Categorie: dagelijks leven

Homo Videns – za 26 mei 2007

Tardis

Zes seizoenen Smallville had ik achter de rug, een niet zeer noemenswaardige serie met Tom Welling als jonge Clark Kent. Eindelijk was ik verlost van mijn afwijking hele tv-series in enkele weken af te kijken. Het kon niet lang uitblijven voordat een nieuw mega-project zich aan zou dienen.

Het nieuwe lijdend voorwerp van mijn Dwangneurose heet Dr. Who. Daarmee heb ik mezelf naar de kroon gestoken door de langstlopende sci-fi serie uit te kiezen die er bestaat. Dr. Who begon namelijk in 1963 en loopt, weliswaar met tussenpozen, tot aan de dag van vandaag. Daarmee heb ik de komende tijd een lijst van 732 (1) afleveringen door te werken, samen goed voor zo’n groffe 450 uur televisie.

Ik heb één geluk. Doordat in de jaren ’60 en ’70 zo enthousiast banden gewist werden bij de archieven van de BBC zijn een hoop afleveringen kwijt. En hoewel de zoektocht naar verloren afleveringen tot op de dag van vandaag doorgaat, hoef ik me voorlopig om 108 verloren afleveringen niet druk te maken. Dat bespaart me in dit megaproject al weer zo’n 50 uur.

Homo Furibundus – di 22 mei 2007

don't panic

’42’, zei hij nadat ik hem ‘alles’ had geantwoord op zijn vraag wat ik dan allemaal wilde weten. Enkele seconden keken we elkaar indringend aan.

Als mensen elkaar langer dan zes seconden diep in de ogen aankijken, zijn er enkele dingen mogelijk. De meest waarschijnlijke mogelijkheid is dat ze gaan vechten, een andere mogelijkheid is dat ze gaan zoenen. Er is echter nog een derde, zeer onwaarschijnlijke mogelijkheid dat beide personen fan zijn van The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. En laat dat nu precies het geval geweest zijn.

Wie er plotseling achter komt dat zijn gespreksgenoot een mede-fan is van het mooiste dat de cult ooit heeft voortgebracht, loopt het risico de rest van de avond citaten uit te wisselen. Dat kan variëren van de uitleg van ‘the sombody-elses-problem-field‘ tot de ‘shoe-event horizon‘ of de populatie van het universum. Eén van mijn persoonlijke favorieten is de scene met ‘Agrajag‘. En nu ik dat schrijf wil ik er eigenlijk nog dertig opnoemen en realiseer ik me dat het onmogelijk is één stuk als favoriet te bestempelen.

We kwamen niet aan het uitwisselen van veel citaten toe. De Hitchhiker-fan was naast knap en aardig die avond immers ook mijn barman, en met mij die van vele anderen. Het kon niet lang uitblijven dat iemand wat zou bestellen. Even hoopte ik nog op een pan galactic gargle blaster, maar het werd uiteindelijk toch gewoon een pilsje.

Homo Idolum – zo 20 mrt. 2007

mobiele telefoon

Piep piep. Het eerste SMS-je bracht me in een sluimerige bewustheid. Piep piep, ging de telefoon opnieuw. Het indringende geluid van het tweede SMS-je maakte me klaarwakker. De wekker toonde dat het half vijf ‘s nachts was. Ik stapte mijn bed uit en greep mijn telefoon.

‘Sagt mir wo die blumen sind… x’ stond er in het eerste bericht, afkomstig uit Amsterdam. Gevolgd door het tweede bericht: ‘Wo sind sie geblieben’. Ik fronste mijn wenkbrauwen in verbazing en bracht mijn duimen in positie voor het schrijven van een reactie. ‘Vanwaar deze berichten’, vroeg ik. ‘Drank…’ volgde het antwoord.

Enkele minuten was het stil. Toen volgde opnieuw de twee piepjes om de komst van een nieuw bericht aan te kondigen. ‘En ben GEIL, dus d4nk aan jou… xxxcc’

Tevreden draaide ik me om. Zelfs om negen minuten over half vijf ‘s nachts is het prettig om te weten dat je fans hebt. Ook al zijn ze dronken.

Homo Jazensis – 19 mei 2007

Jeff Arthur en Peter Mingaars. foto gejat van Robert van den Berge

Het is al twee dagen Jazz festival in de stad. Maar ik heb er nog geen noot van kunnen horen. Gelukkig is er altijd nog de zaterdagochtend.

Jaren ben ik vrijwilliger geweest bij het Jazz Festival en met veel plezier. Nog veel vaker ben ik gewoon bezoeker geweest van het festival, met nog meer plezier. En daarvan zijn de Franse avonden en de Duo-special dan weer de jaarlijkse hoogtepunten. Helaas stond er dit jaar geen Franse avond in het programmaboekje. Je regrette, geen musette, zullen we maar zeggen.

