op de DVD van Jim Henson’s Storyteller gekeken te hebben (één van de cadeaus die Elly van haar vriend Matt had gekregen). Na nog een paar glazen Whisky gingen Jaap en ik ons mandje in. De laatste nacht van de vakantie.

Cropredy (slot) – zo 15 aug. 2004

De volgende ochtend was ik niet al te laat opgestaan, al was het maar omdat ik de vorige avond aan de buren gevraagd had of ze de volgende morgen even onze accu wilden jumpstarten. En zij vertrokken ‘al’ om tien uur.

Het was achteraf een beetje zinloos, aangezien Jaap en ik tijdens het afbreken van onze tent nog muziek hadden geluisterd. Ik had de motor niet lang genoeg laten draaien om de accu volledig op te laden, dus op het moment van vertrek moesten we opnieuw de hulp van een wildvreemde inschakelen. Gelukkig is op Cropredy iedereen altijd superaardig.

We reden opnieuw naar het Cherwell Service Station om te douchen. Daarna keerden we terug voor de zondagse cricketwedstrijd tussen de medewerkers van het festival en de plaatselijke bevolking. Deze cricketwedstrijd is inmiddels een traditie die hoort bij het festival. Gelukkig gaat lang niet elke bezoeker er naar toe. Ik denk niet dat het cricket-veld een bezoekersaantal van 20.000 aan zou kunnen.

We bleven alleen voor de eerste helft. Jaap wilde die avond nog op bezoek bij Elly, een vriendin in Luton en ik had gebeld naar een vriend in Cambridge, die ik ook nog even wilde bezoeken. Om niet al te laat te arriveren, moesten we enigszins bijtijds weg. Maar niet voordat we een foto hadden genomen van ons tweeën bij het wapen van Cropredy. Jaap moest ook nog wat kaarten op de bus doen. Een dorpeling aan wie Jaap vroeg waar hij een brievenbus kon vinden, was toevallig zelf op weg een brief te posten en was zo vriendelijk de kaarten van Jaap ook te posten.

Luton was niet moeilijk te vinden, de straat waar Elly woonde, bleek wat lastiger te vinden. Rond een uur of zes arriveerden we. De remmen van de auto begonnen tijdens die reis ietwat vervelend te doen. Na een korte ontmoeting reisde ik door naar Cambridge. Onderweg stopte ik eventjes om te kijken wat er nu mis was met de rem van mijn linker voorwiel. De remschijf bleek volledig versleten. In plaats van een gladde metalen plaat, leek de remschijf qua structuur meer op een grindtegel. Maar daar kon ik op dat moment weinig aan doen.

Rond een uur of negen arriveerde ik bij Michiel en zijn vriendin Vasna, die ik die avond voor het eerst zag. We hebben een paar uurtjes in de pub gezeten en bij hem thuis nog wat koffie gedronken. Ik ken Michiel uit de tijd dat hij nog in Nederland woonde en we op dezelfde middelbare school zaten. Toen zag ik hem zo’n beetje elke dag, nu was het al weer een jaartje geleden. Hoewel het een korte ontmoeting was, was het erg leuk hem (en zijn vriendin) weer eens gezien te hebben.

Michiel en Vasna wonen erg klein. Ik zou blijven overnachten bij de ouders van Michiel. Met de reservesleutel van Michiel aan mijn bos, reed ik in het holst van de nacht naar Histon (een dorpje dat ik maar met moeite kon vinden). Ellen en Charles lagen al op bed, zij moesten er de volgende ochtend weer vroeg uit. Zo vroeg, dat ik de volgende ochtend pas wakker werd toen ik de voordeur dicht hoorde slaan.

Cropredy (3) – za 14 aug. 2004

Het geld was op en Cropredy heeft dan weliswaar wel een Village shop, een pinautomaat die Europese pinpassen accepteert moet nog geïntroduceerd worden. En extra geld opnemen met de Visa lukte ook niet, dus moesten we even op en neer naar Banbury om te pinnen.

