Categorie: dagelijks leven

Homo Sodalis – zo 13 jan. 2008

Nachtnet

De nieuwjaarsborrel, zaterdagmiddag, van DWARS, de jongerenorganisatie van GroenLinks, was enigszins uit de hand gelopen. Aan het inkoopbeleid van DWARS zelf lag dat alles behalve. Het bier was na enkele uren al op.

De wijn bood gelukkig enige soelaas, maar vervolgens moesten we ons heil elders zoeken. En dus verplaatsten we ons naar een pizzatent, vervolgens nog een Ierse pub en, op initiatief van überhetero Joost, naar één of andere gay-bar.

Het zal een uur of drie geweest zijn toen Joost mij naar het station droeg en ik mijn eerste nachtnetervaring opdeed. Nachtnet, zo ondervond ik, kent geen rookverbod en geen stiltecoupés. En dus zongen en rookten we met de gehele coupé onze weg naar Breda.

Homo Industrius – vr 11 jan. 2008

etiketten

Van een fractievoorzitter in een stad als Breda zou je waarschijnlijk verwachten dat deze zich voornamelijk met grote lijnen bezig houdt. De werkelijkheid is anders.

Voor onze nieuwjaarsborrel van GroenLinks moest nog een prentbriefkaart gemaakt worden. Bij gebrek aan een grafisch ontwerper had ik beloofd wel iets simpels in elkaar te zetten. Dat is tot daar aan toe. Vervolgens mocht ik met de secretaris van de afdeling ook nog vierhonderd etiketten op die ansichtkaarten plakken.

Ik kan me voorstellen dat de secretaris van de afdeling, toen hij begon aan zijn functie, wellicht ook iets anders had verwacht van zijn werkzaamheden.

Homo Respondens – di 8 jan. 2008

rozekoek.nl

Het OLV-lyceum jubileert. En dus wordt er een reünie georganiseerd. En komt er ook een speciale jubileum-schoolkrant. Waarvoor ze mijn broer en mij samen wilden interviewen.

Het interview ging voornamelijk over media. Mijn broer en ik hebben namelijk allebei op professionele basis met media te maken. Mijn broer als verslaggever voor achtereenvolgens De Stem, NRC, Algemeen Dagblad en nu als hoofdredacteur van gemeentelijke publicaties. Ikzelf heb voor mijn werk als campagnemedewerker bij de Tweede Kamerfractie bij de NPS en Omroep Brabant gewerkt.

Het interview eindigde met een onverwachte en moeilijke vraag. De interviewers gaven ook eerlijk toe dat ze de vraag geleend hadden van het tv-programma van Wilfried de Jong. „Als je een koekje was, wat voor koekje zou je dan zijn?” Ik kon met de beste wil van de wereld geen fatsoenlijk antwoord op die vraag verzinnen. Tot grote verbazing van mijn broer overigens, die van mij al lang een gevat antwoord had verwacht.

„Wat voor koekje denk jij dan dat ik zou zijn?”, vroeg ik hem ongeduldig. De ogen van mijn broer glinsterden. „Een roze koek natuurlijk”, zei hij met een brede grijns.

Homo Iners – ma 7 jan. 2008

lui

Ik heb maar één versnelling. Wanneer ik het niet druk heb, doe ik bijna niets.

De afgelopen weken heb ik me dus maar aan weinig dingen kunnen zetten. Het was reces, ik ben in between jobs, ik schoot direct in mijn luie modus. Met desastreuze consequenties voor mijn bioritme.

De gevolgen waren ook desastreus voor het huishouden, want in mijn luie modus doe ik ook niet aan stofzuigen. Zelfs het scheren schiet er regelmatig bij in. Als je baanloos bent, moet je je daar ook naar gedragen.

Gelukkig is het reces weer afgelopen. De eerste vergadering van de fractie in Breda in het nieuwe jaar stond keurig in mijn agenda. Douchen en scheren, het huis gestofzuigd, het toilet schoongemaakt. Nog iets drukker en ik ga ook mijn weblog bijwerken. Een mens moet durven dromen.

