Homo Congrediens – za 3 febr. 2007

GroenLinks Postercampagne 1994

Een unicum in mijn blog-geschiedenis. Vandaag ga ik live bloggen vanaf het GroenLinks-congres in de Jaarbeurs in Utrecht. Als je de pers mag geloven wordt het een spannende. Mijn inschatting zegt dat het wel mee gaat vallen.

De dag begon met de wat saaiere maar niet minder belangrijke bestuursverantwoording en de bijbehorende goedkeuring van het jaarverslag en begroting. Een stuk interessanter was al dat zojuist Bas Eickhout is gekozen tot delegatielid van GroenLinks in de raad en het congres van de EGP, de Europese Groene Partij. Jos van Dijk en Lin Tabak zijn gekozen tot afgevaardigden voor alleen het Congres van deze partij.

[update 11.12] Henk Nijhof is zojuist gekozen tot voorzitter van GroenLinks met 446 van de 659 stemmen. Patricia Colette kreeg 106 stemmen, Marcel Vissers 105.

[update 11.27] Jaap van der Haar is gekozen tot penningmeester, Jolanda Terpstra tot secretaris Publiciteit en Campagnes, Lot van Hooijdonk tot secretaris Europa en Henrike tot secretaris Partijontwikkeling. Nu hadden die het allemaal niet zo heel moeilijk omdat zij geen tegenkandidaten hadden of de tegenkandidaten zihch op het laatste moment hebben moeten terugtrekken. De enigen die het nog wel even spannend hadden, waren Nicole Bakker en Peter de Boer. Beiden opteerden voor de post Personeel en Organisatie. Uiteindelijk heeft Nicole Bakker het gewonnen van Peter de Boer met 393 tegen 212 stemmen.

[update 11.34] Henrike en Nicolle hebben in de keuze voor het vice-voorzittersschap beiden de tweede ronde gehaald. Geen van beiden had genoeg stemmen voor en absolute meerderheid. Uiteindelijk won Nicolle Bakker het met 308 stemmen van Henrike, die 304 stemmen haalde. Maar vanwege de 27 blanco stemmen had Nicole weer geen absolute meerderheid van 50% + 1. Dit resulteerde in een herstemming, waarbij alleen Nicole meedeed. Die uiteindelijk ‘won’ met 394 stemmen tegen 229 blanco. Die laatste groep ongetwijfeld bestaand uit Henrike-aanhangers.

[update 11.47] Het gaat langzaam spannend worden. Wat dat betreft is het congres zorgvuldig opgebouwd: het wordt steeds spannender. Nu wordt gepleit voor de kandidaten voor de eerste kamer. De uitslag daarvan zou al een kleine doorkijk kunnen geven in de motie die aan het einde van het congres aan de orde is, welke gaat over een partijbrede discussie over de afgelopen kamerverkiezingen en de beginselen, maar impliciet ook iets zegt over de steun die er is voor de vrijzinnig linkse koers van Femke Halsema.

[update 12.01] De eerste keuze was die voor de lijsttrekker van de Eerste Kamerfractie. De keuze was tussen Tof Thissen en Yolan Koster. Grofweg ook meteen een keuze tussen de wat progressievere en de wat behoudender vleugen van GroenLinks en alleen daarom al reuze interessant. De stemming is gewonnen door Tof Thissen met 440 tegen 237.

Presentatrice Judith Sargentini met Thof Thissen en Yolan Koster

[update 12.13] Na de pleitondes voor de overige kandidaten van de Eerste Kamerlijst begon de stemming voor de overige kandidaten. Allereerst plaats twee, waar zeven kandidaten woor waren maar die vrij makkelijk en in één ronde werd gewonnen door Britta Böhler met 358 van de 685 stemmen.

