Hoorzitting – vr 20 mei 2005

De gemeentelijke Kadernota met daarin het beleid voor 2006 wordt binnenkort behandeld. In Breda betekent dit dat de burgers hun wensen en verlangens voor het komende jaar uit de doeken mogen doen in een speciale hoorzitting. Wie denkt dat dat een saaie bijeenkomst is met zeurende burgers heeft voor ongelijk.

Je hebt klagers en klagers. De belangenvertegenwoordigers die op de hoorzitting afkwamen waren, hadden inderdaad nogal wat wensen en aanmerkingen op het gemeentelijk beleid. Maar zeuren was het niet. In tegendeel, veel van de dingen op de wensenlijstjes van de diverse sprekers, vond ik niet meer dan normaal.

Of we aan alle wensen ook tegemoet kunnen komen, is een tweede. Want politiek is keuzes maken. En hoewel raadslid André Lips de eerste was om te zeggen dat Gemeenschapshuis De Koe nu onderhand maar eens rap moest worden uitgebreid, heb ik daar nog wel wat kanttekeningen bij. Want ik ken buurthuizen in andere wijken die harder aan een opknapbeurt toe zijn. En politiek is nu eenmaal keuzes maken, zeker wanneer de bomen even niet meer tot aan de hemel groeien.

En dan kies ik in eerste instantie voor de kwetsbare buurten, de wijken die het het hardste nodig hebben. Dat is bij sommige insprekers misschien geen populaire boodschap, maar het is wel eerlijk. Dus men moet niet verbaasd staan te kijken als ik het jeugdhonk in de Haagse Beemden of de bestrating in het Westeinde belangrijker vind dan het uit zijn jasje gegroeide gemeenschapshuis in Princenhage.

Dag Auto – do 19 mei 2005

Afgelopen donderdagochtend, toen ik vrolijk naar mijn auto liep om naar jullie toe te rijden, werd ik plots geconfronteerd met een lege parkeerplaats. Dezelfde parkeerplaats waar ik twee avonden eerder mijn auto had neergezet.

De raderen gingen draaien. Ik was de vorige avond wel naar de kroeg geweest, maar dat was toch echt niet met de auto. En voor Korsakov ben ik nog iets te jong.
Na enkele keren al mijn gangen nagegaan te zijn, was er geen andere conclusie mogelijk: mijn auto was gejat. Maar wie wil er in vredesnaam een negen jaar oude Ford Escort?

‘Inbrekers’, zo antwoordde de politieagent die mijn aangifte opnam mij. De kans was volgens hem zelfs reëel dat de auto weer teruggevonden zou worden, al wist hij niet te vertellen in welke staat. Ondertussen was mijn dagplanning, tezamen met mijn goede humeur, geheel naar de Filistijnen.

De auto is inderdaad teruggevonden, nota bene door mijzelf. Hij stond hemelsbreed nog geen halve kilometer van mijn huis, met ongesloten portieren, gesloopte stuurkolom, doorgeboorde sloten en een licht-ontzette bumper. De autoradio zat er nog in, net als de tientallen cassettebandjes, maar de weekendtas met slaapzak, luchtbed en toilettas was nergens meer te bekennen. Helaas zat de digicam ook in de weekendtas, dus even geen verse foto’s op dit log. De auto is door een takelwagen naar de garage gebracht.

Dag Cultuur – wo 18 mei 2005

Schrappen in het cursusaanbod van De Nieuwe Veste, abonnementsgelden van de bibliotheek omhoog en een dikke streep door de serie kamermuziek-concerten. Er origineel kun je de bezuinigingen op het gemeentelijk cultuurbedrijf niet noemen. Ik had in de raadscommissie dan ook geen goed woord over voor de besparingsvoorstellen van cultuur-wethouder André Adank.

