Categorie: dagelijks leven

Na een te korte nachtrust had ik ’s middags mijn eerste afspraak in Hilversum: de beoordeling van mijn stage bij de NPS. Aangezien mij aangeboden was voorlopig twee dagen in de week te blijven werken, wist ik al met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik hiervoor een ruime voldoende voor zou halen. Ik had gelijk, een negen was mijn lot, waar ik verder niet over zal opscheppen.

’s Avonds de commissie Algemene Zaken, met als voornaamste punt de donatie van 168.000 euro aan Giro 555 voor de slachtoffers van de vloedgolf in zuid-oost Azië. Nu is de mening van onze fractie doorgaans dat een gemeentelijke overheid niet aan ontwikkelingshulp moet doen. Dat is een taak voor de landelijke overheid. Die doet immers ook de buitenlandse zaken. De enige gelden die Breda jaarlijks reserveert voor ‘ontwikkelingssamenwerking’ is niet meer dan het subsidiëren van een tweetal instellingen (COS en SOB) die werken aan educatieve projecten en bewustwording over de ontwikkelingsproblematiek en de ondersteuning van lokale initiatieven uit Breda. Dit geld gaat dus niet direct ‘naar Afrika’, om het maar populair uit te drukken.

Nu is geld voor een ramp iets anders dan ontwikkelingshulp. Het voornaamste verschil zit ‘m in het feit dat ontwikkelingshulp een structureel karakter heeft en rampenbestrijding een eenmalig karakter. Daarnaast is ontwikkelingshulp deels het afkopen van de schuld die het rijke westen zelf heeft aan de oneerlijke verdeling in de wereld (onderliggende oorzaken zijn onder meer oneerlijke handel door handelsbarrières, subsidiëring van de eigen industrie en exploitatie van grondstoffen en arbeiders door westerse bedrijven en door het westen getolereerde corrupte regimes en dictators, maar ik wil hier geen exposé over de onvrije wereldhandel houden dus laat ik het bij deze ietwat ongenuanceerde voorbeelden), terwijl bij de ramp in zuid-oost Azië geen enkele schuldige is aan te wijzen, simpelweg omdat het natuurgeweld betrof.

Genoeg reden dus om als GroenLinks volmondig ja te kunnen zeggen op de één euro per inwoner aan zuidoost Azië. En dat vonden alle partijen, waarbij collega Frank van Overveld (VVD) nog de mooiste argumentatie had: “hier moet je niet over debatteren, dit moet je gewoon doen”.

Slechts het CDA had bezwaren en gaf nog geen oordeel over het voorstel. Grofweg gebruikte het CDA dezelfde kanttekeningen als die ik hierboven plaatste en kon dus niet het onderscheid maken tussen structurele ontwikkelingshulp en een eenmalige uitgave voor (internationale) rampenbestrijding. Wel stelde fractievoorzitter Cees Dubbelman voor dat als we het echt allemaal zo belangrijk vonden, we collectief een deel van onze raadsvergoeding konden inleveren. En dat vond ik weer een brug te ver. Ik reserveer jaarlijks ruim voor de goede doelen. Welk percentage van mijn inkomen dat is en waar ik dat aan wil schenken is mijn eigen zaak, niet die van de heer Dubbelman. Dat wil ik ook graag zo houden. Ik probeer als atheïst schenkingen aan kerkelijke hulporganisaties zo veel mogelijk te vermijden. En daar denkt Dubbelman vast heel anders over.

Na een afspraak op het landelijk hoofdkantoor van GroenLinks in Utrecht, gekscherend nog steeds wel eens politbureau genoemd, de stad ingegaan met alto-Joris. Vanwege het grote aantal Jorissen in mijn vrienden- en kennissenkring, is de Joris die het het langst heeft volgehouden met lang haar omgedoopt tot alto.

In Utrecht kun je aanmerkelijk langer uitgaan dan in Breda. Dat zegt overigens meer over de achterlijk vroege sluitingstijden in de Baroniestad dan over de Domstad, want ook daar ging de tap eerder dicht dan onze dorst was gelest. Desalniettemin (want er moest natuurlijk ook nog gesnackt worden) waren we pas rond een uur of vijf daadwerkelijk thuis. Wat in dit geval de studentenkamer van alto-Joris was.

Het was drukker dan normaal in het zwembad. Volgens Joris had dat te maken met die vermaledijde goede voornemens die mensen in de eerste week van januari altijd nog proberen vol te houden. Het viel dan ook niet mee om te slalommen rond al die ervaren en minder ervaren zwemmers.