[update 12.15] De plek voor plaats drie moest wel in twee ronden worden bepaald. Tineke Strik en Leo Platvoet streden in de tweede ronden met elkaar. Het was uiteindelijk Tineke die de stemming met 442 stemmen won van Leo, die 243 stemmen behaalde. Opnieuw een doorkijkje naar later vandaag: het was Leo Platvoet die één van de voorname criticasters van de vrijzinnige koers van GroenLinks is.

[update 12.29] Plek vier, vijf en zes. Voor die plaatsen dongen in totaal tien mensen mee. In een tweede ronde streden Leo Platvoet en Yolan Koster tegen elkaar. Yolan won met 435 stemmen tegen 240 van Leo.

[update 12.31] Herman vs Leo voor plaats vijf. Een saillante stemmeng, aangezien Herman Meijer in april moest aftreden n.a.v. de Sam Pormes-affaire en Leo Platvoet juist één van de ondersteuners van Pormes was. De 367 stemmen tegen 293. Arme Leo. Hij trok zich terug uit de stemmingen. Goos Minderman werd in twee ronden kandidaat op plaats zes.

[update 12.50] Doğan Gök op plaats zeven, Floris Tas op plaats acht, Jan Laurier op plaats negen, Bas van Nugteren op tien, Jaap Roëll op plaats 11 en Attie Bos op 12.

[update 13.19] Femke heft zojuist haar speech afgesloten met de opmerking dat ze er nog steeds zin in heeft. “Wat dacht je”, reageerde ze op journalisten die zich dat afvragen. Op de zaak Ina Brouwer, waarvan vandaag bekend werd dat ze naast haar GroenLinks-lidmaatschap ook lid van de PvdA was geworden, ging ze verder niet in.

[update 13.44] Inmiddels is de actuele motie over de partijbrede discussie over de evaluatie van de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen. De motie heeft behoorlijk kritische overwegingen die afstand nemen van de inhoudelijke koers, maar in het uiteindelijke besluit zoals gezegd niet meer vraagt dan een twaalftal regionale bijeenkomsten over beginselen en verkiezingsuitslag. Het zijn vooral de overwegingen die de laatste dagen in de media breed zijn uitgemeten als ‘intern tumult’ in de partij. De indieners hadden dat kunnen voorspellen en in die zin zijn ze ofwel naïef ofwel bewust dubbelzinnig geweest. Daarnaast geldt dat de ondertekenaars het niet allemaal met elkaar eens zijn over de overwegingen. David Rietveld bijvoorbeeld, liet mij in de wandelgangen net weten wèl te vinden dat er over de nieuwe koers veel breder gediscussiëerd moet en had moeten worden, terwijl hij het zelf met die nieuwe koers niet per definitie oneens is. Anderen, zoals Joost Lagendijk, vinden dat GroenLinks had moeten gaan meeregeren en weer anderen onderschrijven de nieuwe koers geheel niet.

Het partijbestuur lijkt een eigen alternatieve motie die oproept tot zes bijeenkomsten te hebben ingetrokken, nu de indieners van de eerste motie hun besluit in de motie hebben aangepast aan het alternatief van het partijbestuur. Dat maakt het voor veel congresgangers lastig, aangezien daarmee er nog maar één motie ligt met overwegingen die veel mensen niet onderschrijven. Die zouden, eventueel, nog blanco kunnen stemmen, maar velen zullen dat niet doen, aangezien de meeste mensen de wens van een partijbrede discussie – die overigens toch al min of meer op de agenda stond – wel delen.

[update 13.51] Femke reageert op de sprekers die zojuist voor of tegen de motie hebben gepleit. Ze gaat voornamelijk in op de argumenten die er waren om niet te gaan onderhandelen: 1) we hebben met de verkiezingen verloren; 2) de afstand tot het CDA is te groot; en 3) als het CDA al niet wilde luisteren naar een SP van 25 zetels, dan al helemaal niet naar een GroenLinks met maar 7 zetels. Dat is ook zo in het strategisch beraad besproken, waar naast de Tweede Kamerfractie ook Eerste Kamerfractie, Europese fractie en Partijbestuur zijn vertegenwoordigd.

