Weer een moord – ma 22 nov. 2004

Na Joes Kloppenburg, Meindert Tjoelker, Daniël van Cotthem, Renee Steegmans en Anja Joos is Frank Hermsen het zoveelste slachtoffer van wat we in Nederland zinloos geweld zijn gaan noemen. Een vechtpartij voor disco Starllight in Nijkerkerveen werd hem fataal. Hij overleed enkele uren later aan zijn verwondingen.

Het gevecht brak om half drie uit voor de disco. Waar waren de portiers? waar was het uitgaanspubliek? Ik vraag het me opnieuw af. Net zoals ik me afvroeg waarom de omstanders die getuigen waren van de moord op Steegmans niet ingrepen. Net zoals ik me dat afvroeg over de terraszitters die een plaats op de eerste rang hadden toen Anja Joos werd afgetuigd. Net zoals ik me dat afvroeg over de wachtenden op het perron waar Daniël van Cotthem inelkaar werd geslagen. En net zoals toen er niemand was op het moment dat Meindert Tjoelker werd afgerost.

Doodslag is een te lage eis voor daders van dergelijke misdaden. Inmiddels zijn er genoeg voorbeelden van knokpartijen die leiden tot de dood. Iemand die gaat schoppen, neemt bewust het risico dat zijn handelen tot de dood kan leiden. Dan heet het geen doodslag meer, dan is het moord. Met alle zwaardere straffen die daarbij horen.

Elmo – zo 21 nov. 2004

Met een niet afgeronde discussie over de invulling van de aanstaande kerstdagen (nu al?), reed ik intens gelukkig van Haarlem terug naar Breda. Thuisgekomen werd ik onverwacht getracteerd op een film met in de hoofdrol het meest aandoenlijke van alle Sesamstraatmonsters, Elmo.

De film ging over zijn dekentje, dat ‘ie aan het begin kwijtraakte. De rest van de film probeert de rode held zijn deken terug te vinden. Onderweg wordt hij geholpen door rare Sesamstraatsnuiters die hij op zijn pad vindt. Een prachtige film, die voor mij als Elmo-loving volwassene erg goed te pruimen was.

Sesamstraat wordt in meer landen uitgezonden dan welk ander programma dan ook. Toch vraag je je af en toe af wat er van al die Sesamstraatidealen, zoals samenwerking en vriendjes zijn, precies terecht is gekomen.

Polarisatie – za 20 nov. 2004

Gehoord op de autoradio in Met het Oog op Morgen onderweg naar Haarlem, uit de mond van presentator Max van Weezel:

Nelleke Noordervliet en Max Pam verwijten koningin Beatrix dat ze wel op bezoek gaat bij een multicultureel jongerencentrum in Amsterdam, maar niet bij Ayaan Hirsi Ali.

Afshin Ellian en Leon de Winter suggereren dat de Haagse politiek Hirsi Ali met opzet monddood heeft gemaakt. Frans Weisglas en Jozias van Aartsen noemen dat een krankzinnige bewering.

Mohammed Cheppih van de Arabisch Europese Liga begrijpt niet waarom Theo van Gogh moslims mocht uitmaken voor geitenneukers, maar imams een homo geen varken mogen noemen.

En vanochtend waren Ellian en De Winter er weer. Zij beschuldigen Allah van medeplichtigheid aan de moord op Van Gogh. Ik weet het niet zeker, maar ik heb niet het gevoel dat de rust in Nederland al is wedergekeerd.

Ik heb sympathie voor Noordervliet en Pam. De koningin zou best bij Ayaan op bezoek mogen, als steunbetuiging aan de voor haar zeer moeilijke tijden die ze doormaakt. Ik ben zelf republikein, maar vind desondanks dat de koningin op dit moment onvoldoende haar ceremoniële functie als bruggenbouwer en moeder van alle inwoners van Nederland vervult. Voor het topsalaris wat Beatrix opstrijkt zou ze in deze tijden best wat vaker haar neus mogen laten zien.

