selcuk.nl

Mijn broer Orkun zou samen met zijn vrouw Helen komen eten bij mijn moeder en aangezien ik beiden al enige maanden niet gezien had, leek het mij een goed idee om me bij het gezelschap aan te sluiten.

Het deed me denken aan een episode van vorige week zondag, toen NAC uit speelde tegen Ajax. Ik zat thuis te werken met Langs de Lijn op de achtergrond, toen ik de radiocommentator hoorde roepen dat Ajax een eigen doelpunt had gezet. Het leek mij aardig dit mijn broer te melden. „0-1 voor NAC door eigen goal Ajax”, typte ik op het toetsenbord van mijn mobiele telefoon.

Per ommegaande kreeg ik een bericht van hem terug. „Ja, hier in de Beyerd ook”. Enigszins beteuterd keek ik naar het scherm van mijn Nokia. „oh”, antwoordde ik, „je bent al terug van vakantie.”

NAC won uiteindelijk verdiend met 3-1 van Ajax. Een zeldzaamheid, maar kennelijk stond het in de sterren. Er gebeurde wel meer onwaarschijnlijke dingen die dag. Zoals ik, die mijn broer de uitslag van NAC doorstuurde. En mijn broer die ineens in mijn stamcafé zat. Chaos in het universum. Op deze dag kon alles.

Goed, Lucas had me vrijdag weliswaar in de stek gelaten, maar ter compensatie kwam hij deze avond alsnog langs. Het menu bleef hetzelfde, maar dan zonder de gevulde aubergines die ik vrijdag zelf maar had opgegeten.

Gelukkig waren de weer ontdooide komkommer-preisoep, gepocheerde eieren met zalm, de rijst, de salade en de kidney-bonen met Quorn meer dan voldoende voor een gevulde maag. Zeker als je daar het kaasplankje en de wijn nog bij optelt. Ik kook niet vaak, maar als er mensen blijven eten, doe ik op zijn minst een beetje mijn best.

Nu houdt Lucas er een vriendin op na. Dus kun je nagaan hoe erg ik mijn best zou doen als het een date zou zijn. Knappe singles kunnen zich melden. Zou de KRO de TV-formule ‘Politicus zoekt Man’ overwegen? Niet dat nu ineens behoefte heb aan een relatie, maar ja, ik word er nu ook niet bepaald jonger op :) .

Flip Noorman is zanger van de punkband Stuart o’Malley and the Whisky Gullivers. Ik moest hem nog betalen voor zijn optreden bij de Clash of Culture van GroenLinks en het leek ons ene goed idee om dat in de kroeg te doen.

Eigenlijk kom ik niet zo vaak in De Vulling. De kroeg had iets gezelligs. Een soort jongerensoos, waar dezelfde mensen constant in- en uitliepen. Op de begane grond werd gedronken, op de eerste verdieping stond een schaaktafel, een voetbaltafel en andere tafels vol tijdverdrijf. Aan het raam las een emo-jongen een stripboek.

Mijn oude schoolmaat Roman kwam binnen. In pak, driedelig. Van één of ander skatemerk. Gekocht bij Bonk, voor een huwelijk waar hij bij moest zijn. We namen nog een biertje, voor anderhalve euro. Café de Vulling is niet duur.

En zo verstreek de middag. Ongetwijfeld een kroeg waar ik als puber ook vaak gekomen zou zijn. Als ‘ie toen had bestaan tenminste.

De komkommer-preisoep was goed ingetrokken, de aubergines waren gevuld en de ingrediënten van de overige gerechten waren strategisch zo opgesteld dat deze in een handomdraai in elkaar geflanst konden worden. Het was slechts wachten op de komst van het bezoek.

„Hallo, met wie?.” „Selçuk.” „Hé Selçuk, wat leuk.” „Jij bent mij vast vergeten.” „Huh?” „Waar ben je? klinkt gezellig.” „In Electron, hoezo?.” „Euhm, nou, volgens mij hadden we gisteren afgesproken dat je zou komen eten.”

Even was het stil aan de andere kant van de lijn. Genoeg stilte om uit op te maken dat de visite van die avond in ieder geval niet meer zou komen. En zo werd de komkommer-preisoep ingevroren, werden de losse ingrediënten weinig strategisch terug in de koelkast geplaatst en verdwenen twee gevulde aubergines in mijn eigen maag.

Het was een leermoment. Spreek nooit rond sluitingstijd af dat er iemand bij je komt eten zonder dat je de volgende middag controleert of die afspraak bij de tegenpartij ook daadwerkelijk is blijven hangen.