[update 13.53] De stemming over de enig overgebleven motie is geweest en een overweldigende meerderheid heeft voor en partijbrede discussie gestemd. Terecht, maar ik ben toch benieuwd of al deze mensen de overwegingen in de motie ook delen. Dat is een leuke vraag voor de gesprekken in de wandelgangen zodadelijk. Daarover later meer. Inmiddels is het congres gesloten en volgt zo het middagprogramma met workshops en campagnebijeenkomsten. Vooralsnog kan ik afsluiten met deze beroemde zin: dit was Selçuk Akinci, live vanaf het 24e partijcongres van GroenLinks in de Jaarbeurs in Utrecht.

[signing off]

Homo Frustrans – do 1 feb. 2007

GroenLinks Postercampagne 1994

Het waren Paulus de Wilt en Leo Platvoet die als eerste de publiciteit zochten met hun kritiek over de koers van GroenLinks in het algemeen en Femke Halsema in het bijzonder. En deze ochtend deed Joost Lagendijk ook nog een duit in het zakje.

Een week of wat geleden kwam Paulus de Wilt met een motie aan voor het congres van komende zaterdag. In de overwegingen van deze motie in ietwat bedekte termen eigenlijk dat Halsema en haar vrijzinnige koers debet waren aan de verkiezingsnederlaag van 22 november jongstleden. De motie riep het partijbestuur vervolgens op om zowel de evaluatie van de verkiezingen als ook die ‘nieuwe’ koers van de partij te bespreken in 12 bijeenkomsten in evenzoveel provinciën.

Dit is, met enige vertraging, door de pers opgepakt als ‘tumult’ binnen GroenLinks. Soit, er is inderdaad een groep mensen dat altijd afstand heeft genomen van de moderne linkse ideologie van Halsema, maar eigenlijk is er niets nieuws onder de zon. Nieuw is hooguit dat deze groep elke gelegenheid te baat neemt om de kritiek op deze koers breeduit in de openbaarheid te etaleren. Wie de groenlinkse blogosfeer een beetje volgt, vindt immers een heel andere consensus, die door de bank genomen best te spreken is over die vermeend nieuwe koers van Halsema.

Meer dan de motie van De Wilt en consorten, verbaasde mij dan ook het interview met europarlementariër Joost Lagendijk in de Volkskrant. Hij baalde ervan dat GroenLinks niet in een vroeg stadium was gaan onderhandelen met CDA en PvdA. Hij is het kennelijk oneens met de door de Tweede Kamer gemaakte afwegingen. Hoewel ik dat hardgrondig met hem oneens ben, is dat op zich nog een zeer te respecteren standpunt. Alhoewel ik me afvraag of je daar nou zo nodig de Volkskrant voor moet gaan bellen.

Wat ik wel ronduit schandalig vind, is zijn beschuldiging dat GroenLinks niet in de regering zit omdat Femke Halsema na de verkiezingen op vakantie was in Spanje. Inderdaad, ze was in Spanje, maar toen het belangrijk werd, kwam ze direct terug. Toen de informateur met haar wilde spreken, was ze present. En overigens ook bij het debat over de 26.000 vluchtelingen. Dankzij de snelle verbindingen ligt Spanje immers niet eens zo heel veel verder van Den Haag als het Koetshuis in Friesland.

Homo Humanus – di 30 jan. 2007

GroenLinks Postercampagne 1994 

Enkele weken geleden haalde de VLIP, die strijdt tegen de opkomst van de kassen in het Prinsenbeekse landschap, de voorpagina door het CDA te beschuldigen van ‘fascistoïde manipulaties’. ‘Wethouder Willems liegt’ kopte BN/DeStem vandaag, opgetekend uit de mond van actievoerder en oud-commissielid Jos van der Maas. Laat ik voor één keer de fatsoensrakker uithangen via deze open brief.

