Gaybashing – ma 9 mei 2005

Het gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Het is ook behoorlijk bedreigend, zo bedreigend zelfs dat een heleboel goedwillende Marokkanen de straat niet meer op durft. Vooral ’s avonds is het voor hen niet meer veilig op straat. Grote en kleinere groepen homosexuelen, gehuld in leren jas en spijkerbroek, struinen de straten af op zoek naar een onverwacht slachtoffer. Islamietjerammen, of, zoals het tegenwoordig heet, Moslim-bashing. Wat eerst nog een aantal losstaande incidenten leek, begint een structureel karakter te krijgen. Her en der worden door baldadige stadsguerrilla’s zelfs al minaretten bekogeld met roze verfbommen.

Het maakt de homo’s niet eens uit of ze er één van hun eigen soort mishandelen. Yoesuf, een homo van Marokkaanse komaf, ook al slachtoffer geworden van de homo-brigades. Minutenlang schopten ze op hem in. Het ergste was nog wel dat niemand van de tientallen omstanders ook maar een poot uitstak. Een ongelukkige formulering, geef ik toe. De passanten stonden erbij en keken ernaar. Later, thuis of in de kroeg, vertelden ze vol verontwaardiging wat ze gezien hadden op straat. Die vieze flikkers die zo maar een onschuldige moslim in elkaar trapten. Alleen maar omdat hij anders was. Maar ingrijpen, ho maar. Stel je voor, straks ben je het volgende slachtoffer van de homobrigade.

Wij leven in een omgekeerde wereld. Kennelijk vinden sommige groepen Marokkanen het nodig om homo’s te mishandelen. Nu is potenrammen iets van alle tijden, maar in Nederland leek dat sinds halverwege de jaren tachtig toch aanmerkelijk minder te worden. Nu lijken Marokkaanse jongeren deze oud-Nederlandse traditie weer in ere hersteld te hebben. Waarom dat bij uitstek Marokkaanse jongeren zijn, en niet Surinamers, Turken of wie dan ook, dat snap ik niet helemaal. Potenrammen komt vaak voort uit een soort minderwaardigheidscomplex. Door geweld tegen bepaalde (minderheids-)groepen binnen de samenleving, kunnen mensen met een minderwaardigheidscomplex zich af en toe toch nog superieur voelen. Wat dat betreft verschillen deze Marokkaanse potenrammers niets van de extreem-rechtse jongeren die vaak geassocieerd worden met Londsdale. Of van welke andere intolerante en gewelddadige groep dan ook. In dat licht bezien is de aanslag op het WTC misschien ook niets anders dan compensatie voor de te kleine penis van Osama bin Laden, maar dat ter zijde.

Ik maak me enigszins zorgen. Ten eerste omdat homo’s kennelijk weer moeten vrezen voor dit soort geweld. Zelf laat ik me er trouwens niet bang door maken, maar goed. Ten tweede omdat er onder Marokkaanse jongeren kennelijk een kleine, harde kern van mensen is die meent met geweld de samenleving te moeten frustreren. Een groep waar je het als goedwillend Marokkaan steeds weer tegen moet afleggen. De harde kern die er, hoe onterecht ook, mede de oorzaak van is dat er nog steeds op zo’n grote schaal gediscrimineerd wordt in onder meer de horeca.

Maar waar ik me het meest druk om maak is dat van al die tientallen omstanders er weer geen eentje was die ook maar een vinger uitstak om de matpartij te voorkomen. Het ging dus weer precies zoals bij Rene Steegmans en Anja Goos. Dat terwijl mensen volgens de wet verplicht zijn om in te grijpen wanner zij zaken signaleren die niet in de haak zijn. En zelfs al stond dat er niet, er is ook nog zoiets als fatsoen. Wat mij betreft worden al die mensen vervolgd voor hun passiviteit. Niet dat ze een zware straf moeten krijgen, voor mijn part worden ze schuldig bevonden zonder dat er een straf op volgt. Maar de rechter zou nu eindelijk eens een oordeel moeten uitspreken over de plicht tot ingrijpen. Hoevaak moet er nog iemand dood of in het ziekenhuis geslagen worden voordat iemand op het idee komt ook ‘ns zijn of haar verantwoordelijkheid te nemen? Tot die tijd kan de overheid wellicht een Postbus 51-campagne starten met de slogan “blijf met je poten van onze poten”.

