Homo Iacens – za 3 mrt. 2007

onder het volk

Uitgerekend vandaag, terwijl BW14 op de campagnebus van Femke aanwezig is als embedded blogger, lig ik thuis geveld door het griepje dat de hele week al op de loer lag.

Het was niet heel erg. Maar voor iemand die zich nooit ziek meldt, was het een primeur. Het zal deels ook de vermoeidheid geweest zijn. Het is al met al nogal een intensieve week geweest, met drie commisies, hectische dagen in Den Haag en gisteren een provolle dag Bredase politiek.

Met de laptop volgde ik de avonturen op de bus. Was ik er toch nog een beetje bij.

Homo Cenans – vr 2 mrt. 2007

eten uit de muur?

Welgeteld vier verschillende overlegjes. Dat was mijn vrijdag. Het vierde overleg was onder het genot van een Chinese maaltijd.

Een goed overleg is gebaat bij een goede maaltijd. Eten verbroederd namelijk. Al is het maar omdat je elkaar nodig hebt bij het aangeven van het zout- en peperstel. Zolang er voldoende eten wordt geserveerd, hoeft niemand elkaar de hersens in te slaan.

Zou de wereld er niet en stuk beter uitzien als iedereen zo nu en dan is met elkaar zo gaan eten. Streekgerechten uit alle hoeken van de wereld. Wellicht helpt dat ook om elkaars wat beter te begrijpen. Niet voor niets bestonden de integratieprojecten uit de jaren ’80 uit niet veel meer dan vrouwen van de toenmalige gastarbeirders die lekkernijen uit het land van herkomst voorschotelden.

Geen oorlog meer en geen terrorisme; het zou toch prachtig zijn? Ik vraag me alleen af of het echt zou werken. Eten voor Vrede. Voor dat je het weet ontstaan er een food-fight.

Homo Abalienans – ma 26 febr. 2007

cake op de week

Na de nacht te hebben overgeslagen, arriveerde ik om half acht op het werk. Om ook mijn collegae te laten meedelen in de verjaardagsvreugd, ha ik een kleine tractatie meegenomen. Die ik liet begeleiden met onderstaande mail.

Collegae, partijgenoten, vrienden,

Daar ik gisteren mijn verjaardag heb mogen vieren en ik daarmee weer een stap dichter bij het onafwendbare einde ben, leek het me opportuun om nu al vast, preventief, jullie een plakje cake bij de koffie aan te bieden.

De cake is, geheel vrijblijvend, te vinden in de gang nabij het secretariaat. Het valt wellicht te overwegen Uw briefopener mee te nemen, daar deze dienst zou kunnen doen als mes.

Groet, Selçuk.

Het was maandagmorgen kwart voor negen.

Homo Canescens – zo 25 febr. 2007

wat zullen we drinken

Ik was om twee uur nog bezig met de strijk toen de eerste visite zich meldde. Om één of andere sadistische reden vinden mensen dat ze je moeten komen opzoeken als je weer een jaar ouder wordt.

Het was een beschaafde viering, gewoon in de huiskamer. Het meest spannend was de vraag of ik genoeg stoelen zou hebben om de ergste drukte op te kunnen vangen. Dat bleek niet zo. Gelukkig zijn er altijd nog kratten bier waar mensen op kunnen zitten. De fourage bestond uit hotdogs, worstenbrood en een kaasplank gevuld met divers soorten kaas van Sjakie.

Zo rond vier uur ’s nachts gingen ook de laatste bezoekers huiswaarts. Intussen leek ik de voortekenen van een aankomende griep of soortgelijke lichamelijke aandoeningen te vertonen. Ik sloeg de waarschuwingen echter in de wind. Ik had namelijk nog een deadline. Voor het verschijnen van de maandageditie van De Volkskrant moest de website coolclimate in de lucht zijn. Een deadline die ik, zij het met een kleine marge, uiteraard gehaald heb.

Het zal mijn journalistenbloed zijn. Ik werd graag tegen een dealine aan.

Homo Vacuus – vr 23 febr. 2007

tegeltjeswijsheid

Je hebt van die dagen waarop er van alles gebeurd wat simpelweg het vertellen niet waard is. Het zijn niet eens vervelende dagen. Ze zijn er gewoon.

