Als ik dit schrijf, zit ik in de laatste trein naar Breda. Voor me een opengeklapt luikje waar mijn laptop op staat. Achter me een week die me meer energie gekost heeft dan de meeste maanden. Naast me een 125 grams geel pakje M&M’s van 516 kilojoule, voor één euro vijftig uit de automaat. Dat kan nooit genoeg zijn.
Eigenlijk heb ik vandaag een heel leuke dag gehad. Moe mijn bed in gestapt, de vorige avond, en bewust geen wekker gezet. Mijn mobiele telefoon met lege batterij had ik semi-onbewust niet in de oplader gezet. Al zou ik het willen, ik had de oplader onder de papieren rotzooi ook nooit kunnen vinden.
Om half zes werd ik voor het eerst wakker. Twee uur later opnieuw, en twee uur later nogmaals. Ik besloot dat dat het moment was om op te staan. Voor me een ontbijt, nog enig te verrichten werk voor mijn broodheer en de wetenschap dat ik een maanden eerder gedane belofte moest inlossen een workshop een debatteren te geven aan de leden van DWARS, groenlinkse jongerenorganisatie. Daarmee was de zaterdag een relatief rustige dag.
Ik laat me wel inspireren door geëngageerde, enthousiaste jongeren, ook al was de informele borrel na afloop wat korter dan normaal. Voor de zoveelste keer heb ik kennis gemaakt met nieuwe gezichten die wellicht de toekomst zullen zijn van een jongerenorganisatie waar ik al dertien jaar lid van ben. De workshop was dan ook zoals men had mogen verwachten: vrolijk en speels.
Toen ik terugliep ging de telefoon. Het was congresscharrel, die mij langs de Stairway to Heaven had zien lopen. Of ik nog even een biertje kwam doen, alvorens hij naar het PAN-feest zou gaan. Waarvoor hij desgewenst best nog wel een extra kaartje had. Ik gaf toe en liep terug naar de kroeg die dienst deed als tussenstation tot aan het PAN-feest en dronk. Tot de laatste trein, die me nu terugbrengt naar Breda. Ik ben moe, vreselijk moe, en toe aan reces.
