Categorie: dagelijks leven

Homo Victor – zo 11 febr. 2007

Sventastisch

Weekeinde? Hoezo vrij? Ik had het hele weekeinde verplichtingen. Van het WK Allround wilde ik namelijk geen seconde missen.

De mooiste dag van een Allround-tournooi is voor mij de laatste, wanneer de vijf en de tien kilometer gereden worden. Een goede sprint rijden is natuurlijk ongelooflijk knap, maar persoonlijk ben ik van mening dat op de lange afstanden zich de echte sporter onderscheidt. Schaatsen is van oorsprong immers net zoveel een vervoersmodus als een leuk tijdverdrijf en zeg nu zelf, wie zou er twee eeuwen terug nu zijn Friese doorlopers ondergebonden hebben om naar de boerderij 500 meter verderop te schaatsen.

Het WK verliep op alle fronten voorbeeldig. Sven Kramer was meer dan superieur en Irene Wuust won eindelijk haar langverdiende kampioensmedaille. Grappig om te zien hoe twee verschillende karakters daarop zo anders reageren. Wuust liet zich terecht helemaal overmannen door blijdschap; Kramer was nonchalant, bijna schouderophalend, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De archiefbeelden van een elf-jarige Kramer in het jeugdjournaal waren dan ook verhelderend: toen wilde hij al de beste van de wereld zijn.

Nog een verschil: Wuust had het Wilhelmus ingestudeerd; Kramer kon het geen biet schelen. En terecht. Een oubollig lied is het, dat geen ruk met schaatsen te maken heeft en ook nog eens gaat over landen als Duitsland en Spanje. En laten we wel wezen: in Spanje wonen geen schaatsers en de Duitse vrouwen staan ook al lang niet meer vanzelfsprekend bovenaan de ranglijsten. Voor Kramer de volgende keer dan maar het Friese volkslied. Zou Vader Iep hem daarvan de tekst wel hebben bijgebracht?

Homo Hiemalis – do 8 febr. 2007

witte carnaval?

Het sneeuwde in Breda. En ook in Den Haag. Het leken slechts enkele vlokjes, maar het moet wel haast een heuse sneeuwstorm geweest zijn. De NS had namelijk een uitgeklede regeling in werking gesteld.

Ik zag het al helemaal voor me. Met een beetje geluk zouden de ijsmeesters nog bijeen komen. Een elfstedentocht in februari. Het moet kunnen. Wellicht zouden we nog wel insneeuwen. Spannend

Bij het naar huis gaan wilde ik nog een sneeuwbal gooien. Tot mijn ontsteltenis was de sneeuw al weer grotendeels gesmolten. De dooi en het broeikaseffect deden hun werk. Alleen de NS reed nog steeds in noodtoestand. Zullen wel blaadjes op de rails geweest zijn. Of vierkante wielen. Of een slechte leiding. En dan bedoel ik die hoge heren, niet de bovenleiding.

Homo Heroicus – di 6 febr. 2007

Danny Hoekzema

Ik heb een nieuwe held. Hij is veertien en hij heet Danny Hoekzema en hij woont in Bovenkarspel.

Danny kwam zo’n anderhalf jaar geleden uit de kast, op zijn twaalfde. Dat vind ik bewonderenswaardig. Ik deed er zo’n drie jaar langer over voordat ik mijn zoete lot met de buitenwereld deelde en dat toen nog alleen met enkele vrienden.

Nu heeft Danny het briljante idee gehad om met een boot met leeftijdsgenoten mee te varen met de Gay Pride. En daar doen sommigen, waaronder de gemeente Amsterdam een beetje moeilijk over.

Want de Gay Pride is en beetje expliciet. En daar wil de fatsoenlijke burgerij jonge en onschuldige jongens als Danny niet mee confronteren. Dat zijn heteroseksuele leeftijdsgenoten zich ondertussen via MTV en muppies van ondergoedreclames wel mogen opgeilen, doet er niet toe. Vrouwelijk bloot en bijna-bloot is immers wèl heel normaal.