De toon van het politieke debat verhardt. Enige tijd geleden was het de Beekse belangenvereniging VLIP die het CDA beschuldigde van ‘fascistoïde manipulaties’. Deze week betitelde Jos van der Maas – nota bene zelf oud commissielid – verkeerswethouder Wilbert Willems als leugenaar. In beide gevallen gaat het om kwalificaties die mijns inziens de grens van het betamelijke overschrijden. Deze laakbare toon past niet bij het politieke debat en werkt contra-productief. Als politicus heb ik weinig behoefte nog in overleg te treden met mensen die dergelijke taal bezigen.

Van politici en bestuurders verwachten mensen terecht dat zij open communiceren en eerlijke, heldere informatie overleggen. Omgekeerd mogen wij van belangenvertegenwoordigers en individuele burgers verwachten dat zij zich in fatsoenlijke bewoordingen uitlaten, ook wanneer er een beslissing wordt genomen die hen niet welgevallig is. Zo niet, dan schaden zij niet alleen het belang waar zij zelf voor menen op te komen, maar werken zij mee aan de verhuftering van het maatschappelijke klimaat waar zo velen zich in toenemende mate terecht aan ergeren.
Selçuk Akinci

Homo Graphicus – ma 29 jan. 2007

GroenLinks postercampagne 1994

Zolders hebben een magische uitstraling. En kelders ook. Zeker als ze gebruikt worden voor opslag. Een ongeordend archief van spullen die zijn afgedankt, maar die niemand weg dorst te gooien. Bestaande wetten uit de fysica gelden er niet; zolders zijn tijdloos.

Ik doolde wat rond op de zolder van GroenLinks, die dienst doet als opslag. Kasten vol boeken en publicaties, mappen met vergeelde documenten. En tientallen kokers met oude affiches van GroenLinks. Ik ken ze allemaal, elk verkiezingsaffiche.

Van al de postercampagnes die GroenLinks in de loop van de jaren heeft gevoerd, waarvan ik er velen, bewapend met behanglijm en waterglas bijna allemaal wel ergens tegen een verkiezingsbord heb geplakt, is die uit 1994 mij het dierbaarst. Het was een prachtige beeldcampagne met pakkende slogans en mooie beelden.

Niet dat het mocht baten overigens. GroenLinks verloor bij die bewuste verkiezingen, met Mohammed Rabbae en Ina Brouwer als duo-lijsttrekkers, een zetel. Maar de posters hebben niets aan zeggingskracht ingeboet. De komende week prijken ze boven mijn blogs.

Homo Convehens – zo 28 jan. 2007

Al jarenlang de zelfde nieuwjaarsborrelfoto

Traditiegetrouw is de nieuwjaarsborrel van de Bredase afdeling van GroenLinks hekkensluiter in een serie van recepties en borrels die de maand januari zo kenmerkt. Het is ook één van de leukste recepties. Dat komt vooral omdat na een overdaad van recepties aan het begin van de maand de mensen tegen het einde van januari wel weer toe zijn aan een nieuwjaarsborrel.

Het voornaamste bezwaar tegen nieuwjaarsborrels is doorgaans de timing. Ofwel zijn het leuke borrels, maar worden ze ’s middags gegeven, waardoor de gezelligheid na enkele uren uiteenvalt omdat iedereen om zes uur aan de croma moet zitten. Ofwel zijn het saaie borrels die om acht uur beginnen en waar je moet goed fatsoen toch wel een uur of twee moet blijven, daarmee de rest van je avond nutteloos latend.

Onze borrel behoorde tot de eerste categorie. Gelukkig bleven er genoeg mensen hangen. We mochten zelfs een pizzaatje laten komen. Thuisgekomen rook ik dus weer flink naar café: verschaald bier en peuken. En naar vier soorten kaas natuurlijk.

Homo Portans – do 11 jan. 2007

kastenstelsel

In tegenstelling tot eerder gedane beloften, was de interne verhuizing op de Tweede Kamer nog lang niet afgerond. Niet te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken, besloten we het heft in eigen hand te nemen.

