Homo Displodens (1) – vr 19 sept. 2008

Toegegeven, er was wel wat gemor onder een aantal decorgroepleden. Mijn bijdrage was dit jaar niet zo fors als in voorgaande jaren. Deadlines, een iets te volgepropte werkweek en deze week dan ook nog een slecht getimed bezoek aan het Europees Parlement, maakte van Breda Barst even een ondergeschoven kindje.

Maar op vrijdag was ik dan toch echt beschikbaar. Zo één dag voor het leukste feestje van de stad hingen we de eerste decorstukken, soms met enig gevaar voor eigen leven, in het park. De weersvoorspellingen waren goed, dus niets kon een goede afloop eigenlijk nog in de war gooien.

Behalve dan misschien dat men weer eens vergeet de backdrop in het podium te hangen of de lichtborden aan het grid bevestigd. Maar dat vergeten de podiumjongens elk jaar, dus eigenlijk waren we zelfs daarop voorbereid.

Homo Exornans – za 23 aug. 2008

decorstuk 'Pacman: Kimagure'

„Piep, piep”, zei mijn telefoon. Berichtje van Joris, „Koffie om half tien bij jou thuis?” Bij het terugbellen ging mijn batterij dood. Moderne communicatie is zo frustrerend.

Rond tien voor tien stond Joris voor de deur, ongeveer tegelijkertijd dat ik naast mijn bed stond. Het was aanvankelijk niet mijn bedoeling om mee te helpen met de decorgroep vandaag, maar een kopje koffie kon altijd natuurlijk. Of het nu uiteindelijk Joris is geweest of de koffie, één van de twee heeft me weten te overtuigen.

Nog precies een maand voor het begin van Breda Barst. De decorgroep moet meters maken. De eerste bakken Standtex zijn al weer besteld en de vormeloze hardboardplaten beginnen langzamerhand ergens op te lijken. Het is de evolutie van het decor: waar de eerste jaren nog dikke houten platen werden gebruikt, iets dat al snel werd ingeruild voor triplex, is het gebruikte materiaal nu hardboard. We gaan met onze tijd mee, onze attributen worden steeds dunner en lichter.

Bij de lunch vroeg Joris zich af hoe lang we dit nu al deden. Al zo’n zeven of acht jaar, was de conclusie. Decor kun je kennelijk nooit genoeg hebben.

Homo Destinans – za 2 aug. 2008

decorruimte Breda Barst

Nog zeven weekeinden tussen nu en Breda Barst. Nog zeven weken dus om te werken aan het decor van misschien wel het leukste gratis festival van Nederland.

Nu was de decorgroep eigenlijk al een jaar of twee enigszins heimatlos. Goed, we hebben drie opslagplaatsen, verspreid over de stad – en dan reken ik de zolders van onze ouders voor het gemak maar even niet mee – maar een vaste plek om te werken hebben we sinds de sloop van de oude kweekschool nooit meer gevonden.

Tot onlangs vriend en decor-collega Joris een leegstaande supermarkt vond die nog een anti-kraakbewoner zocht. Het was liefde op het eerste gezicht, of althans, het was een werkbare relatie. Het huurcontract werd getekend en Joris, die naast decor-ruimte ook directeur en enige werknemer van Joris Timmer en Klusbedrijf is, had de beschikking over werk- en atelierruimte.

En daar zullen we de komende weekeinden dus vertoeven. In de oude C1000 in de wijk Ypelaar. Aan de straat die decennia geleden met een vooruitziende blik door de notabele van het stadsbestuur al vast de naam Jorisstraat werd toebedeeld.

Sommige dingen kunnen welhaast geen toeval zijn.

Homo Ingeniosus – zo 27 apr. 2008

Voorronde Breda Barst

De laatste voorrondes van Breda Barst zit erop en voorlopig dus ook mijn taak als Juryvoorzitter. De regionale bands die op het podium staan zijn The Death Letters, The Exploding Shetland Ponies, Lawaii, Jess en als reserveband Groover.

Zonder over al deze bands wat te gaan zeggen, je zoekt ze zelf maar op, wil ik nadrukkelijk iets kwijt over The Death Letters. Want zelden heb ik iets zo uniek goeds gezien op een voorronde. Stel je voor: een podium met daarop één drummer en één zanger-gitarist. Stel je voor dat dat technisch helemaal perfect is, dat de zang loepzuiver is en dat als je je ogen dicht doet, je het gevoel hebt dat het hele podium vol staat. En stel je dan ook nog eens voor dat in het halve uurtje dat ze mogen spelen, geen enkel nummer hetzelfde is en de set geen moment gaat vervelen, sterker nog, alleen maar indrukwekkender wordt.