Bij de Duo-special worden er vijf duo’s gevormd van festivalmusici die in de meeste gevallen nog nooit met elkaar gespeeld hebben en elkaar vaak ook niet kennen. Dat wordt ze de nacht van te voren aan de bar van het hotel kenbaar gemaakt, dus tijd om ook maar iets af te spreken, is er eigenlijk nooit.

De Duo-special is verassend, breekbaar en leuk. En bovenal een concert waar ik de afgelopen vijftien jaar vrijwel onafgebroken bij ben geweest. En ook al moest ik om één uur ‘s middags weer aan het werk, op zaterdagochtend was er even niets dan Jazz.

Het blijft een rare tijd voor een concert, elf uur ‘s ochtends.

Homo Piscans – vr 18 mei 2007

ZK37

Om half zes stapte ik in de voor de gelegenheid van Piet Hein geleende Skoda. Om negen uur moest ik bij de Haven van Lauwersoog zijn. Een onmogelijke opgave met het openbaar vervoer. Buiten ontwaakte de nieuwe dag.

De Haven van Lauwersoog is een forse vissershaven en herbergt de grootste garnalenafslag van Nederland. In de Haven ligt ook de ZK 37 Aldert van Thijs, de boot van garnalenvisser Henk Buitjes. En op die boot zou ik een dagje meevaren en meevissen. Of beter gezegd: Femke Halsema zou een dagje meevissen en ik was er bij om dat allemaal op video vast te leggen.

De uitnodiging dateert nog uit de campagnetijd. Henk Buitjes was bang dat GroenLinks na de mechanische kokkelvisserij haar pijlen zou richten op de garnalenvisserij in de Waddenzee. En daar zijn op zich ook best argumenten voor: garnalenvisserij brengt ook bodemberoering met zich mee.

Henk Buitjes wilde juist laten zien dat hij in overleg met milieuverenigingen juist bezig is om veel minder schadelijke technieken toe te passen. Als het meezit krijgt hij volgend jaar zelfs het keurmerk van de Marine Stewardship Council voor duurzame vis toegewezen.

Aan de politiek de taak om te kijken wat we kunnen betekenen voor deze kleine, onafhankelijke vissers.

Homo Olvidiosus – do 17 mei 2007

Station Eindhoven

Wie iets kwijt is gaat naar de gevonden voorwerpen. Ik ging naar Eindhoven.

Treinstel 443 van de laatste stoptrein van Eindhoven naar Tilburg-west bouwde tijdens de rit een flinke vertraging op als gevolg van een storing aan de spoorwegovergangen. Even dreigde we onze overstap in Tilburg zelfs te missen, maar gelukkig kon ik nog net op tijd in de gereedstaande trein aan de overzijde van het spoor springen. Toen we gingen zitten en onze trein langzaam optrok, realiseerde mijn reisgenoot dat ik in de haast vergeten was mijn camera-tas mee te nemen.

Nu zijn de conducteurs van de spoorwegen behoorlijk vriendelijk en nam één van hen contact op met het andere treinstel. De video-camera, die, samen met treinstel 443, al weer onderweg terug naar Eindhoven reed, was snel gevonden.

En zo begon mijn Hemelvaartsdag dus met een reisje naar Eindhoven om een camera op te halen. En eenmaal terug kon ik werken aan de montage van een video van onze CoolClimate-actie afgelopen woensdag op het Plein. No rest for the wicked. En door mijn eigen stommiteit dus ook niets meegemaakt van de eerste dag van het Jazzfestival.

Homo Patrius – wo 16 mei 2007

oprichting Dwars Eindhoven

Ik ben vader geworden. En hoewel je als vader nooit objectief kunt zijn, ben ik wel erg trots op mijn zoontje. Of dochtertje, dat is nog niet helemaal duidelijk.

Vandaag mocht ik een jongerendebat leiden in Eindhoven. Het was ter ere van de oprichting van DWARS-afdeling Eindhoven. Kennelijk had ik anderhalf jaar eerder bij het leiden van een ander debat een goede indruk achtergelaten bij de jonge GroenLinksers.

Na de speech van Landelijk DWARS-voorzitter Jesse Klaver, die bij was dat er ondanks de klimaatverandering ook nog dingen wel gewoon in de mei-maand-geboren worden, in plaats van maanden eerder, volgde het debat. Dat vanwege de niet zo vreselijk hoge opkomst meer een groepsgesprek werd, maar dat ter zijde.

En zo gebeurde het dat ik aan het eind van de avond een certificaat kreeg uitgereikt. Ik was benoemd tot pleegouder van de afdeling. Dat het kind was geboren zonder al te veel moeite mijnerzijds, is geloof ik normaal voor mannen. Maar de plicht die het certificaat met zich meebrengt ervoor te zorgen dat het kind groot en sterk wordt, is een hele verantwoording.