Leon de Winter is natuurlijk nauwelijks meer serieus te nemen, en langzamerhand Ellian ook niet. Ik kan me niet voorstellen dat iemand serieus kan menen dat er weldenkende Nederlanders zijn die Ayaan monddood zouden willen maken. Ik ben en blijf het hardgrondig oneens met een aantal van haar standpunten en vooral met de manier waarop zij die mening naar buiten brengt en ben er van overtuigd dat ze daar de samenleving onnodig mee polariseert. Maar ik ben democraat genoeg om haar mening via de pen te bestrijden. De bewering dat haar film mogelijkerwijs de oorzaak is voor de moord op Theo van Gogh is in zoverre juist dat Mohammed B. zonder de film Submission wellicht niet tot de moord op Van Gogh was overgegaan, maar daarmee is zij op geen enkele manier ook maar enigszins verantwoordelijk voor die moord of de bedreigingen aan haar adres. Net zo min als de politici die haar mening altijd met woord en argument hebben verfoeid. Ayaan mede verantwoordelijk stellen voor de moord op Van Gogh en de bedreigingen aan haar adres, de stelling ‘je hebt het zelf uitgelokt’ is net zo onhoudbaar als het verwijt dat een meisje in minirok en naveltrui haar eigen verkrachting heeft uitgelokt.

Mohammed Cheppih mag zich afvragen wat hij wil. Overigens mogen imams in Nederland ook gerust zeggen dat zij homo’s gelijkstellen aan varkens. Net als dat de SGP mag beweren dat homosexualiteit en diefstal een vergelijkbare misdaad zijn. Pas wanneer imams gaan beweren dat de volgelingen van de profeet Mohammed massaal moeten overgaan tot de slachting van varkens (en homo’s), is een dergelijke uitspraak vervolgbaar. De imam roept dan immers op tot het plegen van misdaden: voor het afslachten van varkens heb je een slachtvergunning nodig en voor het afslachten van homo’s zijn vooralsnog in Nederland überhaupt geen vergunningen te verkrijgen. Daar ben ik persoonlijk, als varken, erg blij om.

Dat Allah medeplichtig is aan de moord op Van Gogh (opnieuw het duo Ellian en De Winter) is helemaal larie. Allereerst kan een niet bestaand wezen, zoals God, niet medeplichtig zijn aan welk handelen dan ook. Ten tweede is een mens verantwoordelijk voor zijn eigen daden, hoe gelovig in welke godheid dan ook. Hooguit kunnen Ellian en De Winter beweren dat de Koran en/of sommige interpretaties daarvan oproepen tot dergelijk moordzuchtig gedrag. Mochten ze dat bedoelen, dan ken ik nog wel een paar boeken van dat kaliber. Maar met boeken is het net als met woorden, je kunt ze niet verbieden, hooguit bestrijden.

Het waren zomaar wat gedachten, terwijl het asfalt van de A9 richting Haarlem onder mijn auto voorbijgleed.

Lagerhuisdebat – vr 19 nov. 2004

In het kader van het Kinderrechtenfestival werd er een stedelijk Lagerhuisdebat georganiseerd voor middelbare scholieren. En mij was gevraagd of ik de rol van debatleider op me wilde nemen. Een hartstikke leuke klus natuurlijk, waar ik geen nee tegen heb gezegd. Enige nadeel: het debat werd georganiseerd in de Sint Antoniuskerk en de akoestiek daar is behoorlijk belabberd. Althans, voor debat-doeleinden. Het publiek kon alles dankzij de versterking nog redelijk goed volgen, maar de kandidaten hadden het daar aanzienlijk moeilijker mee.

Leuke bijkomstigheid was dat het Kinderrechtenfestival werd geopend door PvdA-wethouder Marja Heerkens van Sociale Zaken. Een geëngageerd wethouder die haar best doet om het sociale gezicht van de stad te redden in een voor de rest conservatief-liberaal college. Een mooie gelegenheid om eens informeel te kletsen met een wethouder die ik verder voornamelijk bij gemeenteraadsvergaderingen tegenkom. Samen hebben we het multi-culti-lied waarmee de bijeenkomst muzikaal werd geopend uit volle borst meegezongen.

Void – do 18 nov. 2004

Er was een feestje op het Mediapark die avond. Na een jaar geleden een nieuw pand te hebben betrokken, werd gevierd dat onlangs ook de laatste afdeling van RTL naar het nieuwe gebouw was verhuisd. Via de broer van een NPS-collega werden we het RTL-feestje binnengeloosd.

Nu is het natuurlijk sowieso geen vreselijk goed idee om als publieken naar een commerciëel feestje te gaan. Voor mij is het een dubbelslecht idee, want ik heb in het geheel niet veel op met televisie, ongeacht of het publiek of commerciëel is. Het lijkt er steeds vaker op dat de hele beroepsgroep televisiemakers verworden is tot een imbeciel clubje randdebielen. En van dit slag mensen zag het zwart in het Sodom en Gomorra van televisieland: het beruchte Studio 22.