Homo Reverens – vr 4 jan. 2008

Grote Kerk Breda

De gemeentelijke nieuwjaarsreceptie was dit jaar weer in de Grote Kerk. Een prachtige locatie, het mooiste monument van de stad. Maar desondanks niet echt een plek om een borrel te houden, is altijd mijn opvatting geweest.

Slechts zelden wordt er in de grote kerk nog een kerkdienst gehouden. De kerk is opengesteld voor bezoekers,
wordt gebruikt voor exposities en tentoonstellingen en, met grote regelmaat, voor lezingen, bijeenkomsten en conferenties. En dus ook voor feestjes en borrels waar de alcohol rijkelijk vloeit.

Op dergelijke evenementen meanderen dronken mantelpakjes en grijze pakken lallend door de kerk met een glas bier, wijn of nog sterkers in hun rechterhand. Geen aandacht voor de pracht en praal, geen aandacht voor de bezinning die eigenlijk hoort bij zo’n kerk en al helemaal geen notie van de vele graven waar ze op dat moment overheen lopen. Want de vloer van de kerk ligt vol met grafstenen van mensen die ooit onder de vloer van de kerk werden begraven.

Goed, de kerk is geen kerk meer. En de lijken onder de graven zijn al lang geleden geruimd. En ik snap ook wel dat de stichting die nu de kerk beheert, met de commerciële verhuur goed geld verdient om daarmee dit monument voor de stad te behouden. En toch stuit het tegen de borst dat in een voormalig godshuis nu ordinaire drankfestijnen worden gehouden.

De nieuwjaarsreceptie voor alle inwoners van de stad is nog een beschaafd feestje in vergelijking met andere feestjes die er zo nu en dan georganiseerd worden, als ik de bodes van de kerk mag geloven. En ook al ben ik atheïst en zou het me misschien eigenlijk geen bal moeten kunnen schelen, toch bekruipt me bij het aanhoren van de verhalen over wat er zich allemaal in die kerk afspeelt één overheersende gedachte. Iets meer respect graag.

Homo Petens – wo 2 jan. 2008

personeelsadvertentie

Eigenlijk is 2 januari een nog veel deprimerendere dag dan 1 januari. De eerste dag begint op zijn minst nog met een feestje. De tweede januaridag een loze, lege dag.

Nadat ik op 1 januari ergens om zeven uur ‘s ochtends bij een pre-afterparty (de bijeenkomst voor de daadwerkelijke afterparty) in een anti-kraakpand besloot dat het feestje voor mij eigenlijk niet meer hoefde, ben ik na het voor de lol geserveerde glaasje ranja maar gewoon naar huis gegaan. En de volgdende middag werd ik gelukkig ook nog op tijd wakker om de film Finding Neverland mee te kunnen pakken.

De tweede dag van het jaar had echter helemaal niets te bieden. Uit pure verveling keek ik maar naar de film Bruce Almighty, om er vervolgens achter te komen dat dat alles behalve de moeite waard is. En dan, zo ergens in de laatste uren van de avond, komt dan het gruwelijke besef dat het leven niet veel meer te bieden heeft dan goedkoop amusement.

Althans, tenzij je zelf op zoek gaat naar zingeving. En het mooie van nieuwjaar is dat het aantal vrije dagen dat er nog rest, nooit veel meer kan zijn. Althans, voor die mensen die in het nieuwe jaar nog een baan hebben om naar toe te gaan. Opnieuw constateerde ik pijnlijk dat het leven uit zichzelf nu eenmaal niet zo veel te bieden heeft.

De harde realiteit openbaart zich in haar onverhulde afschuwelijkheid: ik moet op zoek naar nieuw werk.

Homo MMVIII – di 1 jan. 2008

vuurwerk

Het aardige van achterlopen met je blog is, dat het de lezers nauwelijks kan zijn ontgaan dat het inmiddels 2008 is geworden. Dus wanneer ik het heb ver de jaarwisseling, weten jullie allemaal wat ik daarmee bedoel.

Vervolgens hoef ik het niet te hebben over goede voornemens, omdat die, met uitzondering van het voornemen stug door te blijven roken, allemaal zijn mislukt. Mijn kroegbezoek is niet gehalveerd (wel afgenomen overigens) en mijn oefeningen aan het begin van de dag sla ik al weer regelmatig over. Tot zover alle dingen die je zelf ook wel had kunnen bedenken.