Het gaat Danny niet alleen om de Gay Pride. Het gaat Danny erom dat er een heleboel leeftijdsgnoten zijn die ook homo zijn. En al die jonge homo’s mogen helemaal niets. Geen profiel op gay.nl, geen toegang tot homokroegen en zelfs geen praatgroepjes. En al helemaal niet in Bovenkarspel.

Danny wil erkenning. En als homo doet ie dat op de enige manier di hij kan: provoceren. Meevaren dus. Laten zien dat ie anders is en dat dat oké is. En dat vind ik briljant.

En ook al bekruipt me het lichte gevoel dat deze hele actie op zijn minst een beetje geënsceneerd is door het COC, ik moet toegeven dat de jonge homo’s van Nederland zich geen betere belangenbehartiger kunnen wensen dan Danny. Charmant, knap en heel erg knuffelbaar. Ik voorspel een grote toekomst voor Danny.

[update 8-2-2007 21:28u: Zojuist gehoord dat Burgemeester Cohen toestemming heeft gegeven voor de 16-min-boot. Driewerf hoera voor Danny.]

Homo Agitatus – ma 5 febr. 2007

GroenLinks Postercampagne 1994

Het leven van een raadslid gaat niet altijd over rozen. Het raadslidmaatschap in Breda heet een part-time functie te zijn, iets wat je naast je reguliere werk doet. Er worden echter opvallend veel bijeenkomsten overdag gepland.

Het zou een dag van vergaderen worden. Allereerst ’s ochtends een bijeenkomst met het Internet campagneteam en vervolgens ’s middags een overleg van de klimaatwerkgroep. Daarna moest ik me haasten om tijdig in Breda te zijn, aangezien daar om vijf uur een discussiebijeenkomst over het cultuurdebat (sic!) zou beginnen. Dat betekende dat ik rond een uur of drie al naar Utrecht Centraal moest afreizen om op tijd te zijn. En dan had ik me al neergelegd bij het feit dat een beetje fatsoenlijke avondmaaltijd er bij in zou schieten.

Om kwart over drie rinkelde de telefoon. De cultuurbijeenkomst van vanmiddag ging niet door. De desbetreffende ambtenaar die een presentatie zou geven, kon namelijk niet. Wel nondeju, dacht ik. Dus ik had gewoon nog door kunnen blijven werken.

„Maar we de bijeenkomst verplaatst naar woensdag de 14e”. „Zeker weer om vijf uur”, vroeg ik licht geagiteerd. De secretarieel medewerker aan de andere kant van de lijn antwoordde bevestigend. In mijn hoofd vormden zich woorden die de voorzitter van de bond tegen het vloeken spontaan een hartinfarct zouden bezorgen. Dat kost me dus weer een halve werkdag.

Ik heb me er de rest van de terugreis onevenredig aan lopen ergeren dat de agenda van één ambtenaar zo’n acht politici in gijzeling houdt. Zou zo iemand nu niet gewoon om half acht nog even een presentatie kunnen houden? Of zou de onregelmatigheidstoeslag dan te zwaar op de gemeentebegroting drukken? En zouden de maatschappelijke kosten daarvan nu echt opwegen tegen de kosten van mijn onafwendbare maagzweer?

Homo Nocens – zo 4 febr. 2007

ontmoetingshal

En ineens werd het gezellig. De bewoners van het studentenhuis kwamen tegelijkertijd binnen. Aldus verplaatste het bier drinken zich naar de gang, strategisch gelegen tussen voordeur, slaapkamers en koelkast.

Waar ik me aanvankelijk niet zozeer van bewust was, was het feit dat ik onder een rookmelder stond. En toen ik dat wel in de gaten had, niet van het feit dat het ding onderdeel uitmaakte van een breder brandmeldsysteem. In de veronderstelling te maken te hebben met een brandalarm type Blokker (even de batterij eruit en hij is weer stil) blies ik recalcitrant mijn rook in de richting van het plafond.

Mis. Enigszins vertraagd weliswaar begon het hele studentenhuis, inhoud zo’n zestig kamerbewoners, te loeien. Aan mij de taak om in de gang te gaan verkondigen dat het loos alarm was. In studentenkringen heet zoiets een ’tosti-alarm’.