Tot mijn grote spijt hebben we daardoor een deel van het openingsoptreden van Richard Digance moeten missen. Deze zanger/gitarist/liedjesschrijver staat al drie jaar achtereen geprogrammeerd in wat ze gekscherend het godslot zijn gaan noemen: van 12.00 tot 13.00 uur. Richard eindigde zijn set met een liedje, opgedragen aan een recentelijk overleden vriend: John Jones. Jonah was jarenlang presentator op Cropredy en verdiende zijn geld daarnaast met diverse andere beroepen, waaronder stage-management en artiestenbegeleiding. Niet dat hij opvallende uitzonderlijke kwaliteiten had op die gebieden, maar, zoals Ralph McTell antwoordde op de vraag waarom hij werd begeleid door iemand die noch kon sjouwen, noch muziek kon maken: “he just makes me laugh”. Jonah werd tijdens deze editie van Cropredy veelvuldig geëerd en herdacht. Het is opnieuw een kenmerk van de hechtheid binnen de folkwereld van Engeland.

Het afsluitende optreden van Fairport Convention (drie-en-een-half uur) was geweldig. Hoewel dit de zevende keer was dat ik ze zag en het overgrote deel van hun platen (in ieder geval alles behalve een aantal collectables) inmiddels grijs gedraaid heb, blijft een Fairport-optreden iets aparts. Misschien wil ik ook wel niet al te kritisch luisteren (tuurlijk, op een gegeven moment ga je wel bepaalde trucjes ontdekken die sommige prestaties net iets minder indrukwekkender maken dan aanvankelijk), want het blijft ten slotte Fairport.

Nadat met Meet on the Ledge de laatste noten van het festival gespeeld waren, liepen we nog even rond op het festivalterrein en kwam ik nog wat vrienden van vorig jaar tegen. Terug in de tent genoten we van een laatste biertje (en volgens mij ook nog een Whisky) in het gezelschap van een wat aparte festivalganger die zich tijdelijk bij ons voegde. Dat was ook ongeveer het moment waarop ik er achter kwam dat ik die ochtend de koelkast van de auto niet goed had uitgezet. De accu was leeg en (ongelofelijk maar waar), de volgende ochtend zou ik voor het derde achtereenvolgende jaar iemand om hulp moeten vragen. Het zal er wel bij horen.

Cropredy (2) – vr 13 aug. 2004

Dit jaar was mijn derde achtereenvolgende en misschien wel laatste Cropredy. Het festival wordt namelijk niet grootschalig gesponsord en er zit geen groot geld achter. Al sinds jaar en dag is de organisatie in handen van Fairport-bassist Dave Pegg en zijn vrouw Christine. En al die jaren diende hun huis als onderpand. Maar dit voorjaar hebben Dave en Chris besloten uit elkaar te gaan. Het huis is verkocht.

Cropredy is een klein hippie-paradijs op aarde, maar dan zonder al te veel hippies. De festivalgangers beslaan zo’n beetje elke denkbare leeftijdscategorie, hele families trekken in het tweede weekeinde van augustus naar het dorpje toe en je kan met een gerust hart je auto onafgesloten laten staan. Er zijn vele anekdotes van festivalgangers die ooit hun portemonnee bij de politiestand konden ophalen zonder dat al het briefgeld eruit was gehaald of de credit-cards waren ge-maxed. Tekenend is ook de uitermate hartelijke gastvrijheid waarmee de kleine 700 dorpelingen elk jaar weer 20.000 mensen ontvangen. Het dorp is blij met het festival: drie dagen in het jaar zetten vele dorpelingen zich vrijwillig in om een full English breakfast (inclusief Yorkshire tea) te bereiden voor de hongerige bezoekers. Het geld dat dit oplevert wordt gestoken in de plaatselijke cricket-club, de basisschool, de kerk of de kano-club. Dankzij het festival hebben de bewoners van Cropredy een bloeiend verenigingsleven.

Jaap en ik begonnen onze vrijdag dan ook met een ontbijt bij de kano-vereniging. Onderweg kwamen we een groep vreemd uitgedoste vogels tegen. Wachtend op onze baked beans, eggs, bacon and sausages (er zijn nog 80 wachtenden voor U), werden we door diezelfde snuiters gefêteerd op een dans-uitvoering: Morris-dancing (zie foto hierboven).

Ondanks enkele korte regenbuien was het weer prima (mijn eerste Cropredy was aanmerkelijk natter en zelfs die valt in het niet bij de verhalen in de Cropredy naslagwerken). Het was een typische shirt-uit-shirt-weer-aan-dag. Op het programma stond onder andere Earl Okin (absolute aanrader, zijn cd Musical Genius and Sex Symbol op het Sony-label). De festivaldag werd afgesloten door niemand minder dan Jethro Tull (Ian Anderson, Martin Barre). En wellicht vond het optreden in Ancien Belgique drie jaar geleden muzikaal wat beter, aan goden moet je niet twijfelen.