Mijn Nederland – do 11 nov. 2004

De afgelopen week zijn er pogingen tot brandstichting geweest bij moskeeën, kerken en scholen. Sommigen daarvan helaas succesvol. Zie hoe snel ons land afzakt in een spiraal van escalerend geweld. Vorige week werd het recht van het vrije woord herbevestigd en meende iedereen, terecht, dat het totaal absurd was dat Theo daarvoor werd vermoord. Een week later meent een kleine groep extreem-rechtse Nederlanders dat dat vrije woord kracht bijgezet moet worden door moskeeën in brand te steken en meent een kleine groep fundamentalistische moslims dat weer te moeten beantwoorden met het in brand proberen te steken van kerken. Dit, wrang genoeg, allemaal in de week van de 66e kristalnachtherdenking. Op 9 november 1938 werden synagogen, joodse winkels en huizen van joden systematisch inde fik gestoken door een door de nazi-propaganda in de jaren daarvoor opgehitst volk. Het was het begin van de systematische vernedering van de joden in nazi-Duitsland en later de rest van (bezet) Europa, het begin van de plundering van joodse eigendommen en, uiteindelijk, de vernietiging van 6 miljoen joden en daarmee tevens effectief de vernietiging van de toen nog levendige Jiddische cultuur in Europa.

Het is natuurlijk niet te vergelijken met de situatie in Nederland. Hier is geen overheid die het volk aanzet tot haat en geweld jegens minderheden, in dit geval moslims. Ook kijkt hier de brandweer niet grijnzend toe als een school of moskee in de hens gaat. Desalniettemin worden mijn gedachten heel somber als ik denk aan de gevolgen die deze incidenten kunnen hebben, wanneer de neergaande spiraal van geweld niet acuut wordt omgebogen. Vorige week dichtte ik de Nederlandse samenleving genoeg veerkracht toe om de moord op Van Gogh door een religieuze fanaat zonder al te veel kleerscheuren te boven te komen. Nu twijfel ik daaraan. Ik had incidenten verwacht, maar niet zulke incidenten. Nog even en Nederland is mijn Nederland niet meer, om maar een wanstaltig cliché uit de kast te halen.

Er gaan steeds meer geluiden op om de vrijheid van meningsuiting in te perken. Om belediging van godsdiensten sneller strafbaar te maken. Dat betekent dat ik straks zowel Jezus als Mohammed niet meer zou mogen beledigen. En wie bepaald dan wat een belediging is? Ik vind de drie monotheïstische godsdiensten alledrie verwerpelijk, zeker wanneer wordt overgegaan op letterlijke interpretatie van de tekst zonder de vertaling van de teksten binnen een historische context naar het huidige tijdsgewricht. Ja mensen, ooit was de Islam een vooruitstrevende, emancipatoire en tolerante godsdienst. Er wordt wel eens gezegd dat Moslims nooit de verlichting hebben doorgemaakt. In feite was de revolutie van Mohammed de verlichting in een tijdperk dat de rest van de wereld (lees: europa en noord-Afrika; Azië is een geval apart) in de donkere, primitieve middeleeuwen leefde. Maar verlichtingsidealen zijn net zo vergankelijk als papier, op een gegeven moment worden het statische begrippen en starre dogma’s. Net als met onze Europese verlichting eigenlijk: prachtige ideeën, maar in de handen van Geert Wilders verworden de idealen van de verlichting beknellende, intolerante en inflexibele ideeën. Wilders vertaalt de verlichtingsidealen niet naar de huidige tijd, maar blijft vasthouden aan eeuwen geleden opgetekende woorden. Hij is daarmee een reactionair pur sang (wat overigens zijn goed recht is).

Inperking van de vrijheid van meningsuiting laat ruimte voor een overheid om te bepalen wat wel en niet fatsoenlijk is om te zeggen. ‘Johnson, moordenaar’ was tijdens een staatsbezoek van deze president een niet toegestane kreet. Desondanks een met argumenten te staven mening. Een overheid die bepaald welke mening vrijelijk uitgesproken mag worden is geen democratie. Slechts bij het anderen aanzetten tot geweld ligt een enigszins duidelijk af te bakenen grens. En zelfs dan moet zo’n uitspraak gemeend zijn. Iemand die in het café roept: “Balkenende, je zou hem toch …” heeft niet de bedoeling zijn publiek aan te sporen tot het daadwerkelijk omzetten in daden van deze uitspraak. Op een website of in een toespraak hiertoe oproepen, heeft die intentie redelijkerwijs wèl.