Gelukkig hoefde de brandweer niet te komen. Met een speciale code kan het brandalarm ook weer uitgeschakeld worden. En kon onze gangbijeenkomst, inmiddels rookvrij, worden hervat.

Homo Fumans – 31 jan. 2007

GroenLinks Postercampagne 1994

De Tweede Kamerfractie van GroenLinks heeft nog maar net haar nieuwe locatie betrokken op de begane grond van het Koloniën-gebouw en er woedt al een klein rook-oorlogje.

De nieuwe plek van de fractie in het koloniën-gebouw van de Tweede Kamer grenst aan twee half overdekte binnenplaatsjes. Een prachtige plek om te roken, zo vonden enkele medewerkers. Zelfs net-gestopten vonden de binnenplaats dermate mooi dat zij meteen hun voor de zekerhand achter de hand gehouden pakje sigaretten te voorschijn haalden. Het plezier duurde echter niet lang.

De drie verdiepingen boven ons worden bewoond door de fractie van de PvdA. Binnen hun gelederen is er één medewerker die rabiaat anti-roken is. H meende last te hebben van de rook, die naar eigen zeggen door het ventilatierooster via de gangen naar boventrok. Ons werd prompt een rookverbod opgelegd.

Nu had H zich eerder al niet erg populair gemaakt bij de rokende collegae van zijn eigen fractie. Nu wij de begane grond hadden betrokken, voelden zij hun kans schoon: zij bedachten een list.

En zo vindt er thans procedureel getrouwtrek plaats over de vraag of het binnenplein geldt als binnenruimte of buitenruimte. En het ziet er naar uit dat H wel eens aan het kortste eind zou kunnen trekken. We hebben onze rokende huidgenoten van de PvdA al vast asiel aangeboden op ons binnenplein. Want zo’n stinkend rookhok op de vierde verdieping, da’s toch ook niks.

Homo Convehens – zo 28 jan. 2007

Al jarenlang de zelfde nieuwjaarsborrelfoto

Traditiegetrouw is de nieuwjaarsborrel van de Bredase afdeling van GroenLinks hekkensluiter in een serie van recepties en borrels die de maand januari zo kenmerkt. Het is ook één van de leukste recepties. Dat komt vooral omdat na een overdaad van recepties aan het begin van de maand de mensen tegen het einde van januari wel weer toe zijn aan een nieuwjaarsborrel.

Het voornaamste bezwaar tegen nieuwjaarsborrels is doorgaans de timing. Ofwel zijn het leuke borrels, maar worden ze ’s middags gegeven, waardoor de gezelligheid na enkele uren uiteenvalt omdat iedereen om zes uur aan de croma moet zitten. Ofwel zijn het saaie borrels die om acht uur beginnen en waar je moet goed fatsoen toch wel een uur of twee moet blijven, daarmee de rest van je avond nutteloos latend.

Onze borrel behoorde tot de eerste categorie. Gelukkig bleven er genoeg mensen hangen. We mochten zelfs een pizzaatje laten komen. Thuisgekomen rook ik dus weer flink naar café: verschaald bier en peuken. En naar vier soorten kaas natuurlijk.

Homo Exhibens – do 25 jan. 2006

The Office

Met de verhuizing heb ik weliswaar één van de grotere kamers toebedeeld gekregen, maar ook één met de minste lichtinval. Dit gebrek aan luxe heb ik proberen te compenseren door mijzelf het grootste bureau toe te eigenen.

Dat bureau moest voor de gelegenheid wel verplaatst worden. Alsmede de vergadertafel en allerhande ander meubilair dat de kamer doorgaans vult. In het kader van de Provinciale Verkiezingen hadden we een videoshoot met de kamerleden en er was besloten mijn werkplek om te bouwen tot provisorische opnamestudio.

Het was een lange opnamedag, maar gelukkig ook een vruchtbare. Totdat bleek dat de digitale filmbestanden van een dermate ontoegankelijk bestandsformaat waren dat ze niet zomaar gebruiksklaar op mijn laptop gezet konden worden. MXF-bestanden, weer een nieuw en volstrekt ontoegankelijk bedenksel van de makers van Sony.

