selcuk.nl

De Rekeningcommissie is een vrij bijzondere commissie. Ten eerste komt deze club maar enkele keren per jaar bijeen. Daarnaast is het een hele technische commissie: hij gaat namelijk over de deugdelijkheid van de jaarrekening. En de jaarrekening, dat is dan weer een overzicht van de centen die de gemeente in het afgelopen jaar allemaal precies heeft uitgegeven. Klopt de boekhouding? Dat is eigenlijk de enige belangrijke vraag die de commissie moet beantwoorden.

De commissie zit dan ook vol met financiëel experts van de fracties, met accountants van de gemeente, de wethouder van financiën en de medewerkers van de wethouder van financiën. En ik dus, die nooit Economie II heeft gehad, geen enkele sjoege heeft van boekhouden en zonder rekenmachine nogal lang over simpele rekensommetjes doet.

Ik wil dus altijd maar één ding weten: hoeveel geld staat er aan het begin van het jaar op de bankrekening en hoeveel op 31 december. En dat verschil, is dat gelijk aan het verschil tussen binnengekomen en uitgegeven geld. Maar zo simpel werkt het in gemeenteland niet, tot ergernis van o.a. Leo Verhoef (zie web-log za 27 mrt. 2004). Dit jaar heb ik mijn oren laten hangen naar de experts in andere fracties en enige vragen ter verduidelijking gesteld. Maar volgend jaar maak ik het mezelf en de rest wat minder makkelijk: binnenkort organiseert GroenLinks landelijk een serie workshops over transparante lokale financiën. En reken maar van yes dat ik daarbij ben. Iemand moet altijd de domste van de klas zijn, maar ik ben dat liever niet. Ook niet in deze technische rekeningcommissie.

Overdag op z’n elvendertigste enige vorderingen gemaakt met het versjouwen van Breda Barst-decorstukken naar de kelders van De Nieuwe Veste. Door het fijne weer voelden we ons echter moreel verplicht ook regelmatig in de zon te zitten en dat deden we onder meer tijdens de lunch, bestaande uit enkele stukken vlees, gebraden op een barbecue op het (platte) dak van de school.

Met mijn smerige werkkleding ging ik om 19.00 uur naar de evaluatievergadering van de Dag van de Arbeid. Maar, op Carin na kwam niemand opdagen. Dus zijn wij ook maar snel uit elkaar gegaan (Carin naar een terras waar haar vriend op haar zat te wachten, ik naar huis om snel een schoon pak aan te trekken). Om 20.00 uur was ik terug op het Stadhuis. Niet voor de wekelijkse fractievergadering, maar voor een vergadering met onze leden. Alvast voor de kadernota. Dat is de jaarlijkse nota waarin in hoofdlijnen het beleid voor het volgende jaar, dus 2005, wordt neergeschreven. Het was een intensieve bijeenkomst, voornamelijk over Volkshuisvesting, met veel verschillende meningen. Maar ook leerzaam. We willen vaker op deze manier met de leden van GroenLinks van gedachten wisselen over belangrijke thema’s. Interne partijdemocratie noemen we dat. Daar kunnen sommige andere fracties nog wat van leren.

Enkele dagen voor het festival roept de organisatie van het Breda Jazz Festival de vrijwilligers een laatste maal bijeen om de laatste punten door te spreken. Gezellige bijeenkomsten die duren tot een uur of elf, waarna de overblijvers doorgaan naar Café de Beyerd, om daar één voor één weg te druppelen. Kwam zelf wat oud-collegae van de kunstredactie van BN/DeStem tegen, heb een leuk gesprek gehad met Majoor Janssen van de KMA die wellicht binnenkort naar Irak moet, geprobeerd te ontdekken wat Yvonne Né met rivieren heeft en waarom dan wel niet precies (moeilijk!) en heb uiteindelijk met Rob Musters een broodje döner gegeten in de Turkse eettent Aya Sofia, alwaar een andere klant een flard van ons gesprek opving, dit verkeerd interpreteerde, mij daarna vroeg om mijn leeftijd en op basis daarvan maar besloot dat ik te jong was om serieus genomen te worden (is ook een levensvisie; ik probeerde het als tegenzet over de rassenboeg te gooien maar de vergelijking kwam niet over). Ik heb hem maar niet verteld wat ik allemaal doe in, zoals dat pleegt te heten, het dagelijks leven. Ik heb in ieder geval geen café in Roosendaal.

Relatief korte vergadering van de commissie Middelen, Stadsbeheer en Organisatieontwikkeling. Geen vreselijk interessante punten. In de andere vergaderzaal was ondertussen de commissie Stedelijke Ontwikkeling en Verkeer bezig. Die vergaderingen duren altijd wat langer. Uit interesse heb ik daar het staartje nog maar van meegepakt. Daarna nog een borreltje: het is weekeinde!

