Categorie: dagelijks leven

Er hing een enge stilte in het gebouw. Slechts het geluid van verre voetstappen doorbrak af en toe de auditieve leegte. Nauwelijks hoorbaar, waardoor richting noch afstand goed was in te schatten. Het was wellicht niet meer dan een echo van een vage herinnering.

De gangen zijn lang en donker. Al urenlang schreeuw ik het uit, roep ik namen die langzaam vervagen in de tocht. Maar niemand reageert. Ik kijk uit het raam naar buiten, maar zie slechts een glazen muur, die mijn eigen afbeelding gespiegeld weergeeft. Om de minuut tikt een seconde weg. Het vacuüm wordt ondraaglijk. Ik hoor zelfs mijn eigen stem niet meer in de ondraaglijke stilte.

Dan plots wijst de klok twaalf uur. Ik loop langs een grote ruimte. Stralend licht schijnt naar buiten. Ik probeer een glimp op te vangen van wat er zich daarbinnen afspeelt, terwijl ik wordt overspoeld door een golf van groezelig, gefragmenteerd geluid. De felheid van het licht doet mij knipperen.

Gelijk een ontwikkelende foto in een donkere kamer wordt in het witte licht langzaam een beeld zichtbaar. Ik zie mensen, pratend, lachend, zich tegoed doen aan allerlei heerlijkheden. Ik loop naar binnen en ben ineens niet eenzaam meer.

Het is reces in de Kamer en lunchtijd. Ineens weet je zeker dat je niet alleen bent.

Bovenbuurjongen was op vakantie. Na een week begon het op de overloop, die tevens dienst doet als zijn keuken, een beetje muf te ruiken. Aanvankelijk haalde ik mijn schouders op voor dit gebrek aan ventilatie. Langzaam werd de geur steeds penetranter.

Ik besloot op zoek te gaan naar de bron van deze onwelriekende lucht. In de koelkast vond ik een pak perzikyoghurt dat enkele weken over datum was. Tevreden met de vondst van de vermoedelijke dader, mikte ik het pak in een waterdichte plastic tas en bracht het naar de ondergrondse vuilcontainer.

Halverwege begon het te knagen. Bedorven perzikyoghurt kan zuur ruiken, of weeïg, maar dit rook anders, onsmakelijker. En dus wierp ik, na ma ontdaan te hebben van het pak verlopen zuivel, opnieuw een blik in de koelkast. En toen viel mijn oog op de uitgeschakelde temperatuurschakelaar en keek ik met angst en beven naar het diepvriesvak.

De anderhalve kilo shoarmavlees had zich in de voorgaande week ontwikkeld tot een nieuwe en welopgevoede levensvorm die me beleefd gedag groette. Ik groette terug en gaf het een enkeltje afvalcontainer. Ik ben best tolerant, maar er zijn grenzen.

Al die tijd had ik ze bewaard. Dat ze ooit weggegooid moesten worden, wist ik wel. Maar ik was eigenlijk van plan om dat niet zomaar te laten gebeuren.

Onder mijn bijzettafel liggen al maanden twee stapels kranten. Het zijn kranten in verschillende stadia van gelezenheid. Van sommigen zijn de bijlagen nog ongelezen, van weer anderen is zelfs het eerste katern slechts vluchtig oogebladerd. Een enkeling is zelfs nog geheel maagdelijk. Eén ding hebben ze allen gemeen. Ze hebben nooit de aandacht gekregen die ze verdienden.

Het zijn kranten uit drukke momenten, die terzijde zijn geschoven met de gedachte ‘daar kom ik later nog wel aan toe’. Maar dat moment is nooit gekomen. De kranten verstoften, moesten het afleggen tegen actuelere versies van dezelfde avondkrant. De twee stapels zaten gevangen in het ondankbare niemandsland tussen actualiteit en geschiedenis.

Ik bekeek nog eens de stapel, zocht de bijbehorende datum. November 2006, was te lezen op de bovenste krant van de ene stapel. Februari 2007, zo las de ander. De data correspondeerden met de verkiezingscampagnes van de afgelopen tijd.

Voor de laatste maal verplaatste ik de stapel. Zonder trots verdwenen ze in het donkere gat van de oud-papierbak. Waarna ze zullen worden vermalen tot nieuw papier en als nieuwe krant opnieuw bij mij op de mat zullen ploffen. Een krant die ik wèl zal lezen. Ten minste, als het opnieuw een NRC zal worden.

De Baronielaan is één van de sjiekere straten van Breda. Een statige laan met te veel auto’s en te weinig parkeerplaatsen. En een laan met grote panden die rond 1900 zijn opgetrokken.

Een straat met mensen die niet hoeven te klagen over een te krappe beurs, maar dat ter compensatie wel doen over de stijgende WOZ-waarde van hun huis. Vaak heel prettige mensen, die de procedures kennen, weten waar ze moeten zijn als ze iets voor elkaar willen krijgen en waarschijnlijk een heel plezierige collectie wijnen in de kelder hebben staan. Mensen die waardering zowel kunnen opbrengen voor glas-in-lood als een strakke roestvrijstalen keuken.

Een straat zonder SP-stemmers, getuige deze banner die al enige tijd één van de gevels aan de Baronielaan siert. Of zou het een apolitiek kunstwerk zijn? Je weet het niet.