Joris en ik hebben er lang niet altijd even veel zin in. En het gebeurt ook regelmatig dat het één van ons beide niet zo goed uitkomt. En dan gaan we dus niet. Het was daardoor al weer enige tijd geleden dat we in contact waren geweest met het chloorwater. Dan voelen we al gauw erg goed over de baantjes die we trekken. Zo goed, dat dat daarna beklonken moet worden met enige pilsjes. Waarmee het gezonde effect van het zwemmen binnen no time tenietgedaan wordt.

Gelukkig, 2005 is nu echt begonnen. Op de op één na laatste dag van mijn stage bij NPS 4fm pikte ik nog een redactievergadering mee en ’s avonds wachtte mij de eerste fractievergadering van het nieuwe jaar.

De begon overigens met een niet alledaags telefoontje van iemand die zich bezighield met intermenselijke communicatie. Er wordt, zo stelde zij, te agressief gecommuniceerd en dat hing ze op aan een verhaal over spiritualiteit en ontluikende bloemen.

Ik heb haar netjes proberen uit te leggen dat de politiek zich bezig houdt met wat meer aardse zaken. En dat past helemaal binnen mijn opvatting dat kerk en staat gescheiden moet blijven. Dat geldt vanaf nu dus ook voor spiritualiteit en staat.

Nu het einde van mijn stage nabij is en nog niet geheel duidelijk is geworden of ik daarna mijn werkzaamheden bij de NPS ga voortzetten, wilde ik nog even iets kwijt over de telefoon.

Sinds een interne verhuizing (die overigens inhield dat niet ik van bureau moest veranderen, maar van telefoon), heb ik het nummer van Jean Paul Helwig. Niet dat hij ooit gebeld wordt, maar dat ter zijde. Toen de toestellen waren gewisseld (want vreemd genoeg was het instellen van een nieuw nummer in de telefooncentrale moeilijker dan het fysiek omruilen van de twee telefoontoestellen), stond de telefoon van Helwig nog steeds doorgeschakeld naar zijn mobiele nummer. Een doorschakeling die ik overigens in een snelle reflex meteen ongedaan heb gemaakt. Het was netjes geweest als ik hem dat eerst even had laten weten. Maar dat was ik in de gauwigheid even vergeten. En toen ik hem alsnog wilde bellen, je raadt het al, kreeg ik de ingesprektoon. Waarmee Jean Paul Helwig hopelijk niet voorgoed is kwijtgeraakt in de wirwar van netwerk- en telefoonkabels die bij de NPS voor de broodnodige bereikbaarheid moeten zorgen.

De kerstboom op het kantoor had al wekenlang met het gros van zijn naalden ook zijn glans verloren. De door de NPS aan haar medewerkers verstrekte bomen waren echt, zonder kluit en ook zonder versiering. Yolanda en ik, die samen kantoor delen en nooit eerder een kerst bij de NPS hadden meegemaakt, wisten dit niet en keken dan ook enigszins beteuterd naar de kale boom, terwijl de rest van het personeelsbestand uit allerlei kasten en geheime vakken slingers, lampjes en ballen te voorschijn toverde.

Nu zat ik sowieso niet heel erg op de ons aangeboden boom te wachten, dus ik vond het nog wel een aardig idee om ‘m kaal op het kantoor te laten staan. Het was Yolanda die gretig op het aanbod een boom op kantoor geplaatst te krijgen was ingegaan en een kale boom, zo oordeelde zij snel, was geen porem. De volgende dag deed zij kerstinkopen. In de boom kwamen lampjes, zuurstokken en de kerstkaarten die de redactie van de luisteraars ontving.

Gelukkig is het inmiddels Driekoningen en is de boom vandaag weggehaald. Althans, een deel van de boom. Een groot deel van de naalden en het zuurstokgruis licht nog op de plek waar de boom heeft gestaan. En op het bureau een schaal met daarop een bos lampjes. Want zeg nou zelf: dat staat toch hartstikke gezellig bij dat koele blauwe VPRO-licht dat na de schemering bij ons naar binnen schijnt.

Het was niet alleen een avond over twee onvergetelijke schaatshelden. Het ging eigenlijk ook over de introductie van de kleurentelevisie, over de langzaam ingeslopen oranjegekte, over het eerste geprojecteerde klokje in beeld bij de schaatswedstrijden op televisie en over de opmars van de reclame bij sportevenementen.

De Avond van Ard en Keessie, op Nederland 3 bij ‘mijn’ NPS was geweldig om te zien.