Toegegeven: de show was gelikt en de catering was buitengewoon. Kennelijk bulkt het bij RTL-moedermaatschappij HMG van het geld, want overal stonden voedselkraampjes. Als klap op de vuurpijl kwam er zelfs een gigantische schaal zoetigheid binnen met daarop iets wat in de verte iets weg had van profiterol. Jammer dat de optredende artiesten moeite hadden meer dan de helft van het aantal uitgekraamde noten zuiver te zingen en dat nog ver voor tienen het overgrote deel van het HMG-personeel te dronken was om een zinnig gesprek mee te voeren. ‘Totale leemte’ is een te inadequate omschrijving van het hedonistische tafereel dat zich hier afspeelde.

East is East and West is West and never the twain shall meet, schreef Rudyard Kippling. De waterscheiding tussen de publieken van Net3 en de commerciëlen is minstens net zo groot. Ieder zijn ding.

Aan Pim – di 16 nov. 2004

Beste Pim,

Hierbij wil ik je feliciteren met je verkiezing tot de grootste Nederlander. Het is de tweede verkiezing die je postuum wint en dat mag best een prestatie heten. Ik vermoed dat je er daarboven smakelijk om zult lachen. Net als ik hier beneden.

Dat de uitslag er anders uit had gezien als alle stemmen geteld waren, vind ik niet zo belangrijk. Jij en ik weten net zo goed dat een heleboel mensen op het laatste moment op Willem van Oranje gestemd hebben, simpelweg omdat ze jou niet wilde laten winnen. Op dezelfde manier is Jamaï twee jaar geleden Idol geworden, alleen maar omdat veel mensen het Jim toentertijd niet gunden. Triest is dat, die afgunst.

Zelf ben ik één van de laatste Nederlanders die geen lijntje met je heeft. Desalniettemin probeer ik me voor te stellen hoe jij je overwinning ervaart. Ik vermoed enigszins meewarig. Je zult zelf wel inzien dat historisch gezien, je geen aanspraak kan maken op de titel ‘grootste Nederlander’. Ik neem aan dat jij, samen met Willem en Willem, de nummers twee en drie, aan de bar gelachen hebben om de hele situatie. Alhoewel ik me ook levendig kan voorstellen dat onze vader des vaderlands er de humor net iets minder goed van kan inzien dan jij. Je kan de Oranjes van veel beschuldigen, maar niet van het hebben van een gevoel voor humor; althans, niet van de Oranjes die ik ken.

Heeft Theo je nog gefeliciteerd? Of is ‘ie, na het bekend worden van de uitslag, een tirade begonnen waarin gans de bevolking van Nederland wordt uitgemaakt voor dom, kinderneukend stemvee?

Ons landje heeft de laatste tijd heel wat te verduren. Sinds jou vertrek is de situatie er hier niet beter op geworden. Maar hoewel je ons te vroeg bent ontvallen, moet je er misschien ook maar blij om zijn. Terwijl de ene na de andere bekende of belangrijke Nederlander van z’n sokkel wordt getrokken, kun jij nooit meer van je voetstuk vallen. Doodgaan op je hoogtepunt, bij voorkeur door toedoen van een ander. Net als John Lennon is een groot gedeelte van je succes daarop berust. Maar ik gun het je van harte.

Het meest trieste vind ik dat de mensen die dankzij jou inspanningen nu op het regeringspluche zitten in jouw naam je eigen idealen in rap tempo verkwanselen. En dan bedoel ik niet de LPF, want eerlijk is eerlijk, ik kan nog best respect opbrengen voor sommige LPF’ers, vooral Eerdmans. Nee, ik bedoel dat enge, gereformeerde zootje van Balkenende en Donner. Bij elke gelegenheid proberen ze onze seculiere staat, de scheiding van kerk en staat die ook jij zo hoog had zitten, ongedaan te maken en proberen ze de criticasters van het geloof monddood te maken. Waarschijnlijk omdat ze dondersgoed beseffen dat zij, als christenen, minstens net zoveel bloed aan hun handen hebben als de eerste de beste moslimfundamentalist. Je noemde het gereformeerde volksdeel niet voor niets pathologische leugenaars.