Laat ik optimistisch blijven. Nederland zal niet verworden in een land waarin, net zoals ruim tien jaar geleden in Joegoslavië, bevolkingsgroepen die tijdenlang vreedzaam naast- en doorelkaar hebben geleefd, ineens op grote schaal elkaar de hersens in gaan slaan. Maar ik ben er me ook van bewust dat die zogenaamde tolerantie van Nederland een dun laagje vernis is wat er nu zo langzamerhand wel afgesleten is. Met schaamte denk ik terug aan de briefkaartenactie van Jane Cooymans en Peter van Brugge in 1993. Neo-nazi’s hadden in Duitsland een huis van een Turks gezin in de hens gezet en heel Nederland toonde hooghartig zijn morele verontwaardiging door massaal briefkaarten met afkeurende reacties naar toenmalig Bundeskanzler Kohl te sturen. Zie waar wij nu, elf jaar later staan. Ik geloof dat we heel wat kunnen leren van de tolerantie die er in Duitsland wèl is.

Antihomomanifest – wo 10 nov. 2004

Op www.elqalem.nl staat een anti-homomanifest te lezen. Er is de afgelopen dagen al heel wat over te doen geweest in de media. Aanvankelijk zou het gisteren, de dag van de crematie van Theo van Gogh, onthuld worden, maar ‘uit respect’ hebben de redacteuren van de site het een dag uitgesteld.

Je kunt je de reacties in de pers wel voorstellen. Woedend was iedereen. Het feit dat inwoners van Nederland niet kunnen accepteren dat homosexualiteit in Nederland gewoon wordt toegestaan, was een teken dat de integratie mislukt was, bla bla bla.

Pamflettenschrijver Jabri heeft een kunststukje afgeleverd. Het enige dat in het pamflet staat is dat Jabri ziek wordt van al die extravagante homo’s die in het straatbeeld met hun homosexualiteit lopen te koketteren. Wees homosexueel, maar doe dat thuis, is kortweg zijn stelling. Geen Gay-parade’s meer, geen zoenende jongens op straat en geen versierpogingen aan zijn adres. Uiteraard vat heel Nederland dit op als een teken dat de integratie volstrekt is mislukt, dat Jabri een extremist is en, eigenlijk, dat al die geitenneukers (om de terminologie van Van Gogh maar te gebruiken) zo snel mogelijk het land uitgezet moeten worden. Daarbij vergeten ze even dat zo’n beetje half Nederland er exact dezelfde mening op nahoudt. Maar dan niet met de Islam als achtergrond, maar de Bijbel (kent U het abjecte Bijbelboek Leviticus nog?) of gewoon omdat ze zoenende mannen gewoon enorm smerig vinden. Eigenlijk is Jabri dus enorm geïntegreerd. Hij is net zo fout als de rest van Nederland, maar dan minder hypocriet. Hij erkent het ten minste. En daarnaast heeft hij zelfs homosexuele vrienden.

Wat ik daarnaast erg sterk vindt, is de manier waarop Jabri de publiciteit heeft gezocht. Eerst op de dag van de moord de site op zwart zetten vanwege vermeende bedreigingen aan het adres van de makers van de site (uhuh), daarna aankondigen dat je de presentatie van een anti-homomanifest uitstelt omdat je dat niet tegelijk wilt laten vallen met de crematie van Van Gogh (tuurlijk) en daarmee zoveel aandacht weten te trekken dat de dag erna iedereen op je site kijkt wat voor pamflet het wel niet is. Iets wat niemand gedaan zou hebben op het moment dat de site vanwege die vermeende dreigementen een week eerder niet op zwart was gegaan.

