Categorie: dagelijks leven

Homo Animadvertens – za 29 sept. 2007

Mr. Jowi en ik

Ik had mijn vegetariërschap voor een dag opgegeven. Er zou Keniaans gekookt gaan worden en dat gaat nu eenmaal niet zonder vlees. Vegetariërs kunnen maar beter naar India op vakantie.

Jowi heb ik leren kennen in Kenia, nu zo’n twee jaar geleden. Hij was de begeleider en persoonlijke vriend van Jaap die in die periode stage liep. Toen Jowi naar Nederland wilde komen om een aanvullende studie te doen, en men druk op zoek was naar sponsoren, had ik niet veel tijd nodig voordat ik besloot medesponsor te worden. En daar stond dus kennelijk deze sponsor-ontvangst tegenover.

Jowi had gekookt. Traditioneel Keniaans. Minder traditioneel was de fles waar hij later die avond mee kwam aanzetten. Zappa. Een soort blauwe Sambuca uit Zuid-Afrika. Mierenzoet en, volgens het etiket, „too cool to hang out with myself”. Ofwel: of je Zappa altijd met meerdere mensen samen wilt drinken. En dat was dan weer helemaal geen probleem. Of, zoals hetzelfde etiket ons wist te melden: „he who lives with the most Zappa’s wins.”

Homo Regens – vr 28 sept. 2007

Geslaagd

Vrijzinnig leiderschap valt soms zwaar. Vandaar dat het bureau van GroenLinks een trainingsweekeinde aanbood aan lokale fractievoorzitters. Daarvoor vertoefde ik twee dagen lang met zeven collegae in het theologisch studiecentrum van de Protestantse Kerk in Doorn.

Samen met zeven collegae-fractievoorzitters en onder leiding van twee trainers  analyseerden we onze leiderschapsstijl. Ik bleek, zoals vele andere GroenLinksers, een typische S3-leider te zijn: veel overlaten aan de mensen zelf en ze daarin proberen te steunen. Kennelijk nemen GroenLinksere leiders niet snel zelf het heft in handen en laten ze veel over aan de kennis en kunde van de mensen onder zich.

Op zich niets mis mee, ware het niet dat verschillende situaties soms ook om een verschillende aanpak vragen. Soms moet je juist een andere stijl kiezen om effectief leiding te geven aan een proces. Bijvoorbeeld door zelf heel duidelijk een koers uit te stippelen en anderen vragen om die koers te volgen. Leiding nemen dus, in plaats van geven.

Wanneer je inziet wat je eigen, natuurlijke leiderschapsstijl is, wordt het makkelijker om soms een andere benadering te kiezen wanneer de situatie daar om vraagt. Ferm en stevig, wanneer het voor de mensen waarmee je werkt onduidelijk is wat er precies van ze verwacht wordt en hoe ze dit moeten aanpakken of juist geheel delegeren wanneer medewerkers zich al hebben bewezen.

De volgende ochtend conflictmanagment. Aan de hand van rollenspelen speelden we voorbeelden na uit de eigen praktijk. Best lachen, om anderen jouw fractiegenoten te zien naspelen. Al ga ik natuurlijk niet vertellen wat er werd nagespeeld. Sommige dingen behoren nu eenmaal binnen de muren van een theologisch studiecentrum te blijven.

Homo Concinnus – za 22 sept. 2007

door Pien Storm van Leeuwen

Sem Mallee is kunstenaar. En Sem is ook begaan met de wereld. Dus maakte Sem enkele jaren geleden een vijftig meter lang schilderij over de bevrijding van Breda. Geen kunstinstelling wilde het exposeren. Uiteindelijk werd het vredesdoek in Bergen op Zoom tentoon gesteld.

Het was toen aanleiding voor mij om daar gepikeerde vragen over te stellen aan de wethouder. En dat kon Sem dan wel weer waarderen. Reden voor hem om me uit te nodigen voor de onthulling van een nieuw mega-project. En dat kon ik dan wel weer waarderen. Dit keer was het een vijftig meter lang milieuschilderij, gemaakt door vijftig verschillende kunstenaars. En dankzij de hoon die de Bredase instellingen destijds ten deel viel, maar misschien ook wel een beetje omdat de nieuwe cultuur- en milieuwethouder een GroenLinkser is, kon Sem dit maal kiezen in welke instelling hij zijn doek zou exposeren.

Sem wil het schilderij na de expositie cadeau doen aan Al Gore. Sem weet zelf namelijk dondersgoed hoe je de media moet halen.

