Categorie: dagelijks leven

„Kom je vrijdag ook? Je moet alleen zelf drank meenemen.” „Is er ook Tequila?”, vroeg ik. „Ja, maar neem jij dan de citroenen mee?”

Verdieping K van het Bagijnhof in Delft had een balkonfeest-cocktailparty georganiseerd. Kort gezegd kwam het erop neer dat elk balkon een ander thema had, met andere hapjes en andere drankjes. Meest populair was het cocktailbalkon, waar met behulp van een blender, veel exotische dranken en vruchten de meest vreemde drankjes gemixt werden.

Niet alle mixjes waren even succesvol. Ik besloot mezelf dan oom kaar te beperken tot tequila-shotjes en mousserende rosé. Ondertussen fabriceerde de blender drankjes in de kleuren helblauw, gifgroen en knalrood.

De minst succesvolle mix kwam aan het eind van die avond uit de maag van één van de aanwezigen.

Mijn kamer in de Kamer werd geschilderd. Tijdens het reces. Dat is handig, want dan werkt er toch bijna niemand. En dus kon ik best even tijdelijk een andere werkplek gebruiken.

Mijn werkkamer in het oude ministerie van Koloniën was zachtgroen, net zoals het gebouw er aan de buitenkant eruit ziet. Geen heel vervelende kleur, maar ook bepaald niet strak en modern. En aangezien je je aan de kleur wit nooit een buil kunt vallen, werd besloten om alles wit te schilderen.

En dus moesten alle bureaus en kasten van de muur geschoven worden. En daarvoor moesten alle bureaus en kasten leeggeruimd worden. En dat is al snel een dag werk. Net zoals het terug inruimen van al de kasten ook weer een hele dag werken is.

Gelukkig was mijn werkkamer als eerste aan de beurt. En hoewel het uitruimen en inruimen van kasten niet het leukste werk ter wereld is, bood het een unieke kans om alle dossiers weer eens te alfabetiseren.

De kans, ja. Kom op zeg, ik ben toch niet gek. Ik heb wel wat beters te doen dan alfabetiseren.

Hij was vies en vettig, maar desondanks was ik meteen verliefd. Zo eentje wilde ik al heel lang hebben.

Naast de wasmachine en de afwasmachine, wilden Joris en Liesbeth ook hun fornuis terug. Dat was voor mij de gelegenheid om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: ik ging op zoek naar een fornuis met gasoven.

Niet zomaar een gasoven, ik wilde een ouderwetse Etna. En aangezien half Nederland vroeger zo’n fornuis had, met klassieke rode knop in het midden en temperatuurwijzer in de glasplaat van de oven, leek het mij niet zo moeilijk om er een te vinden. En zowaar: de kringloopwinkel om de hoek had er eentje.

Het fornuis zag eruit alsof het gefrituurd was, zo vet en plakkerig was hij. Dat maakte het naar boven sjouwen behoorlijk makkelijk, al liet je los, het fornuis bleef toch wel aan je vast plakken. Het schoonmaken was daarentegen wel een hele klus. De hele dag heb ik op mijn knieën zitten poetsen en schrobben, totdat het email spiegelde en blonk. En toen het hele geval was aangesloten, heb ik meteen koekjes gebakken. Die ik helaas wel een beetje heb laten aanbranden. Het is nog even wennen, zo’n gasoven.

Niet alleen de afwasmachine moest terug naar Joris en Liesbth, ze wilden ook hun wasmachine terug. Dit tot grote vreugde van mijn onderbuurman, een handelaar in witgoed, die nu eindelijk geld aan mij kon verdienen.

Uiteindelijk werd het net niet de allerduurste Miele, maar veel kan het niet gescheeld hebben. Anderzijds, bij het naar boven sjouwen van dat ding, bedacht ik dat de kiloprijs van een wasmachine best meevalt. Godskolere wat zijn die krengen zwaar.

Blij met mijn nieuwe machine besloot ik die avond ook maar meteen een was te draaien. Voor de zekerheid controleerde ik voor ik naar bed ging nog even of ‘ie het wel echt deed. Volstrekt geruisloos draaide de trommel rond. Dankzij de kreukbeveiliging kon ik veilig gaan slapen.

Een half uur later werd ik wakker door een piepend geluid. Mijn wasmachine. Het bleek nog een heel handige functie te hebben: hij waarschuwt als ‘ie klaar is met wassen.

Toen ik naar de Ceresstraat verhuisde, kon het witgoed van Joris en Liesbeth nog wel even blijven staan. Het huis waar zij naar toe gingen had al een ingerichte keuken. Nu, twee jaar later, hebben ze een huis gekocht en willen ze hun witgoed terug. Logisch.

Eén van de dingen die ik twee jaar geleden in bruikleen kreeg, was een afwasmachine. „Kunnen jullie die echt niet meenemen”, probeerde ik nog, maar ze hoefden echt geen twee afwasmachines. „Waarom wil je die niet, da’s toch handig”, vroeg Liesbeth nog. En dat was ook precies waarom ik hem niet wilde. Te handig. „Als jullie hem later terug willen ben ik er vast zo aan verslaafd dat ik zelf een nieuwe ga kopen.” Terwijl ik afwasmachines eigenlijk overbodige luxe vind”.

Het moment van afscheid was daar, de oude afwasmachine ging weg, terug naar de rechtmatige eigenaar. Mijn voorspelling kwam uit. Nog geen tien minuten later werd de nieuwe afwasmachine de trap opgedragen. Een collega was verhuisd naar een nieuwbouwwoning en kreeg daarbij compleet ingerichte keuken, inclusief afwasmachine. En twee afwasmachines vond ‘ie een beetje overdreven. Mijn strijd tegen overbodige luxe indachtig nam ik het oude apparaat van hem over.