Tag: gemeenteraad

In de commissie van gisteren ging het over ‘inclusief beleid’. Vandaag hoorde ik een aantal keren het begrip ‘maatwerk’ vallen. In plaats van algemene oplossingen proberen gemeentes steeds vaker individuele oplossingen voor individuele problemen te vinden.

Inclusief beleid wil zeggen dat je bij al je plannen in de uitvoering rekening houdt met zoveel mogelijk verschillende mensen. Lichamelijk gehandicapten bijvoorbeeld, door te zorgen dat bij de inrichting van de openbare ruimte gezorgd wordt dat ook zij zo zelfstandig mogelijk kunnen bewegen.

Dat blijkt nogal weerbarstig in de praktijk. Bij het ontwerp van de nieuwe haven is dat mis gegaan. De lage kade is voor mensen in een rolstoel onbereikbaar, omdat de hellingbaan te stijl is. Dat moet nu opgelost worden met een lift of iets dergelijks. Een dure oplossing, die voorkomen had kunnen worden als we op tijd hadden nagedacht.

Dat de problematiek weerbarstig is, bleek ook uit de buffetmaaltijd die de commissieleden deze dagen voorgeschoteld krijgen. Doordat de commissievergaderingen al om vier uur ’s middags begonnen, is er warm eten voor de dames en heren politici. Maar aan de vegetariër is niet gedacht. Nu ben ik gelukkig heel flexibel in mijn nieuwe overtuiging. Ik at mee met datgeen de pot schafte. Voor iemand die met een rolstoel voor een onbegaanbare hellingbaan staat is het een stuk lastiger om zich flexibel op te stellen.

Het leek een heel onschuldige raadsvergadering te worden. Totdat na een ongelukkig geformuleerde en verkeerd geïnterpreteerde motie van een collega alsnog de pleuris dreigde uit te breken.

De dag kwam sowieso langzaam op gang omdat ik eerst thuis nog wat werkzaamheden had. Toen ik rond het middaguur eindelijk in Den haag aankwam, bleek het kamergebouw deels ontruimd vanwege een brand in de spoelkeuken. Niemand mocht erin of eruit. Waardeloos, vooral omdat de blokkade zo’n twee uur duurde, ondanks dat de hulpdiensten de brand na een kwartier al meester waren.

Toen ik eenmaal het kamergebouw binnen kon, duurde het niet zo gek lang voordat het hele telefooncircus, dat nu eenmaal gebruikelijk is op de middag voor een raadsvergadering, goed en wel op gang kwam. Aanleiding waren twee moties die uiteindelijk tijdens de raadsvergadering niet zijn ingediend. Het ging om een motie van D’66, over het oprichten van een werkgroep uit de raad die binnenkort de communicatie tussen de gemeente en de inwoners van Breda tegen het licht moest gaan houden, en een aanvankelijk wat onhandig geformuleerde maar later herschreven motie van GroenLinks, met als doel informatie over de kosten te verkrijgen van aanpassingen die nog gedaan konden worden aan het ontwerp van de tunnel in het nieuwe stationsgebouw om het comfort voor fietsers te verbeteren. De moties zijn niet ingediend, omdat in beide gevallen de verantwoordelijk wethouder de opdracht in de motie aan de raad had toegezegd.

Much to do about nothing, dus eigenlijk. Toch is het goed om voorafgaande aan de raad nog even met elkaar te bellen om precies te begrijpen wat er nu eigenlijk bedoeld wordt. Maar het zou prettig zijn als iedereen (wij dus ook) dergelijke moties eens een dag of wat eerder zouden verspreiden. Dan hoeven al die telefoontjes niet op het laatste moment plaats te vinden.

Het voor GroenLinks gevoelige punt van Camera-toezicht stond op de agenda. Enkele maanden eerder had ik voorkomen dat de burgemeester carte blanche zou krijgen bij de keuze om camera’s te plaatsen en via een amendement zijn raadsvoorstel zo gewijzigd dat de gemeenteraad altijd het laatste woord zou hebben. Gisteren lag het eerste verzoek voor uitbreiding voor bij de commissie bestuur.

Ooit was GroenLinks faliekant tegenstander van elke vorm van camera-toezicht. Maar nu blijkt dat in sommige gevallen camera-toezicht wel degelijk een positief effect heeft, maken we voor elk verzoek een aparte afweging. In dit geval ging het om het toepassen van cameratoezicht op bedrijventerreinen, waar ‘s avonds regelmatig bedrijven worden leeggeplunderd, met alle schade van dien.