Theo zou er trots op zijn (althans, dat kan ik me goed voorstellen. Zeker weten doe ik het niet want ik heb Theo nooit persoonlijk ontmoet, net zoals al die andere mensen die straks allemaal een lijntje met Theo hebben): de perfecte manier om je eigen vrije mening zo wijd mogelijk te verspreiden. Vestig de aandacht op je, maak een statement, beledig en passant een paar minderheden en maak je punt. Jabri is het voorlopige toppunt van Marokkaanse integratie. Geen geweld, maar meningen. El Qalem betekent volgens mij ‘de pen’ en da’s dus niet voor niets. Ik ben er enorm voor dat hij in Nederland de mogelijkheid heeft om meningen te verkondigen waar ik het schurft aan heb.

Want, voor de duidelijkheid, zijn mening kunnen ze wat mij betreft het beste verwerken in een lekkere kouskous. Want als ik een leuke jongen wil zoenen, al dan niet op straat, dan ga ik net zo vrijelijk mijn gang als Jabri met zijn mening. Hooguit zal ik Jabri netjes mijn opinie op zijn mening geven door bedeesd mijn lange middelvinger aan hem te laten zien, maar daar houd het ongeveer bij op. En dat Jabri niet gediend is van relnichten in strings, die zomers het straatbeeld kleuren, kan ik me prima voorstellen. Mijn idee zou het ook niet zijn. Maar zolang moslima’s zich in Nederland zomer of winter in een dikke jas met daaronder een trui, drie onderjurken, wollen sokken en een burka (dit is slechts een voorbeeld, ik wil echt niet alle moslima’s over één kam te scheren) mogen hijsen, dan moet Jabri toch echt maar accepteren dat die nichten ook gewoon buiten in de zon hun nichterigheid mogen uitdragen.

Met groet,
Selçuk

Begroting – di 9 nov. 2004

Door de kristalnachtherdenking kwam ik wat later aan op de raadsvergadering. Niet zo erg, aangezien bij de begroting doorgaans alleen de fractievoorzitters het woord voeren. Stemmen over moties gebeurt pas helemaal op het eind, zo rond 23.00 uur. En daarvoor was ik ruim op tijd.

De begroting niet op onze instemming rekenen. Simpel: wij zouden andere prioriteiten leggen dan bijvoorbeeld het realiseren van een Museum voor Grafische Vormgeving (kosten: 13 miljoen).

Toch hebben we als GroenLinks het één en ander bereikt. De wethouder heeft een motie van ons over het ombouwen van leegstaande kantoorpanden in woonruimte voor onder meer studenten overgenomen. Er komt nu een onderzoek naar de mogelijkheden en dat wordt aan de commissie Volkshuisvesting voorgelegd.

Ook onze constante kritiek op het mogelijk bebouwen van delen van natuurgebied De Rith (waarbij wij gezamenlijk optrokken met Mariëlle Overboom van D’66) heeft zin gehad: de wethouder wilde eerst van geen wijken weten, maar langzaam beseft hij zich ook wel dat bebouwen van de Rith voor de Bredase raad onbespreekbaar is. De enige discussie die nu nog gevoerd moet worden is waar precies de grenzen van De Rith liggen. De wethouder dacht nog even dat als hij uitging van voor hem gunstige grenzen, waardoor het gebied veel kleiner wordt dan het eigenlijk is, hij via een omweg toch nog delen van het gebied kon gebruiken als ontwikkelingslocatie voor bedrijventerreinen en woningbouw. Maar zo dom zijn we natuurlijk niet en dus wordt binnenkort in de commissie Ruimtelijke Ordening de grens van De Rith bepaald. Door de raad dus, en niet door de wethouder! Overigens, dat moet gezegd worden: hoewel de meningen uiteenlopen, accepteerde wethouder Niederer nobel het verlies en deed hij enkele concessies aan de raad. Ik ken politici die daar meer moeite mee zouden hebben.