Vanaf deze plek wens ik je het beste, Pim. En hoewel we het over een heleboel dingen niet snel eens zouden worden, blijf ik het jammer vinden dat we die zaken nooit eens aan de borreltafel hebben kunnen bespreken. Jij met een rood wijntje en een Justis van Maurik, ikzelf aan een potje bier met een zware Brandaris. Het ga je goed. En hou je Theo een beetje in de gaten. Ik kan me voorstellen dat de grote baas op een gegeven moment een beetje ziek wordt van al die beledigingen in zijn richting. Het lijkt me toch nogal gevaarlijk om in de hemel vrijelijk je mening te verkondigen. Misschien wel net zo gevaarlijk als hier in Nederland helaas is gebleken.

Veel liefs,

Selçuk Akinci

God’s last – ma 15 nov. 2004

Het geloof zal niet geridiculiseerd worden. En daarom meende Donner dat het artikel op de godslastering in de wet maar moest worden aangescherpt. Een volstrekt belachelijk idee natuurlijk, maar de grootvader van Donner had vroeger als minister nu eenmaal het verbod op godslastering ingevoerd en dus zal het wel een kwestie van het redden van de familie-eer geweest zijn.

Ik zal hier geen betoog houden over mijn bezwaren tegen de inperking van de vrijheid van meningsuiting. Mijn mening daarover mag inmiddels gevoeglijk bekend verondersteld worden, al was het maar door de columns die ik tot deze zomer wekelijks anderhalf jaar lang in het radioprogramma ‘Een Robbertje Bartol’ heb uitgesproken. Nee, er is een nog dringendere reden om het verbod op godslastering niet aan te scherpen, sterker nog, om het maar helemaal af te schaffen.

Over elk politiek idee, elke politieke beweging, mag je in Nederland vrijuit zeggen hoe je denkt. Het maoïsme bijvoorbeeld, is door vele mensen belachelijk gemaakt (geheel terecht trouwens), en hetzelfde geldt voor andere discutabele vormen van communisme en socialisme (waarbij sommigen weer zullen beweren dat er alleen maar discutabele vormen van socialisme zijn, maar aan die opmerking wil ik niet, al was het maar omdat ik mijzelf op mijn zestiende ooit overtuigd communist heb verklaard, een kwaal waar ik gelukkig al weer geruime tijd van bevrijd ben). Aan de andere kant van het politieke spectrum zijn overigens ook voldoende stromingen om belachelijk te maken, zoals elke vorm van extreem rechts, het conservatisme en het populisme. Het leuke van populisten is overigens dat hun rook na de crematie ook met alle winden meewaait.

Als je al die stromingen, inclusief hun politieke vertegenwoordigers, zowel inhoudelijk mag fileren, als inhoudelijk belachelijk mag maken, dan zie ik niet in waarom je een godsdienst, en al zijn vertegenwoordigers, ook niet tot op het bot toe aan de schandpaal mag nagelen, met elke vloek en zucht die daarbij hoort. Want hoe absurd bepaalde politieke stromingen ook mogen zijn, ik ken er geen die het zo bond hebben gemaakt als de drie monotheïstische godsdiensten die deze wereld rijk is. Waarbij ‘rijk’ een op z’n zachtst gezegd wat ongelukkig gekozen woord is.

Of het nu de Koran is, de Bijbel of de TNCH, ik vindt het stuk voor stuk abjecte boeken. En de reden dat ik ze volstrekt verwerpelijk vindt, is de waarde dat een aantal andere mensen aan deze teksten hecht. Zouden de mensen op deze planeet de teksten uit de drie boeken beschouwen als een collectie historische verhalen, zonder daar meteen allemaal waandenkbeelden als het bestaan van God aan te koppelen, dan had ik er allemaal niet zoveel waarde aan gehecht. Maar het feit dat hele volksstammen de inhoud van die drie boeken voor WAAR aanneemt (en dan bij voorkeur ook nog met een zeer intolerante interpretatie die alleen maar leidt tot nog meer oorlog), dat maakt het zo onverkwikkelijk dat die teksten nog steeds circuleren. De heilige schriften, noemen ze dat. Terwijl ik dagelijks meer geluk ondervindt dankzij de uitvinding van het toiletpapier, dan van, pak ‘m beet, Leviticus.