Voor mij was dat acceptabel zolang aan de volgende randvoorwaarden voldaan zou worden:

• de camera’s moeten live worden uitgekeken, zodat de politie direct kan ingrijpen. Aangezien de boeven meestal gestolen auto’s gebruiken zijn de beelden niet bruikbaar om de daders achteraf nog op te sporen;
• de camera’s mogen de privacy niet onnodig aantasten, dat wil zeggen dat ze niet gericht mogen zijn op wegen die redelijkerwijs gebruikt worden voor doorgaand verkeer of verkeer dat veelvuldig een andere bestemming heeft dan de bedrijven op het bedrijventerrein, op woningen op of nabij bedrijventerreinen. Eventuele woningen (of panden die in het kader van anti-kraak worden bewoond) moeten op de camera worden afgeplakt;
• de camera’s mogen tijdens de gebruikelijke kantooruren niet ingeschakeld zijn. Ze zijn dan ook niet echt nodig omdat er dan genoeg mensen zijn en er doorgaans ook alleen ‘s avonds ingebroken wordt;
• de camera’s op de bedrijventerreinen mogen niet leiden tot een forse toenam van criminaliteit elders in de stad, dus geen verspreidingseffect (waterbedeffect);
• camera’s mogen alleen worden ingezet op plaatsen waar sprake is van overmatige criminaliteit en wanneer er een positief effect van te verwachten valt;
• het camera-toezicht moet sober en doelmatig worden toegepast. Dus de openbare ruimte niet volhangen met camera’s, zoals in Engeland;
• het mandaat geldt zolang het gebied dienst doet als bedrijventerrein. Als de functie verandert in bijvoorbeeld een woongebied, dient het camera-toezicht beëindigd te worden.

Nogal wat fracties snapten onze randvoorwaarden niet. ‘Wie niets te verbergen heeft, heeft geen last van de camera’s’, was hun argument. Onzinnig. Ik heb thuis ook niets te verbergen. Desondanks heb ik vitrage hangen, zodat niet iedereen binnen kan kijken. En ik durf te wedden dat de raadsleden van CDA, VVD, Breda’97 en Leefbaar, die zonder enige kanttekeningen accoord gingen met het camera-toezicht, ook maatregelen hebben tegen inkijk, gewoon omdat niet iedereen hoeft te zien wat ze de hele dag zoal doen. Of zouden er bij hun thuis dan toch dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen?

Op verzoek van GroenLinks stond het onderwerp ‘Bouvigne’ op de agenda van de commissie Bouwen en Wonen. Ik ging op de publieke tribune kijken hoe mijn fractie het deed.

Kasteel Bouvigne is een prachtig kasteeltje in het Mastbos, grenzend aan het achterliggende Markdal. De vroegste delen van het kasteel dateren van eind vijftiende eeuw, waarna het vele malen is verbouwd en uitgebreid en kreeg pas aan het begin van de vorige eeuw zijn huidige vorm. Nadat het in zwaar vervallen toestand leegstond heeft het Waterschap 35 jaar geleden besloten het landgoed te kopen en zich in het kastel en de bijgebouwen te huisvesten.

Nu het waterschap is gefuseerd, voldoet de huidige bebouwing niet meer. En aangezien een deel van de bijgebouwen ronduit lelijk is en geen monumentale status heeft, besloot het Waterschap op de plaats van deze gebouwen nieuwbouw te plegen.

Daar ging het mis. Het eerste ontwerp kon op enorm verzet onder de bevolking rekenen en ook het aangepaste ontwerp is nog steeds doelwit van veel kritiek. De één vindt een modern hoog gebouw niet thuishoren in dit monumentale landgoed. Een ander vindt dat er überhaupt niet meer gebouwd mag worden in dit gebied, ook al is het op de plek van bestaande bebouwing. En eerlijk is eerlijk, een locatie in het buitengebied zonder fatsoenlijke busverbinding is nu niet de meest geschikte plaats voor een waterschapskantoor.

De voorstanders wijzen erop dat het Waterschap altijd zo goed voor het gebouw gezorgd heeft en dat de bebouwing in plaats van andere gebouwen komt. En sommigen vinden het ontwerp ook mooi.

Over een dergelijke zaak moet de politiek debatteren. Maar veel mogelijkheden om het plan tegen te houden, heeft de gemeenteraad eigenlijk niet. Het nieuwbouwplan valt waarschijnlijk helemaal binnen het bestemmingsplan en de Rijksdienst voor de Monumentenzorg en de provincie hebben de plannen ook goedgekeurd.

