Categorie: dagelijks leven

Homo Iungens (3) – ma 3 mrt. 2008

Boulevard

Rector Clarijs, conrector Vervoort, enkele leerlingen en ondergetekende, belandden in Café Parkzicht waar we, inmiddels weer overgeschakeld op bier, op grootbeeld getuige waren van de overwinning van NAC op Sparta.

Het moet rond een uur of tien geweest zijn toen we ons opsplitsten en ieder zijns weegs ging. Ik zelf naar de Boulevard, om te kijken of er wellicht daar enkele oud-OLVers waren neergestreken. Om enigszins te ontnuchteren, besloot ik daar nog maar enkele biertjes naar binnen te werken. Solveig, die ik al weer enige uren kwijt was, kwam binnen met een halve quiche met de mededeling dat het vast verstandig zou zijn als ik tussendoor ook wat zou eten.

Uiteindelijk moet het een uur of drie zijn geweest toen ik huiswaarts keerde. En nu zou je verwachten dat een mens na een drinkgelag van dertien uur zichzelf wel zou tegenkomen. Het zou ook wel passen bij het karakter van een reünie. Het gebeurde echter niet. Alhoewel ik wel moet toegeven dat het klussen, de volgende dag, bij Joris wat moeizamer ging dan normaal.

Homo Iungens (2) – zo 2 mrt. 2008

OLV Lichting '96

Ver na vijven, toen de reünie eigenlijk al afgelopen was en in navolging van leraar Engels Hans Martens, was de gehele kantine tot rookzone verheven. Ons werd vriendelijk gevraagd naar de aula te gaan, waar de plakkers zich verzamelden.

Zoals gewoonlijk op zo’n moment deed iedereen zijn best de in overvloed aangeschafte bonnen aan de door leerlingen bemande bar nog in te ruilen voor een laatste biertje. Maar na enkele rondjes werd de tap onverbiddelijk afgekoppeld. Zelfs de immer vrolijke rector Cor Clarijs kreeg het niet meer voor elkaar om nog een biertje te regelen. Wat resulteerde in een korte verkenningsmissie onzerzijds.

Enkele minuten later kwam conciërge Jan Bloemink terug met een fles witte wijn, had ik via via en fles rosé weten te scoren en arriveerde rector Clarijs met een gekaapte fles rood. In chronologische volgorde dronken wij in een tijdsbestek van een half uur dan ook eerst de witte, vervolgens de rosé en tot slot de rode wijn op. Waarna rector Clarijs als een legeraanvoerder zijn arm vooruitstak en de legendarische woorden „en nu naar Parkzicht” uitsprak. Gezagsgetrouw volgden wij de rector.

Homo Iungens (1) – za 1 mrt. 2008

OLV Lichting '94 en '95

De lustrumweek van het Onze Lieve Vrouwelyceum werd afgesloten met een reünie. Werden we vijf jaar geleden nog ontvangen in de aula, inmiddels werden wij, oud-leerlingen van meer dan een decennium geleden, in de kantine verwacht.

Oud-schoolgenoot en collega-raadslid Solveig van der Brugge en liepen samen ons rondje. Goed, Solveig zat weliswaar twee jaar boven ons, maar we kenden elkaar van de milieuclub van het OLV, waar we samen nog overstektunnels voor padden gegraven en wilgen geknot hebben. Activiteiten die we na ons vijftiende overigens hebben gestaakt. Een klein succesje van ons was toen overigens dat we de school zover kregen om oud papier apart in te zamelen.

Uiteraard ging ik op zoek naar jaargenoten die ik al lange tijd niet was tegengekomen. Helaas viel de opkomst van de lichtingen ‘95 en ‘96 wat tegen. Gelukkig kwam ik wel mijn broer tegen. Die had ik ook al een flinke tijd niet gezien.

Het leuke van twee keer eindexamen doen, is dat je ook twee keer op de reüniefoto mag. De keerzijde daarvan was overigens dat ik ook twee keer moest betalen voor de foto, zo wist Solveig me meteen uit te leggen.

Homo Eminens – vr 29 ferb. 2008

Christ Crul

Ooit, lang geleden, won ik de eerste Christ Crul Bokaal voor de Beste Politiek Debater van het jaar. Dat was tien jaar geleden, op de zeventigste verjaardag van de éminence grise van GroenLinks.