Een niet noemenswaardige dag. Ik ruimde de woonkamer op. Haalde voor 20 euro kaas bij Sjakie op de markt. Deed de overige boodschappen. En er kwam een fotograaf langs van een Bredaas huis-aan-huis-blad om een fotootje van me te maken bij één of ander rubriekje over raadsleden. Hij was overigens tien minuten te vroeg, waardoor hij mij in badjas aantrof, recht uit de douche.

Een niet noemerswaardige dag. Noemenswaardig zou het geweest zijn als hij een foto van mij in badjas genomen zou hebben.

Homo Captivus – do 22 febr. 2007

uitzichtloos

De trein van Zwolle naar Utrecht bleef stilstaan voor station Putten. De omroeper mompelde iets over een kapotte trein voor ons. Moe van de campagnedag in Leeuwarden en Zwolle, legde ik mijn hoofd tegen mijn jas.

Een half uur later werd ik wakker. Buiten werd het al langzaam donkerder. Uit het raam nog steeds hetzelfde mistroostig aandoende Puttense stadslandschap. In de volle coupé begon de sfeer om te slaan. Gevangen in een metalen rups die zich maar niet lijkt te willen voortbewegen over de metalen strip door het landschap. Ik werd recalcitrant. Wilde roken. Stak een sjekkie op op het toilet.

Na zes kwartier probeerde de trein weer te rijden. De poging duurde nog geen vijf minuten. Een medepassagier voorzag via een mobiel telefoongesprek het geheel van commentaar.

De trein is nooit in Utrecht aangekomen. In Harderwijk moesten we uitstappen en werden we in een volle trein naar Utrecht gepropt. Daar bleek tot overmaat van ramp de intercity naar Breda omgezet te zijn in een stoptrein. Alles bij elkaar duurde de reis een kleine vier en een half uur.

Een computerstoring in Utrecht bleek deze keer de oorzaak van alle ellende. Terwijl iedereen weet dat je nooit als eerste moet overschakelen op Vista.

Homo Liber – di 20 febr. 2007

gejat van Mickey

Mickey was jarig en gaf een feestje. Een homofeestje, aan de Regulierdwarsstraat in Amsterdam.

Ik reisde af naar onze hoofdstad, waar het bier rijkelijk vloeide. Ik maakte kennis met de nieuwe scharrel van Mickey. „Waarom kwijl jij op mijn schoenen”, vroeg hij.

Ik kwam ook een wannabee-cassanova tegen. Hij deed zijn best, maar als teflon liet ik zijn avances van me afglijden. Het schijnt een grappig tafereel geweest te zijn.

De moeder van Mickey kreeg een handkus. Zijn vader maar niet. En rond een uur of drie, toen Mickey zijn nieuwe liefde naar huis wilde dragen, ging ik door naar de Exit. Ik moest de rest van de nacht immers nog overbruggen alvorens ik naar mijn werk kon afreizen.

Van een studentikoos type kreeg ik een slaapplaats aangeboden. Ik ging erop in. Slecht idee, beroerde keuze. Mickey kon er wel om lachen. „Amsterdam maakt het beest in jou los”, MSN’de hij. Ik mompelde iets onverstaanbaars in de richting van het beeldscherm.

Homo Monotropus – ma 19 febr. 2007

nu even niet

Van de carnaval waren vooralsnog alle dagen aan mij voorbijgegaan. Nu vier ik doorgaans toch geen uitbundig carnaval, maar vandaag begon het een beetje te knagen.

Ik vier al jaren slechts één dag carnaval en dat dan nog op therapeutische basis. Sinds ik, tien jaar geleden woonachtig in York, een jaar heb moeten overslaan, heb ik het virus nooit meer helemaal te pakken gekregen. Op maandag ga ik met mijn vriendengroep op stap om de optocht te zien en daarna te blijven drinken tot op zijn minst één van ons zich kotsend over zijn fiets begeeft. Of iemand anders’ fiets. Dat kan natuurlijk ook.