Het enige dat ik dan nog moest beslissen van mezelf of ik ook in 2008 weer vegetariër zou blijven. Ja, zo heb ik mezelf voorgenomen. Het vorig jaar begonnen experiment bevalt heel goed en het blijkt ook allemaal best goed te doen. Te laten eigenlijk. Vlees eten, bedoel ik dan.

Zonder het zelf te hebben gewild, heeft ook dat voornemen een flinke deuk opgelopen. Daarover later, als het zover is, meer.

Mag ik jullie met terugwerkende kracht een heel gezond, gelukkig en seksueel aantrekkelijk 2008 toewensen?

Homo Contendens – zo 30 dec. 2007

slootje oversteken

De oudejaarswandeling van Het Kaffee in Rijsbergen beloofde een spannende te worden. 32 kilometer door onverhard landschap, door sloten, modder en prikkeldraad. Of ik het aandurfde? Maar natuurlijk.

‘Op zoek naar de tweede bron’, was het thema, een wandeltocht die ons over de grens met België zou leiden naar de plaats waarin de Aa ontspringt. De Aa (of Weerijs)  is, samen met de Mark, de rivier die Breda groot heeft gemaakt.

De wandeling begon om iets over negen. In de zeven-en een-half uur die volgden, ontmoetten we regen, drassige weiden, struisvogels, dichtbegroeide bossen, grenspalen, Schrobbelèr, het HSL-traject en andere obstakels. Een deel van de wandeling ging door militair oefenterrein waarvan niet geheel duidelijk was of we het mochten betreden. Maar vooruit, we zouden de bron van de Aa bereiken en geen overheid die ons een strobreed in de weg kon leggen.

Om half vijf, net voordat de schemer inzette, kwamen we aan op de plaats van bestemming, een parkeerplaats in Brecht, het Belgische plaatsje waar de Kleine Aa ontspringt. We waren net wat eerder dan de bus, die ons terug naar Rijsbergen zou brengen.

De chauffeur bleek een gewaarschuwd man. Gewapend met bezems en borstels kwam hij op ons af. Niemand de bus in voordat zijn schoenen proper zijn, zo liet hij ons weten. Een half uur later zaten we in Het Kaffee aan de soep en de pils.

Homo Merkans – za 29 dec. 2007

winkelwagen

De feestdagen vormen een grote hindernis bij het doen van de dagelijkse boodschappen. De lage doorstroomsnelheid, de lege schappen en de aangepaste openingstijden zijn daar de belangrijkste oorzaken van.

„Zijn jullie maandag ook open”, vroeg ik aan de verkoopster aan de sigaretten-balie van de buurtsuper. Ze antwoordde bevestigend. „Fijn”, reageerde ik in haar richting. Het gezicht van de verkoopster verraadde dat ze daar anders over dacht.

Homo Ludens – vr 28 dec. 2007

Tetris

Na een ontnuchterende douche en een licht ontbijt, het enige verstandige dat je kunt doen na een geslaagde avond vol overmatige alcoholconsumptie, volgde een wandeling door Delft.

De winter in Nederland was gekomen en weer gegaan. Het winderige weer deed meer denken aan een wispelturige herfstdag. Langs het water en de Delftse Hout, via het centrum terug naar het oude ziekenhuis aan het Bagijnhof, waar nu studenten wonen. Ondertussen hadden we bij de plaatselijke Appie een fles melk en een pak slagroom aangeschaft om bij thuiskomst een kop warme chocolademelk te kunnen maken. Uiteraard met een tic.

De grootste verassing kwam later die middag uit de PlayStation: een versie van het blijvend fascinerende en klassieke spel Tetris, maar dan voor twee spelers. Telkens wanneer je op je eigen speelveld meer dan één rij weet te verwijderen, krijgt de andere speler er één of meer rijen bij.

Zo verslavend elegant was het spel dat we binnen de kortste keren met zijn achten rond het beeldscherm zaten en om de beurt los gingen op de controllers van de Playstation. Een Russisch computerspelletje uit 1985, ongeveer net zo oud als de studenten die het speelden.