All that jazz – 5 t/m 8 mei 2005

Hemelvaart in Breda staat altijd in het teken van het Breda Jazz Festival. En aangezien ik jazz zeer kan waarderen, was ik de afgelopen vier dagen weer veelvuldig in de binnenstad van Breda te vinden. Niet als medewerker van het festival dit jaar, maar na jaren weer eens gewoon als bezoeker. En dat beviel prima.

Het veranderlijke weer speelde het festival enigszins parten. Daarnaast viel het op dat de oude stijl jazz (met een zwaartepunt op New Orleans), waar het festival ooit groot mee is geworden, maar matigjes aan bod kwam. Daarvoor in de plaats veel funk, blues en bluesrock. Ook leuk, maar voor het smoel van het festival zou het goed zijn als oude stijlen zoals two-beat weer wat meer aan bod zouden komen.

Desondanks veel leuke dingen gezien: de bijna country-achtige swing van George Carver, het virtuose accordeon-spel van Rene Sopa, het enthousiasme van het Japanse quintet Nola Seinendan, de onnavolgvare scat van Daniël Huck, de perfecte timing van trombonist Dan Barett, het magnifieke pianospel van Rossano Sportiello, de homor van Hans van den Ouweland, de lichtvoetige zang van Cynthia Sayer, de aanstekelijke vrolijkheid van Eddie Erickson en de ingetogenheid van Rebecca Kilgore en de uitbundigheid van Lillian Boutté. Voor uitgebreide recensies moet je niet bij mij zijn. Wie denkt dat ‘ie wat gemist heeft kan volgend jaar het beste zelf naar Breda afreizen. Op 25 mei is het weer Hemelvaart.

Links lullen… – di 3 mei 2005

Het was een pijnlijk bericht, het Telegraaf-bericht over de bijbaan van Paul Rosenmöller, de voormalige voorman van GroenLinks. Als voorzitter van de commissie die adviseert over de emancipatie van allochtone vrouwen, verdient hij zo’n 70.000 per jaar. Daarvoor hoeft hij één dag per week te werken.

Vrij terecht veroorzaakte het bericht nogal wat ophef. Want ook al is zijn salaris zo’n drie keer lager dan de omstreden salarissen en bonussen van de topmannen van Essent en Nuon, een modaal salaris is het alles behalve.

De vraag is of je dat Paul Rosenmöller kunt verwijten. Voor de vergoedingen voor dit soort commissies hanteert het ministerie vooraf vastgestelde bedragen. Toen Rosenmöller gevraagd werd in die commissie te zitten, had hij dat dus kunnen weigeren, omdat hij de salariëring te hoog vindt. Anderzijds is het werk van deze commissie best belangrijk en is hij er de aangewezen persoon voor. Wat je dus ook kiest, het is altijd fout.

Hetzelfde geldt voor de wachtgeldregeling die sommige mensen ontvangen. Zo krijgt voormalig VVD-wethouder Niederer maandelijks een geldbedrag van de gemeente Breda omdat hij als burgemeester in Weert minder verdient. Het gaat om niet zo’n hoog bedrag, maar desondanks zet het veel kwaad bloed bij mensen, omdat het niet uit te leggen is dat iemand die vrijwillig vertrekt om elders burgemeester te worden, dan ook nog eens wachtgeld ontvangt. Ook hier geldt wat mij betreft dat je dat Niederer niet persoonlijk kunt verwijten: het zijn de regels die hier niet deugen.

Het was handiger geweest als Paul Rosenmöller meteen had gereageerd op de berichten door uit te leggen waarom hij in die commissie is gaan zitten en wat hij zelf vindt van die beloning. En de politiek moet de beloning voor dit soort werk drastisch naar beneden bijstellen. Dat Rosenmöller een vooraf vastgestelde beloning ontvangt, kun je hem lastig kwalijk nemen. Zeker niet als je niet weet wat hij met dat geld doet. Tegelijkertijd is het lastig om niet meteen aan de slogan links ‘lullen, rechts vullen’ te denken.

Linkse samenwerking – ma 2 mei 2005

Het was VVD-leider Van Aartsen die afgelopen weekeinde een pleidooi hield voor linkse samenwerking. Althans, hij vond dat de ‘linkse partijen’ voor de verkiezingen al moesten verklaren dat zij samen in een regering wilden gaan zitten. Met de ‘linkse partijen’ doelde hij op GroenLinks, de PvdA en de SP. En met de verkiezingen doelde hij op de parlementsverkiezingen van 2007, niet op de gemeenteraadsverkiezingen die een jaar eerder, in 2006 al plaats vinden. Rechts zal, als het aan hem ligt, hetzelfde doen. Van Aartsen ziet kennelijk het voortzetten van de huidige coalitie als belangrijkste verkiezingsthema. Van Aartsen is kennelijk ook voorstander voor een twee-partijenstelsel, waarbij links en rechts tegen elkaar strijden om de macht.