Je zult mij niet horen afgeven op carnaval. Maar het toppunt van volksverheffing is het ook niet. Ik dacht het dan ook niet erg te vinden dat ik een groot deel van de maandag thuis moest werken. Ik hoopte er vroeger of later wel een punt achter te kunnen zetten, om me nog even bij mijn vrienden aan te kunnen sluiten, maar de werkzaamheden bleken langer te duren dan verwacht.

Om zeven uur ’s avonds was ik klaar, hees me in het eerste de beste thermo-pak dat ik kon vinden en dook de stad in. Maar mijn vrienden hadden hun vaste plek al verlaten. Zonder al te veel moeite keerde ik terug huiswaarts. Ik was te nuchter, de rest van de mensheid te dronken.

Thuis trok ik een biertje open en verdronk ik mij in walging. Niet om het carnaval en zijn weinig hoogdravende karakter. Nee, vanwege mijzelf, dat ik dit feest dit jaar geheel aan mij voorbij heb laten gaan. De dinsdag in mijn agenda stond al vol met afspraken.

Homo Stipendiarius Maxima – wo 14 febr. 2005

Leuker? Makkelijker? Rot op!

Iemand met twee werkgevers wordt al gauw geconfronteerd met naheffingen. Dat is tot daaraan toe. Het werd me alleen wat bond toen ik vorig jaar binnen twee maanden tijd de extra heffing over twee jaar moest betalen. En nu lag er weer een blauwe envelop op de mat.

Vorig jaar heb ik mijn naheffing 2005 betaald en kreeg ik van de belastingdienst al vast een voorlopige naheffing 2006. Braaf betaalde ik die, ook al was het te veel. Vandaag viel een nieuwe brief in de bus. Geen anonieme liefdesverklaring, maar de heffing 2007. Met de vriendelijke mededeling dat ik die, zo gewenst, in maandelijkse termijnen mocht betalen.

Ik mocht het uiteraard ook in één keer betalen. Ik kreeg dan maar liefst veertien euro korting. En hoewel dat nog niet eens het renteverlies dekt, heb ik daartoe maar besloten. Dan ben ik voorlopig in ieder geval van het gezeik af. Tenzij ze natuurlijk straks ook al gaan bedelen voor 2008 en 2009.

Homo Dimidius – di 13 febr. 2007

Halve krant

Breda is sinds een week een half-paper city. Net als alle andere bladen van Wegener, is ons plaatselijke dagblad BN/DeStem namelijk in oppervlakte gehalveerd. Tabloid, noemen ze dat en het schijnt een besmettelijk modeverschijnsel te zijn.

Ik ben zelf geen fan van tabloids (zie 23 jan. 2007). Doe mij maar een echte krant. Het is, naast de superieure inhoud, één van de redenen waarom ik landelijk een verstokt NRC-lezer ben. Een krant van formaat, zullen we maar zeggen.

Desondanks is de nieuwe BN/DeStem een geslaagd product. De halvering ging niet gepaard met allerlei problemen, zoals destijds bij het AD. De vormgeving was zelfs minder ordinair dan dat de grote BN/DeStem de laatste tijd was geworden. Een nette krant, met een paar goed gejatte ideeën die door voorgangers al warn uitgeprobeerd.

De vrees dat het aantal regiopagina’s minder zou worden, blijkt onterecht. Een aparte ‘krant-in-een-krant’ bevat al het regionieuws en draagt de lang geleden door voorganger De Stem in de ban gedane naam ‘Stad&Streek’. Mijn eerste indruk is juist dat er ruimte is voor meer nieuws, helaas alleen niet voor veel lange artikelen.

In Café de Beyerd bespraken we de krant. Daar was namelijk de afscheidsreceptie van stadschef Willem Reijn. Jarenlang gaf hij leiding aan de stadskatern, die nu wordt overgenomen door voormalig chef kunst René van der Velden. Willem wordt nu voorlichter bij voetbalclub NAC. Het was een krantenfeestje. Met veel bier, peuken en discussies. En wetenswaardigheden. Zo blijkt de zoon van Willem zich warm te lopen als piloot van een Fokker 50. Nog zo iemand die het hogerop zoekt.