De maatregelen zijn des te schrijnender omdat het Museum voor Grafische Vormgeving geen cent hoefde in te leveren. De budgetoverschrijdingen werden alleen verhaald op de bibliotheek en De Nieuwe Veste. GroenLinks stelde in de commissie voor om de gelden voor het cultuurbedrijf dan maar te verhogen, in plaats van hierop te bezuinigen. Na de verkiezingen kan een nieuw college dan eventueel besluiten meer geld uit te trekken voor de laagdrempelige cultuur in Breda.
Het voorstel was aan dovemansoren gericht. Er is nu eenmaal niet voldoende geld in de kas van de gemeente, zo menen de collegepartijen. Des te opvallender was dan ook dat in diezelfde vergadering, achter gesloten deuren, commissie wel bereid leek geld uit te trekken voor een luxe evenemententerrein op de Bavelse Berg. Eén ding is zeker: met de kadernota in het vooruitzicht is GroenLinks nog niet uitgepraat over deze bezuinigingsmaatregelen.

Overigens was het middagprogramma best aardig: een rondleiding langs de verschillende koffieshops. Jammer dat de partij die de ‘bonafide’ koffieshophouders in Breda de nek om wil draaien, het CDA, niet aan het werkbezoek mee wilde doen. Deze partij heeft er kennelijk geen behoefte aan om hun wereldvreemde beeld als zou elke koffieshophouder een asociale crimineel zijn, bij te laten stellen door de werkelijkheid.

Technicus – di 17 mei 2005

Aangezien ik was blijven slapen bij Sebi in Utrecht, was de weg naar mijn werk de volgende dag een korte. Bij wijze van uitzondering en vooral bij gebrek aan technici (wie wil weten hoe het toch in vredesnaam kan dat er bij een omroep onvoldoende radio-technici rondlopen mag het belachelijke bezuinigingsrapport van mcKinzie nalezen) moest ik een proefopname voor een nieuwe presentatrice van het programma Viertakt schuiven.

’s Avonds was de vergadering van Breda Barst. Aangezien het al bijna zover is, lopen de spanningen bij zo’n vergadering soms hoog op. Ik was dan ook blij toen ik die avond in de kroeg zat.

Pinksteren – ma 16 mei 2005

Wie denkt dat Tweede Pinksterdag voor mij een vrije dag was, zit er goed naast. Aanvankelijk zou ik namelijk met de decorgroep van popfestival Breda Barst de hele dag gaan klussen. Het liep uiteindelijk helemaal anders.

De dag begon in het Valkenberg, waar de lokale televisie (TV&Co) een debatje over de Europese ‘Grondwet’ wilde opnemen. De deelnemers waren, behalve ondergetekende, Johan Kwisthout van de SP (tegen) en Boy Boer namens Leefbaar Breda (voor). Hoewel ik zelf de uitzending niet heb gezien, heb ik van anderen gehoord dat het best een aardig debatje is geworden

Daarna volgde een op het laatste moment ingelaste fractievergadering over de structuurvisie voor Breda Oost (zeg maar Bavel). Die kwam de volgende dag aan de orde in de commissie en we hadden nog geen definitief standpunt.

Die avond was er ook nog een vergadering van het coördinerend overleg van de groenlinkse jongerenorganisatie Dwars. Nu zit ik zelf niet in dat overleg, maar was ik desondanks uitgenodigd bij één van de agendapunten. Dat agendapunt betrof de locatiekeuze voor het zomercongres van Dwars. Ik behoorde namelijk tot één van de critici van de aanvankelijk gekozen locatie (Maastricht), vanwege de lange reistijd die dat voor veel Dwarsers tot gevolg zou hebben. En aangezien de discussie over de locatie intern nogal hoog was opgelopen, werden voor- en tegenstanders uitgenodigd om hun mening te verkondigen.

En aangezien ik toch in Utrecht was, ben ik daarna maar langs Sebi gegaan. Hij was op dat moment bij vrienden, waar ik ook van harte welkom was. Ze keken naar Pinkpop en ik keek mee. De discussiepunten van die avond: ‘is het Christelijk geloof nu wèl of niet verwerpelijk’ en ‘wat is de meest ultieme versie van het lied Halleluja, die van Leonard Cohen, Jeff Buckley of Rufus Wainwright’. De meningen bleven verdeeld.