Bijkomend probleem was dat de vorige bewoners van onze nieuwe gang, de PvdA, zich niet geheel aan de afspraken had gehouden. Zo waren alle computers en bureaustoelen meegenomen. En dus haalden we zelf onze oude bureaustoelen maar uit de werkkamers die nu officiëel van Geert Wilders zijn. En zo ook onze computers. Dat allemaal met de volledige instemming van de twee medewerksters van Wilders, die daar tussen een even grote rotzooi zaten als wij. We leefden met elkaar mee.

Aangezien de bureaus in de ruimte precies zo stonden als ik op de tekening niet had aangegeven, heb ik die ook maar verplaatst. Ik mis nog wel twee ladeblokken, maar er is mij toegezegd dat die nog zouden volgen. De kasten stonden er gelukkig al wel, alhoewel de uitschuiflade voor hangmappen besloot bij net inruimen van de laatste archiefmap naar beneden te storten. Gelukkig waren het lege reserve-hangmappen, anders had ik nu dossiers moeten sorteren. Bij gebrek aan een snelle afwikkeling van de Dienst Automatisering heb ik de PC en de telefoons zelf maar aangesloten, met als gevolg dat ik nu ben opgescheept met een verkeerd telefoonnummer.

Het laatste wat ik meenam bij Geert was de fractie-koelkast. Dat was niet helemaal per ongeluk. Want na al dat sjouw-werk vond ik dat ik wel een biertje verdiend had. Daar bleek ik helaas te hebben misrekend. Er stond geen bier in de koelkast. Wel cassis. Light, welteverstaan. Proefondervindelijk ben ik erachter gekomen dat dat spul ontzettend, maar dan ook vreselijk smerig is.

Homo Gubernans – ma 8 jan. 2007

Landelijk Partijbureau

Voor de laatste maal kwamen we om zes uur bijeen. We wisten dat de meesten van ons elkaar in de toekomst  nog wel tegen zouden komen, maar nooit allemaal en ook nooit meer in de volledige samenstelling.

Ruim twee jaar geleden werd ik gebeld met de vraag of ik wellicht wilde overwegen mezelf kandidaat te stellen voor het algemeen bestuur van GroenLinks. Ik had daar nooit aan gedacht, maar na er een tijdje over nagedacht te hebben, besloot ik het te doen. En zo werd ik op het congres van 19 maart 2005 verkozen tot lid van het Algemeen Bestuur van de mooiste politieke partij van Nederland.

Al met al is het niet in de koude kleren gaan zitten. Eén van onze belangrijkste doelen zou de omvorming naar een meer kiezersgerichte partij moeten zijn geweest. Dat is goeddeels gelukt, maar het wapenfeit werd overschaduwd door de affaire Sam Pormes, die uiteindelijk heeft geleid tot het opstappen van partijvoorzitter Herman Meijer. Vanaf dat moment was de lol er wel vanaf, zo leek het.

In de tweede helft van onze zittingsperiode kwamen we terug, met vervroegde verkiezingen, aangepaste congressen en met een nieuwe interim-voorzitter, Henk Nijhof. Ondertussen verloren we Hans van Egdom aan een raadslidmaatschap in Leiden, Nevin aan een onverwacht kamerlidmaatschap en Saskia Borgers aan een drukke baan. Voor het overige bleef alles hetzelfde: maandelijks kwamen we om 18.00 uur op het partijbureau bijeen, aten daar gezamenlijk een warme maaltijd en klaagden standaard over het toetje, waarvan nooit helemaal duidelijk was wat het nu was.

Nu was dat dus voor het laatst. Op het komende congres wordt een nieuw bestuur gekozen. Voortaan niet meer voor twee, maar voor drie jaar. Ik wens hen alle wijsheid toe, plezier en veel succes.

