selcuk.nl

Ik had vandaag om 10.00 uur een vergadering op het Griffiehuis over de website van de gemeente. En die vergadering was ik heel erg vergeten.

’s Avonds de dodenherdenking in het Valkenberg geweest. Piet Hein en Rian legden namens GroenLinks bloemen bij het monument. Eerlijk gezegd heb ik er een dubbel gevoel aan overgehouden. Zelf vind ik het heel belangrijk dat we blijven stilstaan bij de verschrikkingen van 60 jaar geleden. Dat mogen we nooit vergeten.

Maar ik heb ook de indruk dat een heleboel mensen die bij de herdenking aanwezig zijn, dat doen uit een soort verplichting. Elk jaar min of meer dezelfde speeches houden. Daardoor krijgt de herdenking iets afstandelijks. Terwijl het onderliggende thema van de dodenherdenking, vrede, vrijheid en verdraagzaamheid en de mensen die voor deze idealen gesneuveld zijn, nog steeds heel actueel is.

Elk jaar vind ik het weer prachtig als een afgevaardigde van de Poolse eenheden die Breda bevrijd hebben een krans komen leggen. Je vraagt je af hoe lang nog, want ook deze helden hebben niet het eeuwige leven.

Op maandag schreef journalist Nico Schapendonk in zijn politieke column in BN/DeStem dat de oppositie in Breda ‘Lam en Tam’ was.

“Ziet u dat stel al gezamenlijk ten strijde trekken om christen-democraten, liberalen en sociaal-democraten uit elkaar te spelen? Nou, ik ook niet. Terwijl het toch niet zo moeilijk zou moeten zijn om de ‘macht’ te prikkelen. Laat de PvdA maar eens opdraaien voor een CDA-standpunt. Laat ze maar eens weten dat politiek niet alleen gaat over programakkoorden, maar ook over principes. En doe dat breed uitgemeten in de gemeenteraad. […] Misschien maakt het ook allemaal geen bal uit, maar alles is beter dan de tamme en lamme vertoning die nu vertoond wordt in circus Rutten. Want waar is de oppositie? Die is naar huis… En dus doet de coalitie waar ze zin in heeft.”

Mijn reactie:

Politici kunnen in mijn ogen beter niet reageren op wat de pers over hen schrijft. Maar wanneer het journaille de politiek om verantwoording vraagt, ligt dat anders. Zo vroeg Nico Schapendonk zich in de politieke column af waar de oppositie toch is. Ze zitten in ieder geval niet in de kroeg, zo constateert hij, en de coalitiefracties ter verantwoording roepen over het door hun gevoerde beleid, dat gebeurt volgens hem ook niet.

Volgens mij probeert de oppositie de coalitiepartijen regelmatig in de raad te prikkelen. Vorig jaar zeer succesvol met het optreden omtrent het Brabantpark. Maar ook nog zeer recentelijk, toen ik de PvdA aansprak op hun steun voor het Museum voor Grafische Vormgeving in deze tijd van bezuinigingen. Of in de kwestie BRTS, toen wij ons in de raad afvroegen of enkele coalitieleden wel aan de stemming mee mochten doen.

Kennelijk niet duaal genoeg voor BN/DeStem, want van de laatste twee voorbeelden viel geen letter terug te lezen. Wel een column met exact dezelfde strekking als mijn bijdrage over bovengenoemde onderwerpen, maar zonder bronvermelding. Ach, het kan verkeren, denken wij dan gelaten.

Het debat zal ongetwijfeld principiëler, feller en prikkelender kunnen. Maar dat wij na afloop van een veel te tamme raadsvergadering niet mee gaan naar Publieke Werken om daar op kosten van de gemeente een pilsje te drinken, dat kan ons toch moeilijk kwalijk genomen worden.