Sex – za 14 mei 2005

’s Middags moest ik in Utrecht zijn. Dat kon ik dus mooi combineren met een rit naar Amsterdam in de ochtend. Ik zou daar namelijk 200 BASF-banden ophalen. Ouwe troep, zul je denken. Maar ik kan het toevallig erg goed gebruiken

Het was een tweedehands partijtje via marktplaats. Zo goed als nieuw, staat er dan altijd bij, maar dat moet in de praktijk altijd nog maar blijken. Overigens heb ik het dan niet over cassettes, maar over de 22-minutenreels die vroeger nog wel eens gebruikt werden om reportages mee te maken.

Nu was het toevallig ook nog eens zo dat diezelfde aanbieder van de 200 banden ook nog een oude Uher had staan. Een Uher, voor de niet-radiomakers onder jullie, was tot diep in de jaren ’90, op de Nagra na, de meest degelijke en gewilde portable bandrecorder voor reporters. De Uher in kwestie was er één van het type Report Monitor 4400, ofwel de stereo-versie van de Report Monitor 4000 waar ik zelf al jaren mee werk. Die was dus ook meteen verkocht. Want niet alleen was er werkelijk geen krasje te bekennen, ook al zou het apparaat niet werken, een Uher is altijd simpel te repareren.

Nu zul je je afvragen waarom iemand in het digitale tijdperk nog zou willen werken met een bandrecorder. Dat is simpelweg omdat het geluid van de analoge Uher onnavolgbaar is. Het klinkt levensechter dan een DAT-recorder en is qua geluidskwaliteit beter dan welke MiniDisc- of Flashrecorder waar de moderne journalist nu mee rondloopt. Daarnaast is het apparaat zo robuust dat elke moderne portable het tegen de Uher aflegt. En dat in combinatie met de Sennheiser MD 21U, weliswaar qua vorm één van de meest bizarre, maar qua geluidskwaliteit de beste dynamische microfoon ooit gemaakt.

Met 200 banden en een Uher ging ik naar Utrecht. Die middag zou de Sex-campagne van Dwars, groenlinkse jongerenorganisatie namelijk beginnen. En nee, nu niet meteen denken dat dat een campagne is, die gericht is op vrije sex (alhoewel, ook leuk). Het ging erom de oude sexuele rolpatronen onder de aandacht te brengen. Of, om maar meteen een pakkend voorbeeld te noemen: waarom zitten vrouwlijke prostituees achter een raam, maar zie je daar noot mannen zitten. Of, een iets alledaagser voorbeeld: een jongen die veel rondneukt is een stoere bink, maar een vrouw wordt uitgemaakt voor slet. De ludieke wijze waarop Dwars dit onder de aandacht probeerde te brengen: met een mobiel ‘raam’ mannen uitnodigen ook eens hierachter plaats te nemen. We kregen waarempel nog best veel positieve reacties, ook al waren er niet veel mensen bereid ook daadwerkelijk achter het raam te gaan zitten.

Aandeel – vr 13 mei 2005

Terwijl in Nederland de ene na de andere voetbalclub bij de overheid bedelt om geld, zijn de clubs in Engeland inzet van een felle aandeelhoudersvergadering. De Amerikaanse multi-miljonair Glazer is bezig Manchester United op te kopen. Het doet me weinig. Arrogante club, dat is het. En als je van hoog komt kun je diep vallen

In dezelfde krant staat dat de eigenaar van TomTom, dat navigatiesysteem voor in de auto, ook multi-miljonair wordt. Het bedrijfje dat hij ooit met veel werk heeft opgezet, gaat naar de beurs en is miljarden waard. Als de beursgang goed gaat, zullen ze met z’n allen een biertje drinken, zei directeur Goddijn. Leuk, zo’n normale vent. Misschien bestelt ‘ie er in een gulle bui zelfs nog een portie bitterballetjes bij.

Wil ik ook wel. Maar ik heb geen goede ideeën om een bedrijf mee uit de grond te stampen. En voetballen kan ik ook niet. En de journalistiek is ook geen vetpot, tenzij je Paul Witteman heeft. Maar ik heb altijd de politiek nog. Ik hoorde laatst dat je als voorzitter van één of andere commissie wel 70.000 per jaar kunt verdienen voor een dagje werken in de week. Maar dat mag van Femke Halsema binnenkort ook niet meer.