Dus restte de commissie niets anders dan een beroep op het waterschap de plannen nog eens goed tegen het ligt te houden. Een oproep die dijkgraaf Joseph Vos ongetwijfeld naast zich neer zal leggen. ‘Ik mag daar toh gewoon bouwen?’, is zijn reactie en daar heeft ‘ie natuurlijk ook wel weer gelijk in.

Wat er nu gaat gebeuren. Waarschijnlijk zal de gemeente binnenkort de sloop- en bouwvergunning afgeven. De actiegroep die tegen de nieuwbouw strijdt, zal daarna ongetwijfeld naar de rechter gaan. Zo’n zaak eindigt uiteindelijk altijd bij de Raad van State, die één van de twee partijen gelijk zal geven. Maar voor het zover is, zijn we al weer jaren verder.

Al die tijd moet het Waterschap een kantoor huren, omdat ze in Bouvigne nu niet kan werken. Dat kost handen vol met geld, miljoenen per jaar. De vraag is of het waterschap er niet verstandig aan doet om de plannen toch nog eens te bespreken met de betrokkenen. Het zou een hoop tijd en geld kunnen besparen.

Eigenlijk stond er op de raadsagenda niet eens zo veel bijzonders. De Economische Impulsnota, waar iedereen redelijk positief over was, de wijziging van de Buitenruimteverordening en de enigszins omstreden aankoop van de Turfschipgarage. Toch duurde de vergadering uren en uren.

Hoe kan dat nu. Dat komt omdat politici niet in de gaten hebben dat ze zo ontzettend lang praten. Dat je dingen genuanceerd over het voetlicht wil tillen, da’s logisch. En dat je daar dan ook wat extra tijd voor neemt, da’s ook logisch. Maar een bijdrage van twintig minuten om de loftrompet over de economische impulsnota te blazen en een motie toe te lichten, dat gaat te ver.

De vergaderingen moeten korter. En als dat niet snel gebeurd door zelfdiscipline van de raadsleden zelf, dan ga ik pleiten voor spreektijden. Wat mij betreft een vast aantal minuten per onderwerp en niet – zoals soms gebruikelijk is – naar grootte van de fractie. De stemming in de raad is door het verschillende zetelaantal per partij gewogen, maar de discussie moet op basis van argumenten en inzichten worden gevoerd. En argumenten laten zich nu eenmaal niet leiden door de macht van het getal.

Telkens wanneer het mondiale beleid aan de orde komt, verloopt de discussie in Breda ongeveer als volgt.

Het CDA vind mondiaal beleid belangrijk. Maar liever geen extra geld. Want we doen genoeg. Genoeg was in de vorige periode 45 eurocent per inwoner, een ouderwetse gulden. Nu GroenLinks in de coalitie zit is de kwantiteit van voldoende één euro per inwoner.

GroenLinks, maar ook PvdA, SP en D’66 benadrukken het belang van mondiaal beleid. De VVD als enige partij niet. Ontwikkelingshulp, zoals zij mondiaal beleid noemen, is iets voor het rijk, zo redeneren de rechts-liberalen.

Telkens als de VVD haar punt heeft gemaakt, ontstaat een interruptiedebat tussen mij en de VVD-woordvoerder van dienst, in dit geval nestor Joep Taks. Dat gemeentes een belangrijke speler zijn, hebben instanties als de VN al vele malen benadrukt en hebben 189 regeringsleiders al lang geleden onderkent in de ‘Lokale Agenda 21’. Daarnaast hebben we ook nog zoiets als millenniumdoelstellingen, die we overigens nooit gaan halen als er niet als de sodemieter iets aan gedaan gaat worden. En mondiaal beleid is meer dan alleen ontwikkelingshulp, het gaat ook om duurzaamheidsbeleid. Logisch, want de armste landen worden als eerste de dupe van het veranderende klimaat.

Ook om praktische redenen is er voor de gemeenten een rol weggelegd: we hebben een hoop kennis in huis die men in ontwikkelingslanden prima kan gebruiken. Via kleinschalige partnerschappen kan er dus heel efficiënt resultaat behaald worden. Maar Mijnheer Taks schud heftig het hoofd en concludeert dat wij met elkaar van mening verschillen. Geen argumenten, geen tegenwerpingen.

Zolang het gaat om het multinationale bedrijfsleven en het aantrekken van werkgelegenheid is er geen VVD-er die ook maar iets tegen mondiaal beleid heeft. Jammer dat ze op dit punt niet ook een internationalistische bril kunnen opzetten.