Godsdienst mag niet alleen beledigd worden, het is eigenlijk de plicht van elke weldenkende burger dit zo vaak mogelijk te doen. Maar, en dat zeg ik met nadruk, op inhoudelijke gronden (zoals dat er geen feitelijke redenen zijn aan te dragen om in het bestaan van God te geloven, of dat de geplande kindermoord van Abraham op zijn zoon Isaak toch eigenlijk wel een erg verwerpelijk concept is, of dat de vernietiging van Sodom en Gomorra volgens de Genevse Conventie toch echt wel als zware oorlogsmisdaad gestempeld zou worden in de categorie genocide). Een frontale aanval dus op het instituut religie. Individuele gelovigen kunnen ondanks hun geloof namelijk best relaxte mensen zijn, en ik heb geen behoefte om die mensen belachelijk te maken. Maar laten we nu met z’n allen afspreken dat je de ideeën van iedereen, dus ook de ideeën van een stelletje naïevelingen dat zich toevallig kerk noemt, kritisch onder de loep mag nemen en, indien noodzakelijk, ook op badinerende toon door de mangel mag halen.

Donner is natuurlijk een gereformeerde zuurpruim. Had hij een katholieke Brabander geweest, dan had hij geweten dat de grootste groep godslasteraars de gelovigen zelf zijn. Elk jaar doen zij dingen die volgens artikel 147 en 147a van het Wetboek van Strafrecht volstrekt ontoelaatbaar zijn. Zij beledigen god en zijn dienaar op de meest grove wijze. De normen en waarden maken plaats voor zeer lichte zeden en het straatbeeld doet denken aan die bijbelse plaatsen Sodom en Gomorra. Maar iedereen lacht erom. Ze noemen dat Carnaval. En het is het levende bewijs dat god niet bestaat. Katholiek Brabant is in tegenstelling tot die biblische plaatsen immers nooit omgetoverd tot een brandend inferno. Gott ist tod. Ik geloof dat ik in deze zaak in Nietsche geloof.

Verdiende sporen – zo 14 nov. 2004

Na een energieke vrijdag en zaterdag viel de zondag als dag enigszins tegen. Ik had nog zo’n zestig e-mailtjes binnen te halen, ik had nog wat politiek inhaalwerk en ik heb thuis nog een montage afgemaakt voor de 4fm-uitzending van Spotlight. Eigenlijk een gewone werkdag, dus.

Die montage had ik natuurlijk ook in Hilversum kunnen maken. Sterker nog, dat had ik gedaan, in Pro Tools. Helaas bleek het Apple-station waarop ik werkte niet te beschikken over een cd-brander. Daar kwam ik natuurlijk pas na het afmonteren achter. Waarna ik met de gemonteerde uitzending weinig anders kon doen dan naar de prullenbak transporteren. Jammer, maar helaas.

’s Avonds uiteraard weer naar Freek gekeken. Het was weer eens een goede aflevering, nadat hij me vorige week een beetje was tegengevallen. Maar dat kwam misschien wel door heel andere dingen :-)

Niet voor de poes – za 13 nov. 2004

Poezen zijn nieuwsgierige huisdieren. Dat bleek bij het wakker worden, toen Gizmo, de kater van de huisgenoot, als een soort indiaan op de uitkijk vanaf de rand van de bank de vrijpartij gadesloeg. De kater was enkele minuten eerder door zijn baasje de kamer binnengelaten, toen deze aan ons vroeg of we wellicht ook een kopje thee wilde, en (want dat was de eigenlijke reden) of hij wat suiker mocht lenen. Een vrolijk ‘goedemorgen’, gevolgd door de aan mij gerichte, quasi-verbaasde opmerking “Oh, jij bent er natuurlijk ook nog”, kon ons weinig deren. We hadden de deken van het kleine, en daardoor erg intieme éénpersoonsbed tot fatsoenlijke hoogte opgetrokken.

Het gezamenlijk ontbijt bestond uit twee kaasbroodjes, een croissant en een hartige hap. Daarna gevolgd door een wandeling door Haarlem, kopje thee op de bank, een ritje naar de biologische slager (shit, ik moet nog kip hebben) en een wat onhandig afscheid bij een bushalte vlak bij zijn huis, waarbij we een oudere dame wellicht de schok van haar leven hebben bezorgd.

Of we elkaar nog vaker zouden zien, vroeg Jaap later die avond, nadat ‘ie me dronken had gevoerd om zo meer details uit me te kunnen trekken dan in nuchtere toestand. Het werd een openhartig gesprek.