Als republikein heb ik niet zo veel met Koninginnedag. Maar het is elk jaar weer een mooie aanleiding om met een paar vrienden in het park te zitten om te genieten van het mooie weer en de vrolijke mensen. Zo stonden autochtonen de inhoud van hun zolder te verkopen aan allochtonen en andersom (hoezo integratieprobleem?) en probeerden meer en minder muzikale kinderen een zakcentje bij te verdienen op hun instrument en stond ex-dakloze Peter zijn eigenzinnige gedichten voor te dragen aan het publiek.

’s Avonds kwam ik in het Jazz Café Leo van Lieshout tegen, met wie ik tot laat in de nacht heb gediscussiëerd over het politieke en culturele klimaat in Breda (waar is de tijd gebleven dat wij om zes uur ’s nachts nadachten over het realiseren van onze idealen?, vroeg hij me op verwijtende toon). De avond eindigde in de Liquid, een nachtzaak van de Bredase horeca-tycoon Laurens Meijer. Ik heb zelf niet zo veel met de Bredase nachtzaken en heb ook het idee dat er aan de deur nog wel eens gediscrimineerd wordt.

En laat ik nu net Laurens Meijer zelf tegenkomen in de Liquid, met wie ik om drie uur ’s nachts nog dit onderwerp aansneed. Niet dat we het probleem van de integratie tussen bevolkingsgroepen in één keer hadden opgelost. Maar het leuke is wel dat Laurens het onderwerp niet uit de weg gaat en graag nog een keer verder van gedachten wisselt. “Ik pas er voor om steeds de schuld van het integratieprobleem in de schoenen geschoven te krijgen. De gemeente moet ook zijn verantwoordelijkheid nemen”, zei hij terecht. In de lokale GroenLinks integratie-discussie zou hij nog best eens een zinvolle ervaringsdeskundige kunnen zijn. Ik maak dus graag nog een keer gebruik van zijn aanbod.

Het was een pittige discussie tijdens de werkvergadering van de fractie. We blikten terug op het bezoek aan de buurt Hoge Vucht (zie web-log ma 26 apr. 2004) en dus kwamen we automatisch bij het onderwerp integratie (zie web-log di 27 apr. 2004). Even was ik bang dat de fractie zich niet aan het onderwerp wilde branden en dat de discussie daarmee afgedaan zou zijn.

Maar gelukkig zijn er meer mensen in de fractie die nu toch onderhand ook wel zien dat het een heel belangrijk onderwerp is waar we ‘iets mee moeten’. En wij, dat is niet alleen de partij GroenLinks landelijk, want die heeft een prachtige integratie-nota geschreven, maar ook de Bredase afdeling. Lokaal moeten we ook een nieuwe groenlinkse visie ontwikkelen op de problemen die hier spelen en kunnen ontstaan. Reageren op problemen is één ding, problemen voor proberen te zijn is een tweede.

De afspraak: we gaan niet mee huilen met de wolven van Leefbaar. Want ik heb in Breda van hun nog geen enkele concrete of minder concrete oplossing gehoord. Maar we gaan de problemen ook niet onder de mat vegen, want dat is in Nederland al te lang gebeurd. Niet alleen door links trouwens, zoals vaak wordt gezegd. Ook de niet-linkse partijen hebben het onderwerp vaak links laten liggen (vreemde formulering trouwens). Wordt vervolgd? Echt wel!

Ik heb het al vaker geschreven: mijn vrienden zijn altijd een prettig klankbord wat betreft de mogelijke oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken (wat een draak van een zin, trouwens!). Ten eerste kunnen zij alles eruit flappen, terwijl ik als raadslid altijd een beetje voorzichtiger moet zijn in mijn woordkeuze (niet dat ik dat nou echt doe, maar goed). Ten tweede hebben zij, als niet politici, het ‘gesundes Volksempfinden’ aan hun zijde. En dus heb ik gisteren met hun van gedachte gewisseld over de stand van zaken rond de integratie in Nederland, maar vooral ook over de wenselijke en niet wenselijke richting die het in de toekomst op zou kunnen gaan.