Tot slot nog een mooie opsteker: mede dankzij de aanhoudende wens van GroenLinks om de zaak rond de voorwerkopslag midden in de woonwijk Zandberg te bespreken, maar vooral dankzij de inspanningen van de buurtbewoners zelf is nu ook het CDA van mening dat vuurwerkopslagplaatsen in woonwijken niet zo’n goed idee zijn en dat de gemeente er alles aan moet doen om dat te voorkomen. Zij dienden, in overleg met Leefbaar Breda en GroenLinks, een motie in, die door iedereen werd geaccepteerd, behalve door PvdA en VVD. Deze partijen hebben kennelijk geen moeite met een vuurwerkopslag midden in een dichtbevolkte woonwijk, met alle gevaren van dien.

Nog drie nachtjes slapen voordat ik naar Haarlem ga…

Carkit – ma 8 nov. 2004

Aangezien ik nog niet genoeg moed had verzameld om te bellen en ik die dan ook nog maar weinig van het nieuws gehoord had, besloot ik op de terugweg van Hilversum naar Breda eerst nog naar het laatste half uurtje van het Radio 1 Journaal te luisteren. Niet dat ik van het nieuws veel heb meegekregen, aangezien ik drukker bezig was met het bedenken van mogelijke scenario’s voor het te voeren telefoongesprek. Al snel brak onverbiddelijk het moment aan dat ik geen excuses kon verzinnen voor verder uitstel. De rest van de avond zou ik, gezien de fractievergadering, namelijk niet meer aan bellen toekomen. Door al vast wat voorraadpeuken te draaien, kon ik het onvermijdelijke nog enige minuten uitstellen (op verantwoorde wijze sjekkies draaien in de auto is niet altijd makkelijk), maar van verder uitstel kon geen sprake meer zijn.

“Hallo”
“Hoi, met Selçuk, ik hoop dat ik je niet stoor”
“Nee, helemaal niet. Ik zag dat je gisterenavond ook gebeld had, maar toen lag ik al op bed. Het leek me niet zo handig je op je werk terug te bellen.”
“Hoe was je zondag verder. Zaten er nog goede kandidaten tussen?”

[heel epistel over de gesprekken van zondag]

“Was je nog op tijd oor het optreden in Alkmaar?”
“Tsja, da’s nog een heel verhaal. Cbi woont in een studentenhuis dat vroeger een kantoorpand was. Toen ik mijn auto daar ging ophalen bleek het hek van de parkeerplaats nog dicht te zijn, dus ik kon er niet uit.”
“balen”
“Ja, ik heb een uur of twee moeten wachten voordat ik eruit kon, dus toen ben ik maar op eigen gelegenheid naar Alkmaar gegaan, in plaats van naar Breda, om daar met de rest van het koor met de bus naar Alkmaar af te reizen. Ondertussen dacht ik alleen maar dat ik dus net zo goed nog wat langer bij jou had kunnen blijven.”
“hihi”
“Op de terugweg reed ik op de snelweg en zag ik allemaal bordjes. Haarlem 12 kilometer, Haarlem 9 kilometer, Haarlem Noord, Haarlem Centrum, Haarlem Zuid.
“De verleiding van de snelweg.”
“Heb volgens mijn gevoel de hele dag met een hele brede grijns op mijn gezicht rondgelopen.”
“Heb ik ook. Het is misschien een rare vergelijking, maar het is net een kookplaat. Die worden langzaam warm, maar ze blijven daarna steeds warmer worden.”
“Het mooie van die metafoor is wel dat kookplaten ook héél langzaam afkoelen.”
“oja”

[heel lang om de hete brei heen dansen]

“Heb je het de komende tijd erg druk?”
“Hmm, best wel eigenlijk. Morgen begroting, woensdag koor of commissie, donderdag AZ, maar daar gaat misschien ook wel iemand anders naar toe. Vrijdag kan wel. Maar zaterdagavond heb ik in Breda weer een afspraak”
“Zullen we dan vrijdag afspreken?”
“Da’s goed. Ik bel je wel wanneer ik vertrek. Ik zal wel niet lang bij de vrijmibo blijven hangen, als je weet wat dat is”
“Ja, ik heb je log gelezen”
“hihi”.