Ach, eigenlijk is het maar beter zo.

Voorzitter – do 12 mei 2005

Kort geleden ben ik benoemd tot plaatsvervangend voorzitter van de raadscommissie Middelen, Stadsbeheer en Organisatieontwikkeling (MSO). Nu heeft de plaatsvervangend voorzitter van MSO meestal niet veel werk, want de echte voorzitter, Ger Posthuma, laat nooit verstek gaan. Dat bleek ineens anders: Ger heeft wat probleempjes met zijn gezondheid en zodoende mocht ik al meteen opdraven als plaatsvervanger.

Het is natuurlijk nooit leuk om iemand te vervangen die ziek thuis ligt. Maar los daarvan is het natuurlijk best spannend om voor het eerst van je leven een commissievergadering voor te zitten. Dus ergens was het ook best leuk om dit een keer te mogen doen. Echt bang om een miskleun te begaan was ik niet: naast me zat griffiemedewerker Jos de Hoogh die mij voor de ergste fouten behoedde. Daarnaast had hij een dag eerder al de agenda met me doorgelopen. Aan ondersteuning geen gebrek.

Een erg korte vergadering is het onder mijn leiding niet geworden. Maar korte vergaderingen zijn ook niet per definitie beter. Ik hoop wel dat het een heldere vergadering is geweest, waarbij iedereen gelijkelijk aan bod kwam. Want dat is volgens mij de taak van een voorzitter: zorgen dat de menings- en besluitvorming helder verloopt en dat iedereen zijn of haar zegje kan doen. Alhoewel, haar zegje… Van de zeventien aanwezige commissieleden waren er slechts twee vrouw. MSO, het zal wel een echte mannencommissie zijn.

Gekleurd vrijwilligersbeleid – wo 11 mei 2005

Ik heb het al wel eens vaker geschreven. Zo eens in de zoveel tijd wordt ik als allochtoon gevraagd om bij één of andere discussie over de multi-culturele samenleving te verschijnen. En hoewel mijn Nederlands aanmerkelijk beter is dan mijn Turks, ik mijn hele leven al in Nederland gewoond heb (op een jaartje Engeland na dan), ik gewoon varkensvlees eet, bier drink en carnaval vier, ondanks al die oer-Hollandse karaktertrekken, ga ik elke keer weer braaf op zo’n uitnodiging in.

De bijeenkomst hing over diversiteit in vrijwilligersbeleid. Het onderwerp veranderde echter al snel in: hoe staat het ervoor met de multiculturele samenleving. Daar was iedereen het al snel over eens. Sinds de moord op Theo van Gogh was het hommeles. De media kregen een groot deel van de schuld, want die zouden te eenzijdige berichten de wereld in helpen. Eigenlijk het klassieke verhaal dat de allochtonen nog steeds niet helemaal geaccepteerd werden. En eerlijk is eerlijk, ik denk dat de klagers op dat laatste punt voor een deel gelijk hadden. Maar dat ‘ze’ teveel negatieve aandacht kregen in de media, vond ik een beetje te ver gaan. Je kunt moeilijk niet over de moord op Theo van Gogh schrijven. En dat de Islam die moord op z’n bordje geschoven kreeg, had de dader toch echt aan zichzelf te danken.

Gelukkig waren er ook wat jonge mensen bij het gezelschap. En jonge allochtonen hebben een heel andere kijk op de hele gang van zaken. Zij klagen niet, zijn strijdbaar en kijken wat nuchterder naar de hele problematiek. Want toen de opmerking gemaakt werd dat ‘zij’ (de autochtone Nederlanders) niet geïnteresseerd waren in de achtergronden van de allochtonen, was het een jong Marokkaans meisje dat zei dat ‘wij’ (de allochtonen) ook niet erg geïnteresseerd leken te zijn in de Nederlandse cultuur.

De generatiekloof in allochtoon Nederland kwam plotseling aan het licht. Want de opmerking van het meisje zorgde voor een Babylonische spraakverwarring. Gelukkig had ik het wel begrepen: de allochtone medemens moest meedoen aan Carnaval en de imam moest op werkbezoek bij het COC. Zie je wel dat integreren best wel leuk is.