Homo Expediens – vr 21 sept 2007

Archief

Het was het einde van de week. Na een gesprek met de wethouder en een lunch met de afdelingsvoorzitter liep ik naar de fractiekamer op het Bredase stadhuis. Na een intensieve week volgde een middag therapeutisch opruimen.

De archiefkast puilde uit, letterlijk. De kunst van het archiveren is niet persé de kunst van het bewaren. En ook niet alleen de kunst van het logisch ordenen. Een archivaris moet vooral weten wat na verloop van tijd weer weggegooid kan worden.

En dus liep ik alle dossiers langs op relevantie, met in mijn achterhoofd de vraag of het onderwerp ooit nog politiek zal gaan spelen. Het leverde, behalve enkele wandelingen naar de oud-papier container, net genoeg winst op om alles weer netjes in twee kasten kwijt te kunnen.

Het zal een opluchting zijn voor het huidige en voor toekomstige colleges. Zij hoeven van GroenLinks geen vragen meer te verwachten over bijvoorbeeld de IJsbaan, Boerderij Wildhage of het destijds vermeende gezondheidsgevaar van GSM-masten. Wel heb ik een nieuw dossier aangelegd over Veemarktstraat 58. Het Stadskantoor is gewaarschuwd.

Homo Admonens (slot) – wo 19 sept. 2007

e-card

Lees hier en hier wat er aan vooraf ging.

Ik moet nog een verhaal afmaken. De meesten zullen al vergeten zijn dat ik het ooit was begonnen, maar René niet, en die wordt ongeduldig.

Hoe zat het ook al weer. Nu ja, hij had een brief gestuurd. Een e-card welteverstaan. En dat maakte een hoop los bij mij. Niet omdat ik e-cards vreselijke dingen vind, dat kan René niet weten. Maar wel omdat hij een grapje maakte over mensenrechtenschendingen en de aantasting van lichamelijke integriteit. Eén van de meest grootschalige verminkingen ter wereld: de jongensbesnijdenis.

Eerder schreef ik daar al over. Eigenlijk is het schandalig dat in naam van religie in het lichaam van baby’s of kinderen gesneden wordt. Onvrijwillig, onwetend, maar onder druk van de familie en de maatschappelijke norm. Een tatoeage op je arm op je achtste, een piercing door je wenkbrauw op je vijfde? De Tweede Kamer zou te klein zijn. Maar vrolijk en niet medisch noodzakelijk snijden in het mannelijk lid? Tuurlijk joh, ga je gang.

Ja, de e-card van René sloeg open wonden. Alhoewel, het is eigenlijk best goed genezen bij mij.

Lees verder “Homo Admonens (slot) – wo 19 sept. 2007”

Homo Audiens – di 18 sept. 2007

plaatsbewijs

De koningin had me uitgenodigd voor een uiteenzetting van het regeringsbeleid van het komende jaar. En aangezien ik niet te beroerd ben om met haar van gedachten te wisselen, ging ik op de uitnodiging in. Eenmaal aangekomen op het binnenhof, bleek ik niet de enige genodigde. Van een brainstormsessie en petit comité was dan ook geen sprake.

Jaarlijks laat ik me weer verbazen over de creativiteit die mensen aan de dag leggen om maar het meest rare, vunzige, lelijke of absurde hoedje aan te doen. Die hoedenparade van de vrouwen, die Prinsjesdag ergens in de jaren ‘90 zo is gaan kenmerken, mag van mij nog morgen afgeschaft worden. Met enige trots stel ik dan ook vast dat Femke zo’n ding nooit opdoet.

De koningin heeft een hoed op. Als plaatsvervanger van de kroon. De rest moet haar niet de loef af proberen te steken. Of haar proberen te imiteren. Stelletje surrogaat-koninginnen. De hoed, die is van hare majesteit en daarmee klaar.

Of zou het gewoon afgunst zijn, omdat ik het lef niet had een grote pluchen hoed op te doen en afgelopen weekeinde de tijd niet had om een vette mohawk in mijn haar te zetten.

Homo Evacuans – ma 17 sept. 2007

...opgeruimd...

Zo goed als het weer het afgelopen weekeinde was, zo vervelend was het op maandag. Een vrijwel onophoudende stroom druppels daalde van grote hoogte op ons neer. En wij ondertussen maar sjouwen.