Ik stond al twee minuten stil op de parkeerplaats in Breda toen ik rond kwart voor acht de telefoon ophing.

het bovenstaande is een vrije interpretatie van het daadwerkelijk gevoerde gesprek

Koor – zo 7 okt. 2004

Om begrijpelijke redenen wilde ik deze ochtend nog minder uit bed dan normaal. Desondanks moest ik het wel, want ons koor had een optreden in Alkmaar. Daar wilde ik bij zijn, en daarnaast was ik ook nog eens ingepland voor twee solo’s, dus wegblijven was sowieso geen optie. Aanvankelijk zou ik naar Breda terugrijden om daar met het hele koor per gehuurde bus naar Alkmaar te reizen, maar omdat ik een tijdje vast zat (ingewikkeld verhaal over een auto op het door een hek afgesloten parkeerterrein van een tot studentenhuis omgebouwd kantoorpand dat die ochtend vergeten was opengemaakt te worden) moest ik op eigen gelegenheid naar Alkmaar.

Het was een hele leuke bijeenkomst met naast ons nog die andere koren. Maar ik liep sowieso voor mijn gevoel al ernstig gelukzalig rond te banjeren door deze wereld. Ik verwachte elk moment de opmerking ‘wipe that grin off your face’, maar dat viel mee.

Hoewel anderen de mijn solo bij onze versie van Jan Campert’s gedicht De 18 doden geweldig vonden, was ik er helemaal voor in de verkeerde stemming. Hoe kun je zingen over een man die nog die dag geëxecuteerd zal worden, als je jezelf zo blij voelt als… tsja, als wat eigenlijk?

Forum – za 6 nov. 2004

Uiteraard hadden we veel te kort geslapen. Om half elf moesten we al weer opdraven bij het educatorium op de Uithof, het kennispark (een soort bedrijventerrein voor opleidingen) dat bijna-maar-noch-net-niet-helemaal buiten Utrecht ligt. Xtra ingevoegd programma-onderdeel op deze vijftiende verjaardag van GroenLinks was een discussie over de moord op Theo van Gogh. Om diezelfde reden hebben we onze verjaardag die dag verder niet gevierd.

Nu kan ik zeer uitbundig vertellen over de geweldige workshops, onze aangepaste versie van De Internationale die we als jongerennetwerk ten gehore hadden gebracht, de overgebleven lunchpaketten (die traditiegetrouw naderhand worden uitgedeeld bij de daklozenopvang o.i.d.), de maaltijd die de die-hard-jongeren nadien in Havana (het café, niet de hoofdstad) met de bijbehorende hoeveelheden drank hebben genuttigd en het feit dat ik die avond met Cbi, een in Utrecht wonende vriend had afgesproken.

Dat zou ik dus allemaal kunnen vertellen. Maar eigenlijk is me van die dag verder maar één ding ècht bijgebleven. En dat is die jongen die op het forum rondliep, meeging naar het eettentje en aan wie ik de rest van de avond eigenlijk een beetje vastgeplakt zat… letterlijk. Volgens mij ben ik verliefd. Woei!

Voorum – vr 5 nov. 2004

Zaterdag is het jaarlijkse GroenLinks-forum. Een actief smaldeel van het GroenLinks-jongerennetwerk kwam de avond ervoor in het Dwars-pand in Utrecht bijeen voor het Voorum. Met als belangrijkste vragen van die avond: 1) wat vinden wij van de vrijzinnig-linkse politieke filosofie van Femke Halsema? en 2) wie wil er nog een biertje?

Vanuit Hilversum reed ik dus gemakshalve maar direct door naar Utrecht. Auto aan de rand van de stad, fiets uit de laadruimte, slaapspullen mee en naar de Oude Gracht.

Het was een gezellige avond met veel discussie. Rond een uur of drie volgde ineens nog het lumineuze idee om, naar aanleiding van Femke’s politieke heroriëntatie en het definitief afscheid nemen van de socialistische maatschappijvisie, het traditionele strijdlied van de socialisten De Internationale te herschrijven. Met een héle vette knipoog.