Toen ik vervolgens ook nog eens hoorde dat zanger-gitarist Jordi Ariza Lora en drummer Victor Brandt respectievelijk zestien en vijftien jaar oud zijn en pas een jaar geleden begonnen zijn als band, sloeg mijn waardering om in acute bewondering. En verwondering, in de wetenschap dat hier iets op het podium stond dat zeer binnenkort zomaar bij Jools Holland op televisie te zien zou kunnen zijn. Ge-wel-dig.

Homo Iudicans – zo 13 apr. 2008

Wake op de voorronde van Breda Barst

Jawel, voor het vijfde, achtereenvolgende jaar kan ik de komende drie zondagen stukjes gaan wijden aan de voorronden van Breda Barst.

En als ik eerder een weblog had gehad, had ik wellicht ook over zes jaar, zeven jaar en acht jaar geleden kunnen rapporteren. Eerlijk gezegd weet ik niet precies hoe lang ik nu al in de decorgroep van het festival zit, en ik kan me eigenlijk ook niet meer heugen hoe lang het geleden is dat ik naar de bands kon kijken zonder daar vervolgens een jury-rapport over te moeten schrijven.

Gaat dat nu niet vervelen, vragen ze dan. Steeds maar weer de zelfde soort bandjes zien en er steeds opnieuw mee geconfronteerd worden dat alles dat tijdens en voorronde op een podium staat, muzikaal al wel eens eerder gedaan is. Maar daar heb ik geen last van. Ten minste, als een bandje een beetje enthousiast wil zijn.

Wat ik wel mis zijn trouwens de jonge honden. Vroeger wilde er nog wel eens een poepjonge punkband vangastjes van een jaar of vijftien op een podium staan, dit jaar is alles minstens tien jaar ouder. Dat is misschien leuk voor de technische kwaliteit, voor de Begeisterung op het podium is het veelal fnuikend.

Origineel zijn is misschien onmogelijk, dat wil niet zeggen dat je niet vol vuur en passie na kan apen.

Homo Aestimans – do 27 sept. 2007

Barst - foto Jaap van Kemenade

De evaluatie-vergadering van Breda Barst liep een beetje uit de hand. Het festival was dit jaar zo druk bezocht dat het sommigen een beetje boven het hoofd gegroeid was.

Barst was dit jaar een groot succes en ook financiëel is het festival bijzonder prettig afgesloten. We hebben nu een behoorlijke oorlogskas, waarmee we ook één of twee mindere jaren, bijvoorbeeld door slecht weer, niet meteen in de rode cijfers zitten.

Dat het aantal bezoekers van Breda Barst weer hoger was dan in voorgaande jaren, resulteerde bij sommige leden van de organisatie in het doen van nogal absurde voorstellen. Zo stelde iemand voor om het Valkenberg voortaan hermetisch af te sluiten en iedereen te fouilleren en elke tas om te keren om te kijken of er geen drank of wapens meegesmokkeld worden. Ik was het er niet mee eens.

Breda Barst is een feestje, voor ons en voor de bezoekers. Goed, het is de laatste jaren een groot feestje. Dat het een feest voor iedereen is, zorgt er juist voor dat er zelden opstootjes zijn. Een fuik waar iedereen eerst tien minuten in de rij moet staan, maakt die gezelligheid er niet beter is. En, bottom-line, als iemand iets mee naar binnen wil smokkelen, zeker iets dat op een steekwapen lijkt, zal dat dat altijd lukken.

Breda Barst is een feestje. Geen overbodige veiliheidsmaatregelen, omdat iedereen zich altijd maar bang laat maken. Wel een sfeer waarbij iedereen zich zo prettig voelt dat bezoekers zelf al ingrijpen als ze ergens een opstootje zin gebeuren. En security die vrolijk en vriendelijk is en de boel een beetje in de gaten houdt. Een positieve insteek, dat is de kracht van Breda Barst. En dat moet het ook vooral blijven.

Homo Recobans – zo 23 sept. 2007

Breda Barst-logos

De Barstbecue, zo noem ik hem maar. Het jaarlijks terugkerende vrijwilligersfeestje voor de ruim honderdvijftig vrijwilligers van Barst. Vroeger in de tuin van Miller Time, ooit vanwege bezuinigingen zelf gecaterd op de binnenplaats van De Nieuwe Veste en inmiddels al weer enkele jaren in de achtertuin van Café de Speeltuin.