Het opruimen op maandag behoort immers tot één van de vaste rituelen van Breda Barst. En aangezien het bikkelhard en ellenlang doorwerken op zondagnacht inmiddels uit de rituele handelingen is geschrapt, valt er de laatste jaren op maandag ook nog genoeg te doen.

En zo kon het gebeuren dat, na een inventarisatie van alle decorstukken, hun opslagplaats en de staat waarin zij verkeren, ik aan het eind van de middag ineens weer hekken aan het sjouwen was. Een klus waarbij ik acht jaar geleden -toen wel op zondagnacht- overigens Jaap leerde kennen.

Toen de laatste stukken hoog hekwerk werden opgeruimd, brak de hemel nog eens flink open. Zij die nog niet geheel doorweekt waren, werden het alsnog. En om twee minuten voor acht konden we vaststellen dat de klus was geklaard.

Snel stapte ik op de fiets om nog voor achten aan de haven te zijn. Met zijn allen hondsmoe aan de bar van Dok19 zitten, dat is namelijk ook zo’n festivaltraditie.

Homo Ministrans – zo 16 sept. 2007

Breda Barst. Foto: Jaap van Kemenade

Ik bleef niet tot het allerlaatste einde van het discussieweekeinde in Leersum. Ik had die avond immers een bardienst op Breda Barst en ik wilde ook nog iets van het festival meemaken.

Ondanks het vroege vertrek, duurde het toch nog tot een uur of half zes voor ik daadwerkelijk in Breda aankwam. Daar de rugzak gedeponeerd en snel naar het Valkenberg gefietst.

Het weer zal het hele weekeinde ongelooflijk mee en de drankomzet was navenant hoog. Het voortbestaan van Breda Barst lijkt daarmee voor de komende jaren gewaarborgd en dat is en prettige gedachte.

Te snel was het al weer elf uur. Terwijl het publiek langzaam huiswaarts keerde, brak voor de vrijwilligers een zware nacht aan. Afbouwen en opbreken. Het park moet weer schoon.

Homo Languens – do 13 sept 2007

ICK

Voor het eerst sinds tijden zat ik weer eens midden in de avondspits, in plaats van daarna. Als stamboekvee zaten we in de veel te korte trein.

Links naast me een Indonesische man. Half in slaap dommelend, half lezend in een boek. «…totdat god me uit de put trok…», las ik uit onbedwingbare nieuwsgierigheid over zijn schouder mee. Het was genoeg om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen en ik wendde mijn blik af.

Tegenover me Herman Hesse, De Steppenwolf, Nederlandse vertaling. En oordopjes van een iPod mini. Rechts een man met een kruiswoordpuzzel. Plots trekt hij een blik bier open. De coupé vult zich met de geur van gerstenat, vermengt met mensenzweet.

Niemand kijkt vrolijk, iedereen lijkt moe. Hun baan moet wel een lijdensweg zijn, en het thuisfront al niet veel beter. Om hen extra te sarren, lijken alle wissels zo te staan dat de trein constant schommelt en wiebelt. Zij deinen mee, in wanhoop. Zonder glimlach, gedesinteresseerd, gedesillusioneerd. De somberheid straalt van hen af. Het wereldleed in een notendop.

Homo Docens – wo 12 sept. 2007

 Vrijetijdskunde NHTV

Een docent van de NHTV had me uitgenodigd voor een gastcollege. Deze keer eens niet over verkeer, maar over gemeentelijke regelgeving rond evenementen. En dat ook nog eens voor een groep internationale studenten. Ik mocht mijn Engels oppoetsen.

Het gaf me de gelegenheid om nog eens te vertellen over de vreselijke nota ‘feestregels’. Daarin staat dat een organisatie van een evenement in de openbare ruimte voor elke 100 bezoekers een dames- en een herentoilet moet neerzetten. Vervolgens moet voor elke volgende groep van 35 mensen wederom een dames- en herentoilet worden neergezet. Tijdens een evenement als Breda Barst zou dat neerkomen op circa 1300 toiletten. Een Valkenberg vol, zogezegd.

Ik heb me altijd afgevraagd welke ambtenaar deze regel heeft bedacht. Het is ongetwijfeld iemand met een chronische blaasontsteking of permanente diarree. In ieder geval iemand met een verwrongen kijk op het plas- en poepgedrag van de gemiddelde Nederlander. Of het is iemand die ontzettend dom is en niet kan rekenen. Ook dat is zeer wel mogelijk.

Veel erger is eigenlijk dat dit gedrocht van een nota destijds ongewijzigd door de gemeenteraad is vastgesteld.