De Links-Liberale

Ontluikt, vrijzinnigen der Aarde
Ontluikt, verwerpt die muffe sfeer
Liberaal zijn onze nieuwe waarden
Want wij lusten geen spruitjes meer
Linkse leegte heeft lang moeten wachten
Femke, jij hebt ons aangeraakt
GroenLinks die steunt op jouw gedachten
Ontplooiing heeft ons vrijgemaakt

Burgers, ten laatste male
Tot de strijd ons geschaard
En de Links-Liberale
Zal morgen heersen op Aard’

Knellende banden zullen moeten wijken
De dogma’s gaan nu overboord
Samen valt niets te bereiken
’t Individu; het laatste woord
De beginselen moeten herschreven
Mensen! Hoort hoe de jeugd nu spreekt
Vrijheid wordt in ROOD en GROEN verweven
Waardoor een nieuwe tijd aanbreekt

Burgers, ten laatste male
Tot de strijd ons geschaard
En de Links-Liberale
Zal morgen heersen op Aard’

Lantaarnpalen opzij – do 4 nov. 2004

De wethouder Stadsbeheer heeft voor deze periode 20 miljoen euro extra gekregen om aan het beheer van de buitenruimte uit te geven. Desondanks heeft de stad te kampen met ernstig achterstallig onderhoud. Dit blijkt uit de programmabegroting beheer buitenruimte 2005. Zo zijn een heleboel lantaarnpalen in Breda, bij elkaar zo’n 1700, 45 jaar en ouder. Terwijl ze, volgens datzelfde programma, na 35 jaar echt op zijn. Desondanks is er in Breda geen geld om massaal de met omvallen bedreigde palen te vervangen. Het bedrag dat er in de vorige raadsperiode nog jaarlijks voor werd gereserveerd, is namelijk aan het begin van deze periode geschrapt. Wat er dan toch met die extra twintig miljoen voor Stadsbeheer is gebeurd. Tsja, daar zijn campagnes tegen zwerfvuil mee betaald, een heleboel full-colour gemeentepropaganda mee gedrukt, dure brochures van gemaakt en balpennen met het logo van stadsbeheer voor gekocht. Eerlijk is eerlijk, er is ook wat verouderd materiaal van de vuilnismannen mee vervangen, en dat was op zich wel nodig.

Oomen reageerde als door een hond gebeten. U wist hartstikke goed wat er met die twintig miljoen ging gebeuren, want U heeft zelf het uitvoeringsprogramma vastgesteld. Ja, aan mijn hoela! Daar stonden de plannen van de wethouder inderdaad in geuren en vooral heel veel kleuren beschreven. Nergens in dat programma staat echter dat het jaarlijkse bedrag voor vervanging van lantaarnpalen voortaan geschrapt zou worden. Zo kan ik het ook.

Rare zaak – wo 3 nov. 2004

De commissievergadering ECG was eigenlijk niet zo heel bijzonder. De Klokkenberg wordt een rijksmonument (terecht), in de Talmazone wordt een stuk waar nu nog een voetbalvereniging en een boksclub op gevestigd staan, bouwrijp gemaakt (beiden krijgen verhuisgeld) en er werd en bezwaarschrift afgewezen van de BOS (niet mee eens, wat mij betreft had het behandeld moeten worden, maar na de hele gang van zaken verbaast dit laatste stukje machtspolitiek mij in het geheel niet). Wie meer wil weten over de pikante zaak BOS-BRTS, kan naar de logs van wo 10 dec. 2003, do 18 mrt. 2004 en do 25 mrt. 2004. Bleef over: het subsidieverzoek voor het grote stedenbeleid. Breda krijgt daarvoor geld van het rijk, maar moet in de aanvraag wel laten weten wat ze ermee wil doen. Ik heb me maar pragmatisch opgesteld. Met een deel van de plannen ben ik het niet eens. Althans, ik vind dat er andere dingen belangrijker zijn. Maar het feit dat er GSB-geld wordt aangevraagd is terecht. Dus kon ik de aanvraag op zich wel steunen. Heel zwart-wit komt het namlijk op het volgende neer: “ik ben het niet eens met de plannen, maar ik vind het goed dat er subsidie voor wordt aangevraagd. Tsja, politiek is soms een rare zaak.