Vooraf kwam Jaap eerst even bij me langs. Indrinken, schijnt dat te heten. Ik noem het gewoon gezellig. De zon scheen op het dakterras en er stond nog een fles rosé in de koeling die er om vroeg opgedronken te worden.

Vervolgens togen we met houten ladder naar het park. Eén decorstuk, een ster, was aan een lantaarn blijven hangen en die wilden we nog even verwijderen. Al was het maar om op het vrijwilligersfeest onze plichtsgetrouwheid te kunnen laten zien. Helaas was iemand ons voor geweest, al vraag ik me af hoe lang hij heeft moeten proberen te klimmen alvorens het hem gelukt was.

Met ladder, maar zonder ster, kwamen we aan op de Barstbecue. Waar, het was natuurlijk te voorspellen, al meteen geroepen werd „zeker van plan om ladderzat te worden?”. En dat waren we inderdaad van plan.

Homo Evacuans – ma 17 sept. 2007

...opgeruimd...

Zo goed als het weer het afgelopen weekeinde was, zo vervelend was het op maandag. Een vrijwel onophoudende stroom druppels daalde van grote hoogte op ons neer. En wij ondertussen maar sjouwen.

Het opruimen op maandag behoort immers tot één van de vaste rituelen van Breda Barst. En aangezien het bikkelhard en ellenlang doorwerken op zondagnacht inmiddels uit de rituele handelingen is geschrapt, valt er de laatste jaren op maandag ook nog genoeg te doen.

En zo kon het gebeuren dat, na een inventarisatie van alle decorstukken, hun opslagplaats en de staat waarin zij verkeren, ik aan het eind van de middag ineens weer hekken aan het sjouwen was. Een klus waarbij ik acht jaar geleden -toen wel op zondagnacht- overigens Jaap leerde kennen.

Toen de laatste stukken hoog hekwerk werden opgeruimd, brak de hemel nog eens flink open. Zij die nog niet geheel doorweekt waren, werden het alsnog. En om twee minuten voor acht konden we vaststellen dat de klus was geklaard.

Snel stapte ik op de fiets om nog voor achten aan de haven te zijn. Met zijn allen hondsmoe aan de bar van Dok19 zitten, dat is namelijk ook zo’n festivaltraditie.

Homo Ministrans – zo 16 sept. 2007

Breda Barst. Foto: Jaap van Kemenade

Ik bleef niet tot het allerlaatste einde van het discussieweekeinde in Leersum. Ik had die avond immers een bardienst op Breda Barst en ik wilde ook nog iets van het festival meemaken.

Ondanks het vroege vertrek, duurde het toch nog tot een uur of half zes voor ik daadwerkelijk in Breda aankwam. Daar de rugzak gedeponeerd en snel naar het Valkenberg gefietst.

Het weer zal het hele weekeinde ongelooflijk mee en de drankomzet was navenant hoog. Het voortbestaan van Breda Barst lijkt daarmee voor de komende jaren gewaarborgd en dat is en prettige gedachte.

Te snel was het al weer elf uur. Terwijl het publiek langzaam huiswaarts keerde, brak voor de vrijwilligers een zware nacht aan. Afbouwen en opbreken. Het park moet weer schoon.

Homo Formans – vr 14 sept. 2007

Libellen. Foto: Jaap van Kemenade

Vrijdagochtend, park Valkenberg. Een groep twintigers sjouwt heen en weer met wezenloze objecten. Vleugels, lichtbakken of trussen, van alles wordt er in elkaar gezet of juist uit elkaar gehaald.

De voorbereidingen voor Breda Barst zijn in volle gang. Podia worden gebouwd, decorstukken worden opgehangen en licht en geluid wordt aangesloten. En ondertussen loopt een groep van vijf ambtenaren van de milieudienst gezamenlijk op te meten met welk volume er gehamerd wordt. Een tikkeltje overdreven als je het mij vraagt. Twee zou voldoende moeten zijn: één om te meten, de tweede om aantekeningen te maken.

‘s Avonds, als de stormachtige activiteit in het park geluwd is, bouwt, schroeft en plakt de decorgroep nog tot diep in de avond verder, ter vervolmaking van de laatste versierselen voor Breda Barst. Ondertussen vieren we de verjaardag van Gert-Jan. Eenmaal thuisgekomen pak ik mijn rugzak in. Zelf ben ik de komende anderhalve dag helaas niet bij Barst, maar bij het toekomstcongres van GroenLinks. De politiek vergt soms pijnlijke keuzes.