Categorie: dagelijks leven

Elk jaar ben ik weer blij dat Breda bevrijd is door de Polen. Want telkens als iemand alles wat de VS doen, probeert goed te praten met als argument dat wij zijn bevrijdt dankzij de Amerikanen, kan ik fijntjes wijzen op de eerste Poolse Pantserdivisie onder aanvoering van Generaal Stanislaw Mazcek.

Bij de dodenherdenking in Breda worden jaarlijks vijf volksliederen gespeeld. Uiteraard het Nederlandse en verder het Poolse, Canadese, Belgische en dat van het Verenigd Koninkrijk.  Het volkslied van de Verenigde Staten zit er niet bij.

Niet dat ik per definitie anti-Amerika ben. Ze zijn alleen niet zo goed in oorlog voeren. Althans, niet in de strategische afweging die eraan vooraf hoort te gaan. Ze beginnen altijd te vroeg aan de oorlogen die ze beter niet kunnen voeren en te laat of afzijdig op het moment dat ze wel van pas zouden kunnen komen. En dat is een behoorlijk vervelende eigenschap voor een superstaat die van zichzelf denkt dat ze zo ontzettend belangrijk zijn in de wereld.

Om Gandhi maar te parafraseren: American Civilization? That would be a good idea.

Het worden er steeds minder. De oude fragiele mannetjes die haast achterover vallen als ze ter ere van hun gevallen kameraden naar het monument salueren.

Ik ben niet zo van rituelen, maar de dodenherdenking staat hoog op mijn lijstje behoudenswaardige rituelen. Ook al is de uitvoering hier in Breda elk jaar net een tikkeltje klungelig en denk ik wel eens dat er twee homo’s moeten worden aangetrokken om een strakke regie te voeren. Gelukkig zijn er dit jaar in ieder geval geen militairen flauw gevallen tijdens de ceremonie.

Na afloop hoorde ik een collega uit de raad zeggen dat er volgend jaar wat hem betreft ook wel een vertegenwoordiger van Duitsland aanwezig mocht zijn. Iemand naast hem zei dat we daar misschien nog even op moesten wachten tot de overlevenden allemaal dood zouden zijn. Dat klonk nogal cru maar zo werd dat niet bedoeld. Desondanks was ik het er mee oneens. Het wordt hoog tijd dat de Duitsers ook in Breda welkom zijn bij misschien wel de meest belangrijke herdenking van het jaar.

Als de zon schijnt, wordt ik vrolijk. Dan klap ik mijn tuinstoel open en ga uren in de zon liggen. Ik heb dus geluk dat ik deze week vrij had genomen.

Het voordeel van de zon is niet alleen dat het goed is tegen acne-vorming, maar vooral dat je er ontzettend blij en vrolijk van wordt. En last but not least, de bleke wintermens krijgt er weer een gezond kleurtje van. Maar zoals zo veel dingen moet bruin worden bij voorkeur wel een beetje efficiënt gebeuren. Daarom lig ik principieel alleen tussen twaalf en drie in de zon.

En in het ergste geval kun je je altijd nog insmeren met olijfolie.

Het voorheen Socialisties Koor Tegen de Wind Mee moest weer komen opdraven. Het was namelijk Dag van de Arbeid en dan organiseren de politieke partijen altijd wel iets. Voor de SP was dat een avondje zuipen voor leden in de Franciscaner, voor de PvdA en GroenLinks een discussieavond in De Nieuwe Veste.

Het enige dat de drie partijen samen ‘organiseerden’ was het optreden van ons koor. Maar veel was er niet georganiseerd. Versterking was bijvoorbeeld niet geregeld, zodat de gitaar slecht te horen was (en ik dientengevolge bij mijn solo op helemaal totaal de verkeerde toon inzette, maar laten we het daar verder maar niet over hebben).

De opkomst was zeer matig. Zelfs van de drie organiserende partijen was er vrijwel niemand. Koorlid Nandl en ik keken elkaar aan. Na dertig jaar gezongen te hebben op de Dag van de Arbeid is het onderhand misschien wel eens mooi geweest. Volgend jaar eens wat anders?

Die schaarse momenten dat in Nederland de zon schijnt, moeten optimaal benut worden. En dus zat ik de gehele zondagmiddag in de zon.

Op de achtergrond een transistorradio met Langs de Lijn. Nu heb ik zondag wel vaker Langs de Lijn opstaan, maar dan luister ik niet echt naar de sport. Vandaag was dat anders.

Want ook al geef ik geen sodemieter om voetbal, nu werd het spannend. Werd het AZ, Ajax of toch PSV. Eigenlijk gunde ik het AZ wel, gewoon omdat ik bij David tegen Goliath altijd de kant van David kies.

Vanaf het begin was het spannend. En in de twee keer vijf-en-veertig minuten die er op volgden zijn ze alle drie wel zes keer virtueel kampioen geweest. Het werd uiteindelijk PSV. En Thomas Dekker won Luik-Bastenaken-Luik ook niet.

Hoe dan ook, ik had een spannende voetbalmiddag achter de rug. Zie je wel: in de zon is alles leuker.