Een vreemde gedachtegang. Want politieke stromingen kun je niet reduceren tot twee blokken. Zelfs in een districtenstelsel als in het Verenigd Koninkrijk zie je een veelheid aan partijen, waarvan er niet twee, maar drie stromingen relevant zijn. Dat zijn de sociaal-democraten, de conservatieven en de liberaal-democraten.

De conservatieven van Nederland zitten vooral in het CDA, die zich in de afgelopen jaren ontpopt heeft tot een duidelijke, conservatieve partij. De LPF, Geert Wilders en de SGP kun je ook tot dit kamp rekenen. Ook de Christen-Unie heeft tamelijk conservatieve trekken, maar vormt een positieve uitzondering in dit kamp omdat het daarnaast ook een erg sociale en groene partij is.

De sociaal-democratische en socialistische stroming wordt in Nederland vertegenwoordigd door de PvdA en de SP. GroenLinks wordt vaak in één adem genoemd, maar onderscheid zich van de andere twee omdat GroenLinks het juk van het socialisme al bij haar oprichting heeft afgeworpen. In zekere zin is GroenLinks zelfs een liberale partij (om nog preciezer te zijn, een libertaire partij), maar dan wel één met zeer uitgesproken sociale beginselen.

Dan blijft de liberaal-democratische stroming over. Van oorsprong hoort hier de VVD natuurlijk thuis, alhoewel de laatste tijd soms weinig van hun liberale, en in beginsel progressieve gedachtegoed meer is terug te vinden en de partij dreigt overgenomen te worden door rechtse rakkers die lak hebben aan de idealen van het liberalisme. Ook D’66 hoort in het liberale kamp thuis. Dat ze daar in dit kabinet weinig van waar weten te maken is spijtig. Vooral voor D’66 zelf.

Van Aartsen vindt zijn partij kennelijk de natuurlijke partner van het CDA. Hij ziet de VVD kennelijk als bondgenoot van de conservatieve CDA en zweert daarmee al zijn progressieve liberale beginselen voorgoed af. Voor het gemak neemt hij dezelfde beslissing ook meteen voor D’66.

Van Aartsen zet het liberalisme dus in de uitverkoop. Dat is niet goed voor de discussie over wat het liberale gedachtegoed nu precies inhoudt. Een discussie waar GroenLinks, vanuit het libertaire denken, soms een bijdrage aan levert door naast haar sociale uitgangspunten ook te hameren op individuele ontplooiing, emancipatie en het erkennen van individuele vrijheid en diversiteit.

Misschien bedoelde Van Aartsen het wel niet zo. Maar dan zou hij ook andere coalities dan met de conservatieven niet mogen uitsluiten. Er zijn immers meer smaken dan alleen ‘links’ en ‘rechts’. Je hebt ook nog zoiets als ‘progressief’ en ‘conservatief’, en daarin verschillen de liberalen nogal wat van het CDA. Het lijkt me dan ook onverstandig van Van Aartsen om samen met zijn huidige coalitiegenoten als één blok de verkiezingen in te gaan. Al is het maar omdat Van Aartsen zijn eigen VVD daarmee tekort doet.

Efficiënter – zo 1 mei 2005

Vandaag geen viering van de dag van de arbeid voor mij. Ik had nog heel wat werk te doen, waaronder het bijwerken van mijn web-log. Ik heb het weer schandelijk lang laten versloffen en heb me zelfs afgevraagd of ik het nog wel waar kan maken met enige regelmaat stukjes op dit web-log te posten. Maar ik houd nog even vol, ondanks mijn steeds drukker wordende agenda. Ik denk dat ik zelfs een nieuw wapen ga inzetten: de dictafoon. Want hoewel ik niet altijd tijd zal hebben om meteen een stukje te tikken, kan ik het natuurlijk al wel inspreken. Vanaf vandaag worden autoritten naar Hilversum productiever. De vraag is niet hoeveel tijd je tekort komt, maar hoeveel efficiënter je die tijd kunt indelen. Ja, lieve lezers, er komen andere tijden… denk ik.