Ik kan niet wachten tot het op kamers gaat.

Homo Oblitteratus – ma 14 mei 2007

Turkije

De provincie Brabant brengt een werkbezoek aan Turkije. En omdat het budget kennelijk nog niet op was, werden Brabantse raadsleden van Turkse komaf ook uitgenodigd. Namens onze gemeente zou CDA-raadslid Erkal Üçerler afreizen. Zo las ik enkele weken geleden in een brief van de Burgemeester aan de fractievoorzitters.

Mijn telefoon rinkelde. Aan de andere kant van de draadloze lijn een zenuwachtige medewerker van de griffie. Hij belde mij namens het college van Burgemeester en Wethouders. Dat ze helemaal vergeten waren mij ook uit te nodigen voor het werkbezoek aan Turkije. En, hoewel het bezoek volgende week al was, of ik wellicht toch meewilde. Ik heb voor de uitnodiging bedankt. Ik zag er niet direct de meerwaarde van in. Daarnaast vindt in diezelfde week in Breda de commissiebehandeling van de kadernota plaats. En bovenal heb ik eigenlijk niet zo’n zin om een hele week met Turkse raadsleden rondgereden te worden in een busje.

Ik kan me helemaal voorstellen hoe dit gegaan is. De Burgemeester maakt in een vergadering met zijn wethouders bekend dat als Turks raadslid De Heer Üçerler zal meereizen naar Turkije. Plots springt er iemand op: ‘En Selçuk dan?’ ‘Selçuk’ zegt de Burgemeester vragend, ‘wat heeft hij er mee te maken?’ ‘Nou, Selçuk Akinci, die is toch ook Turks?’ ‘Turks?’, roept de Burgemeester verbaasd uit, ‘maar hij spreekt zo goed en verstaanbaar Nederlands.’

Homo Obesus – vr 11 mei 2006

het witte goud 

De klimaatverandering haalt onze leefstijl danig over hoop. De gevolgen zijn ingrijpend.

Zo begon de aspergetijd dit jaar weken eerder dan normaal. Begin april peuzelde ik al aan de asperges. Daarmee is de totale aspergetijd met zo’n twee à drie weken verlengd.

En dat kan catastrofale gevolgen hebben. Dat zit aldus. Mijn moeder kan namelijk heerlijke asperges klaarmaken, naar grootmoeders recept. Mijn moeder hoeft geen kookboek met 101 verschillende aspergerecepten. Gewoon, met een gekookt ei, aardappelen en een paar plakjes ham. En dat overgoten met veel gesmolten boter.

En daar zit het gevaar. Want hoe langer de aspergetijd duurt, hoe vaker ik langs ga bij mijn moeder. En hoe meer van dit soort calorieënbommen ik dus binnenkrijg.

Het veranderende klimaat leidt tot dikke mensen. Ter compensatie heb ik de plakjes ham maar laten staan.

Homo Significans – zo 6 mei 2007

Lijst uit GroenLinks Magazine

Dit weekeinde had ik Joris en Liesbeth beloofd om te helpen hun nieuwe woning op te knappen. Dus behalve de exacte gang van zaken van het breek- en schilderwerk heb ik niet veel te vertellen. Ware het niet dat ik dit weekeinde ook nog eens vijfde ben geworden.

Het GroenLinks-Magazine, het maandelijkse periodiek van GroenLinks, heeft het blog ontdekt. En dus stond de uitgave van deze maand grotendeels in het kader van al die GroenLinksers die er een blog op nahouden.

De bloggers was ook gevraagd een cijfer te geven voor andere bloggers. Hoewel pas op verre afstand van de eerste drie op de lijst ben ik toch enigszins trots op mijn vijfde plaats. In Den Haag geldt immers dat je pas meetelt op het moment dat je genoemd bent.

Europarlementariër Kathalijne Buitenweg en enfant terrible David Rietveld staan ex aequo  op één met 42 punten, gevolgd door de bloggende ambtenaar Brechtje Paardenkoper met 33 punten. Daarna volgt Michel Klijmij, vader van de Planeet met 15 punten, daarna ik met 13, de Eindhovense Burgemeesterskandidaat René Kerkwijk met 12, de Groningse fractievoorzitter Drewes de Haan met 8 punten, Christiaan Jongeneel met zeven punten, Gronings raadslid Linda Voortman met 5 punten en tot slot Kamerlid Tofik Dibi met vier punten.

Lees ze, becommentarieer ze of laat ze links liggen. U mag het zelf weten. Wat mij betreft in ieder geval: Kiezers Bedankt!