Terwijl we als partij er nu juist alles aan proberen te doen zo toegankelijk mogelijk te zijn.

Homo Legens – di 23 jan. 2007

De Pers 

Nederland heeft er een nieuwe krant bij. De Pers is de naam en het is een jongetje geworden.

Nog niet zo lang geleden was de krant nog een Mijnheer. Toen droegen journalisten nog een hoed en heetten ministers nog excellentie. Beide beroepsgroepen hadden toen nog een aanmerkelijk aanzien. Beide groepen zijn dat definitief verloren ergens ten tijde van de Fortuyn-revolte. Sindsdien is het salonfähig om het Nederlandse journaille uit te maken voor links rapaille.

De Pers is geen Mijnheer. De Pers is een jongetje. Jong en niet half zo groot als de grote mensenkrant. Maar voor een gratis tabloid is de krant verbazingwekkend aardig om te lezen. De Pers doet aan eigen nieuwsgaring, heeft enkele paginavullende verhalen en tikt niet alles klakkeloos over van het ANP. Goed, het overgrote deel van de afgedrukte foto’s komt rechtstreeks uit de beeldbank van Hollandse Hoogte, maar soit.
De redacteuren van De Pers lijken op het eerste gezicht het verschil te kennen tussen een grammaticaal correcte zin en een zebrapad.

Ik vind het getuigen van lef, om na de gratis kranten Metro en Spits nog een gratis krant voor de treinreiziger uit te brengen. Maar ik heb er ook meteen alle vertrouwen in dat de nieuweling zijn voorgangers naar de kroon zal steken. De Pers heeft alles in zich om snel de publiekslieveling te worden. Hij heeft smoel, iets dat ik in de kranten Metro en Spits in de afgelopen zes jaar nog niet heb kunnen ontdekken.

Maar het blijft natuurlijk een tabloid. En ook al doen Trouw en het Parool nog zo hun best, en ook al heeft NRC met zijn Next één van de meest tot de verbeelding sprekende formulevernieuwingen sinds de uitvinding van de drukpers doorgevoerd, een tabloid, hoe goed ook, blijft uiteindelijk gewoon een halve krant.

Ik heb mijn abonnement op NRC maar niet opgezegd.

Homo Mittens – ma 22 jan. 2007

kamernummerbordje

De verhuizing van de Tweede Kamerfractie van GroenLinks is vrijwel rond. De naambordjes hangen, de meeste dozen en kratten zijn verdwenen. Alleen op mijn draadradio ontvang ik nog steeds geen Radio 1. Noodgedwongen luister ik de ganse dag naar Hilversum 3.

Aanvankelijk was de GroenLinks-fax ook in mijn nieuwe kamer gestationeerd. Een vrij zinloos apparaat dat meestentijds stof staat te vergaren. Wie heeft er nu immers nog een fax?

Nog tot enkele jaren geleden was de eigen fax een statussymbool. Dat was nog voordat bedrijven één computer met Internetaansluiting per afdeling hadden. Het is welhaast niet meer voor te stellen, maar tien jaar geleden had niet elke ambtenaar zomaar toegang tot het World Wide Web.

Inmiddels ben je gekke Henkie als je een fax hebt. Niemand wil nog zo’n apparaat op de kamer. Ze mailen wel en maken van het document dat verzonden moet worden met hun mobieltje even snel een foto met een resolutie die elke fax doet verbleken.

Ik moest denken aan mijn moeder die laatst bij de Primafoon een nieuwe fax wilde kopen. De goedwillende verkoper ontraadde het haar. „Over twee jaar faxt er niemand meer”, antwoordde hij, „dat is zo ouderwets”. Maar mijn moeder is vertaalster en had dat ding echt nodig. Haar oude was kapot en veel van haar cliënten willen vertrouwelijke documenten nu eenmaal niet op de mail zetten. Het duurde een kwartier voordat de  hoofdschuddende verkoper besloot dan toch maar aan een fax te helpen. Maar van harte ging het niet.