Allereerst was er de afspraak met mijn bank. Ben ik wel geschikt voor een hypotheek? Het antwoord was een beetje ‘mwa-mwa’. Want raadswerk is onzeker: wie weet stemt er over twee jaar wel helemaal niemand meer op me. En die andere part-time baan bij de Fontys Hogescholen, die is in eerste instantie ook maar voor een bepaalde termijn. Dus ook al kun je het allemaal best betalen: de bank gaat er van uit dat je vroeg of laat in de goot beland en je hypotheek niet meer kan afbetalen.

Daarna moest er een pak gekocht worden. Binnenkort gaat mijn broer trouwen en hij heeft mij gevraagd te getuigen. Hoewel ik zelf weinig heb met het instituut huwelijk en me serieus af vraag wat de zin is van getuige zijn, is het stiekem ook wel weer leuk en een goede reden om een mooi pak te kopen. Na 11 juli de foto’s.

Om 16.30 begon het wijkbezoek aan de Ypelaar. Mooie wijk, relatief veel groen, weinig problemen. En dat willen ze daar graag zo houden en daarom nodigde de buurt de politiek uit voor een buurtwandeling. Want waarom moest de gemeente nu per sé die mooie houtopstand tussen Ypelaar en de nieuwe wijk Nieuw Wolfslaar gaan kappen. En kan de gemeente niet 5000 euro missen voor het vernieuwen van de Openluchtschool voor gehandicapte kinderen? Ik had maar vast uitgerekend dat het per raads- en commissielid maar 100 euro zou kosten, dus dat we het desnoods zelf wel konden ophoesten.

Helaas moest ik wat eerder weg, omdat die avond ook de vergadering van de commissie VSM was. Met als belangrijkste punt het programma wonen 2004. Waarin onomwonden duidelijk wordt dat er in Breda niets is gedaan voor de onderkant van de samenleving, want het tekort aan sociale woningen is de afgelopen zes jaar alleen maar groter geworden. Het beleid van deze coalitie, met een heilig geloof in doorstroming (als je maar dure villa’s bouwt gaat iedereen verhuizen en komen de woningen aan de onderkant van de woningmarkt vanzelf vrij; beetje naïeve gedachte natuurlijk!). Ook Ger Postuma van de PvdA pleitte ineens voor meer sociale woningen. Of hij dan ook eindelijk erkende dat het beleid van de afgelopen jaren, waar de PvdA in Breda mede verantwoordelijk voor was, compleet was mislukt. Dat durfde hij echter niet te erkennen. Zo ongenuanceerd lag het niet. Coalitiepartners CDA en VVD lachten in hun vuistje en keken toe hoe Ger de veel te warme coalitiekastanjes uit het vuur moest halen.

Omdat zaterdag de 1-mei-viering was (zie web-log za 1 mei 2004), heb ik de finale van idols moeten missen. Niet dat ik de andere afleveringen van idols gezien heb, verre van dat, maar eerlijk is eerlijk, zo’n finale-uitzending, daar ben ik dan stiekem toch wel nieuwsgierig naar.

Aangezien ik vandaag laat ging eten na een vanochtend op de fractie geweest te zijn en ’s middags decor voor Breda Barst te hebben geschilderd, kon ik tijdens het eten de finale in de herhaling alsnog bekijken. En ik moet eerlijk zeggen: ze weten van zoiets onbenulligs als een soundmixshow (want meer is het eigenlijk niet) dan toch nog een spektakel te maken. Na het eten heb ik aan mijn bureau dus maar verder gekeken.

Tijdens de uitslag, op het moment dat Boris en Maud in spanning naast elkaar stonden, moest ik een beetje denken aan de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in 2002. Ik stond toen op plaats nummer vier en de eerste, voorlopige uitslag gunde GroenLinks maar drie zetels. Uiteindelijk bleef het bij drie en ging het raadslidmaatschap aan mij voorbij. Niet dat daarmee mijn leven in duigen viel, maar eigenlijk had ik toch wel verwacht dat we vier zetels zouden halen en dus, dat ik raadslid zou worden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar minder om kon lachen dan Maud, die met een brede glimlach de finale heeft verloren.

Uiteindelijk ben ik alsnog in de raad gekomen, nadat GroenLinks-raadslid Rian met een burn-out uit de raad vertrok (ze is nu overigens weer terug, in de plaats van Ben, die tussentijds uit de raad stapte om een carrière als rechter na te streven). Misschien dat dat ook wel de reden is dat Maud zo vrolijk was: van Jamai horen we immers nooit meer wat, terwijl de tweede van vorig jaar, Jim, tenminste nog enigszins in de belangstelling staat. En hoewel ik tijdens de verkiezingen buiten de boot viel, ben ik inmiddels alsnog in een positie om mijn idealen via de gemeentepolitiek vorm te geven. Eigenlijk is er maar één levensgroot verschil: als Maud optreedt staan er waarschijnlijk duizenden mensen met sjaaltjes en spandoeken in de zaal, terwijl het publiek tijdens een raadsvergadering nagenoeg helemaal afwezig is. Tsja, politicus, je wordt het niet voor de meisjes. Of, in mijn geval, voor de jongens :) .