Aardig dat het basisidee van GroenLinks, integratie door de emancipatie van het individu en het tegengaan van segregatie, ook door hun werd onderschreven. Hoe dat in Breda vorm moet krijgen, dat hoef ik hen niet te vragen. Daar moeten de politici maar over nadenken. Maar niemand heeft behoefte aan het ontstaan van aparte wijken voor verschillende bevolkingsgroepen: geen Chinatown, Turkenbuurt of Marok-wijk in Breda. In Zuid Afrika hebben ze decennialang gevochten voor de afschaffing van de apartheid. Die moeten we in Nederland nu niet via de achterdeur binnen willen halen. Dan hebben we de Outspan-sinaasappelen jarenlang voor niks geboycot.

Politici wordt altijd verweten dat ze te weinig onder de burgers komen, en daarom gingen wij maandagavond ‘buurten’ in Breda Noord. Ongedwongen praten met buurtbewoners over de problemen die zij signaleren in hun eigen buurt. Helaas viel de opkomst een beetje tegen: er waren drie mensen gekomen. Het grote voordeel van een lage opkomst: je kan uitgebreid en in detail over de onderwerpen praten en de drie aanwezige, autochtone, oudere mannen kregen alle ruimte om hun verhaal te vertellen.

Mijn conclusies: het is in Breda Noord (met name de Hoge Vucht) niet allemaal kommer en kwel, zoals de krant ons soms doet geloven. Maar er zijn ook wat problemen. Zo vertrekken veel ouderen uit de wijk, omdat er op dit moment onvoldoende woningen beschikbaar zijn die geschikt zijn voor ouderen. En dus verhuizen oude mensen, die niet langer in hun te grote eengezinswoning kunnen blijven, naar buiten de wijk. Goed, er zijn wel plannen om in de toekomst ook seniorenwoningen te bouwen, maar daar hebben de huidige ouderen geen zak aan. Dus moeten we snel een oplossing zien te verzinnen om het acute tekort terug te drinken. Met enkele tientallen woningen die geschikt zijn voor ouderen, zou dat al lukken.

Tweede conclusie: de wijk kampt met ‘verzwarting’. Door de toenemende segregatie in de stad gaat de leefbaarheid in de wijk langzaam achteruit. Dat is onwenselijk, maar ook een veel moeilijker probleem om te tackelen. We gaan ons nu dus buigen over het integratievraagstuk op Bredaas niveau. Dat kan nog eens een heel interessante en lange discussie worden bij GroenLinks. Ik ben benieuwd.

Ik ben deze ‘vrije’ zondag grotendeels bezig geweest met het ordenen van mijn bureau. Geen leuk werk, maar een gezonde politieke geest in een gezonde ruimte. Nou ja, gezond: tussen alle paparassen vond ik tien lege pakken schag en drie volle asbakken en een paar verdwaalde pijpjes bier. Wellicht geen gezonde ruimte, maar opgeruimd dan toch

De vorige GroenLinks nieuwsbrief had wat vertraging opgelopen omdat er nieuw Nieuwsbriefpapier moest worden ontworpen (nieuwe huisstijl) en gedrukt. Dus de nieuwe uitgave kwam onverwacht vroeg. De nieuwsbrief kost me namelijk altijd nogal veel tijd. Niet alleen omdat ik altijd wel een paar stukjes moet schrijven voor het afdelingsblad, maar ook omdat ik die van andere moet redigeren, het hele zootje daarna in Quark-Express moet neerkwakken met een Lay-Out doe voldoet aan de nieuwe huisstijl, en daarna alle pagina’s moet exporteren in Illustrator (nou ja, dat laatste gaat eigenlijk vrij snel), alvorens het naar de drukker (kopiëerwinkel) kan, die het op ons speciaal hiervoor ontworpen full-colour (rood en groen) nieuwsbriefpapier drukt. Dat was zo’n beetje mijn halve woensdagnacht. En donderdagochtend moest ik er al weer vroeg uit. Aaaah!