Queensday – za 30 apr. 2005

Ook al ben ik eigenlijk republikein, Koninginnedag is desondanks een goede reden om met vrienden het park in te trekken. Al is het maar omdat het bijna altijd mooi weer is. Dus we hebben er een gezellige dag van gemaakt. En zo kon het gebeuren dat ik Merijn weer eens tegenkwam. Een zeldzaamheid, sinds hij na zijn middelbare schooltijd in Leiden is gaan wonen. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat we in de gelegenheid waren om bij te praten. Dus lang leve de koni…euhm… republiek bedoel ik.

Spijkerman – do 28 apr. 2005

De discussie in Hilversum ging over het vertrek van Jack Spijkerman naar het net van John de Mol. En hoewel ik Spijkerman nogal hypocriet vind (waarom zegt ‘ie niet gewoon dat hij het voor het geld doet), moet ik eerlijk zeggen dat ik de VARA ook nogal kinderachtig vindt door de laatste vier uitzendingen te schrappen. Ondertussen wordt het slagveld in media-land steeds bloediger. Want ik moet nog zien of succesvolle programmamakers bij John de Mol straks wel echt de programma’s kunnen maken die zij willen maken. Na twintig jaar heeft de commerciële omroep inmiddels wel bewezen dat ze maar weinig kwalitatieve programma’s kunnen maken. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Spijkerman gaat een onzekere periode tegemoet. De VARA trouwens ook.

Diverse politiek – wo 27 apr. 2005

Het PON had in Eindhoven een conferentie belegd over de politieke participatie van allochtonen. Regelmatig word ik voor dit soort bijeenkomsten gevraagd, en dit keer was dat niet anders. En hoewel ik mezelf Nederlander voel, hier ben geboren en eigenlijk ook gewoon Nederlander ben, tcoh zal ik volgens de CBS altijd allochtoon genoemd blijven worden. En hoewel ik dan misschien geen standaard allochtoon ben, toch vind ik het onderwerp belangrijk genoeg om telkens weer braaf naar dergelijke bijeenkomsten te gaan.

De conclusies van het PON-onderzoek vallen behoorlijk tegen. Want ze hebben een jaar gewerkt aan hun onderzoek over politieke participatie, veel nieuwe dingen staan er niet in. De volgende vier aanbevelingen staan in het onderzoek te lezen:

1) Verklein de afstand tussen politiek en burger. Duh!. Dat geldt voor elke doelgroep. Hoe meer actieve leden uit diverse clubs je in je achterban en je ledenbestand hebt, hoe makkelijker het is om een diverse kandidatenlijst te hebben.
2) Gebruik politieke partijen als voorbeeldfunctie voor gelijkwaardigheid. Da’s ook een mooie. Gelukkig probeert GroenLinks dat al sinds de oprichting te doen.
3) Ondersteuning in de functie. Opnieuw een open deur wat mij betreft. Ondersteuning is namelijk voor alle nieuwe raadsleden. Het is natuurlijk onzin dat allochtonen die per definitie meer nodig zouden hebben dan autochtonen. Zeker bij tweede en derde-generatie allochtonen, die volop participeren in de maatschappij, zal dat veel minder het geval zijn.
4) Betrek allochtonen bij het maatschappelijk veld. Ofwel: zorg dat je genoeg contacten hebt met allochtone organisaties. Opnieuw een dooddoener wat mij betreft, want logisch.

Het enige belangrijke is telkens weer of politieke partrijen wel een diverse samenstelling van hun lijst willen. Gelukkig zit dat bij GroenLinks wel goed. Ondertussen vraag ik me wel af hoe zinvol dit soort onderzoeken nog is. Hetzelfde gold voor de discussieavond zelf. Want hoewel er redelijk wat belangstellenden waren, was de discussie nogal oppervlakkig.

Jongerennetwerk – ma 25 apr. 2005

Het jongerennetwerk van GroenLinks kwam in crisisberaad bijeen. Het bestuur had de geldkraan dichtgedraaid (‘jullie kunnen toch met Dwars samenwerken’), een beslissing die ik gelukkig die avond niet hoefde te verdedigen, en wilde het jongerennetwerk nog enig bestaansrecht hebben, moesten er toch echt enkele activiteiten georganiseerd gaan worden. De vraag was of dat nog zin had, of wij er zin in hadden en of anderen er de zin van inzagen. Driewerf ja. Dat geeft het jongerennetwerk sowieso nog een jaar de tijd om erachter te komen of, en zo ja op welke manier, het netwerk en Dwars in elkaar geschoven kunnen worden.