Homo Migrans – do 21 dec. 2006

verhuiswoede

De Tweede Kamerfractie van GroenLinks moet voor het eerst in haar bestaan verhuizen. Al zestien jaar zaten we op de derde verdieping van het oude Hotel in de Tweede Kamer. Nu moeten we plaats maken voor Geert Wilders. Onze verdieping schijnt de best beveiligbare van het Kamergebouw en dat kan Geert goed gebruiken.

GroenLinks verhuist naar het gebouw Koloniën. We krijgen één van de verdiepingen van de PvdA. Die moet er, gezien haar verlies, eentje inleveren. Zo’n verhuis gaat niet in de kouwe kleren zitten. Vooral niet bij beleidsmedewerkers. Zij moeten namelijk kasten vol dossiers ontruimen. Iedereen probeert angstvallig de in al die jaren zorgvuldig opgebouwde systematiek niet te verstoren, een welhaast ondoenbare taak.

De gang waar we doorgaans zo onverstoorbaar ons harde werd verrichten, staat nu vol met dozen en oud papier-kliko’s. Want bijkomend voordeel van zo’n verplichte verhuis is dat je je archiefkasten meteen kan ontdoen van alle dossiers en mappen die de afgelopen jaren amper of niet zijn ingekeken. Dat is voor de één makkelijker dan voor de ander. Ik stopte zelf vrij weinig dossiers in de verhuiskisten. Maar daar is een logische verklaring voor: ik werk er pas een half jaartje.

Homo Valedicens – ma 18 dec. 2006

afscheid

Partir, c’est mourir un peu. Het is een beginregel van de Franse dichter Alphonse Allais. Vreemd dat we dan toch spreken van afscheidsfeestjes. Terwijl het beter afscheidsherdenkingen genoemd hadden kunnen worden.

Oud-kamerlid Farah Karimi had vandaag haar afscheidsfeestje afscheidsreceptie. Bij dergelijke gelegenheden zijn er ook altijd sprekers die dieper ingaan op het verleden van de persoon die afscheid neemt. Een soort In Memoriam voor de levende. Vaak gelardeerd met een beetje humor en hier en daar een leuke anekdote.

Beter is het om van al je vrienden en bekenden al vast zo’n afscheidsrede te schrijven. Want als ze straks echt dood zijn, en niet alleen maar afscheid hebben genomen van een woonplaats, werkkring of wat dies meer zij, dan vallen vaak die kwinkslagen en die leuke anekdotes als eerste weg. En laten we eerlijk zijn: begrafenissen zijn toch al niet de meest lollige aangelegenheden.

De spreker met de meeste lachers op zijn hand was Paul Rosenmöller. Hè, Paul Rosenmöller een toespraak? Die was toch al dood… ik bedoel, die had toch al afscheid genomen?

Homo Fluens – ma 4 dec. 2006

landelijk partijburo

Op het Partijbureau een afspraak met de internet-werkgroep van GroenLinks. Aansluitend daarop een vergadering van het partijbestuur.

De treinen reden op tijd en ik was vroeg genoeg om bij de Albert Heijn op Hoog Catharijne nog even een pak zware Brandaris aan te schaffen ter vervanging van het pak dat ik de dag ervoor was kwijtgeraakt.

Het partijbestuur evalueerde de dampagne en de verkiezingsuitslag. Daar valt veel over te zeggen. Over de campagne was iedereen behoorlijk tevreden. Uit onverdachte hoek: de Volkskrant noemde de campagne van GroenLinks foutloos. Maar hoe verklaren we dan het verlies van één zetel. De algemeen heersende mening is dan toch dat er in Nederland op dit moment weinig behoefte is aan echt progressieve politiek. GroenLinks wil hervormen, en ook al doen we dat op een sociale en groene manier, na vier jaar Balkenende zit de kiezer daar kennelijk niet op te wachten.

Bij tijds terug in Breda, waar ik nog even aanhaakte bij twee van mijn Bredase fractiegenoten in Café de Beyerd. Al met al een prettige dag en derhalve niets om over naar huis te schrijven. Dagen die volgens  planning verlopen maken vaak saaie blogs.