Nu, tien jaar later, werd de debatwedstrijd opnieuw gehouden, dit maal was ik geen deelnemer, maar -je gelooft het niet- debatleider. En hoewel iedereen een tikkeltje ouder is geworden, is de setting van de verjaardagen van Christ nauwelijks veranderd. Nog steeds de achterzaal van Café Parkzicht, nog steeds de band van Cees Loomans op het podium, weer de zelfde gezichten en nog steeds warme beenham als avondeten.

Lucy Prins ging met de bokaal naar huis, ikzelf met honger. Er is in tien jaar niet zoveel veranderd, behalve misschien dat ik geen vlees meer eet.

Homo Famosus – do 28 febr. 2008

Ali B op het OLV (c) AliB

Nog meer debat op het OLV, maar nu over duurzaamheid. Alleen mocht ik deze keer samen met Ali B. het debat leiden. Ali B.? Ja, Ali B.!

Ali B. is door de klimaatcoalitie van Hier! gevraagd om spokesperson te worden van de Switch Now-campagne. Die campagne probeert jongeren bewuster te maken van de dreigende klimaatcrisis. Tot de opdrachten behoren het uitwisselen van standpunten en het schrijven van een klimaatrap. En de winnende klimaatrap mag die vervolgens weer met Ali B. op het podium ten gehore brengen. Juist ja.

Als zo’n beetje de vaste huisdebatleider van het OLV werd me gevraagd of ik samen met Ali B. het debat wilde leiden. Wel had rector Cor Clarijs me vooraf nog even apart genomen. Hij drukte me op het hard me een beetje terughoudend op te stellen en Ali B. ook wat ruimte te gunnen. „Anders krijgt die jongen geen aandacht en dat is ook zonde”.

Homo Repugnans – wo 27 febr. 2008

Amnesty-debat

Als huisdebatleider van het OLV-lyceum mocht ik het Amnesty-debat leiden. De Amnesty-nacht, om precies te zijn. Want in het kader van de jubileumweek was de school deze hele nacht open.

Zo kom je wel aan je 1040-urennorm, grapte ik tegen de conrector die in de brugklas mijn wiskundeleraar was. Hij keek me gespeeld verontwaardigd aan. De 1040-urennorm is een gevoelig onderwerp bij het onderwijsveld.

De Amnesty-nacht was een nachtvullend programma, waarbij in tal van workshops het onderwerp ‘mensenrechten’ vanuit diverse invalshoeken werd benaderd. Eén van de onderdelen daarvan was een scholierendebat over de Olympische Spelen in China: wel of niet boycotten.

Uiteraard voelde ik me daarna verplicht nog een brief voor amnesty over te schrijven voor de vrijlating van de Chinese mensenrechtenactivist Hu Jia, met kramp aan mijn pols als gevolg. Ondertussen liepen er elders in Breda groepen studenten een 36-urige estafette-marathon, waarbij de ploegen elke twee uur werden gewisseld.

Wie zegt toch steeds dat jongeren niet meer bereid zijn om zich in te zetten voor de goede zaak.

Homo Musicus Mortuus – di 26 febr. 2008

bidprentje Rob Cremer

„Ga jij naar de begrafenis van Rob Cremer?”, vroeg ik aan de bar van het café aan de muzikant. Hij twijfelde. Hij had duidelijk geen zin in de ontmoeting met al die collega-muzikanten die zich jarenlang niet hadden bekommerd om het lot van de overledene.

Het leven van de op 60-jarige leeftijd gestorven trompettist liep de laatste jaren niet bepaald op rolletjes. Ruim twee jaar geleden werd hij zijn huis uitgezet en sindsdien leidde hij een zwervend bestaan, reizend van onderkomen naar onderkomen. Hij probeerde in 2006 nog een doorbraak te bewerkstelligen in de lokale politiek. Een tot mislukken gedoemde actie, die hem vervolgens wel zijn baan als freelancer bij de volstrekt a-politieke huis-aan-huiskrant Het Stadsblad kostte.

De laatste jaren probeerde hij met een aantal geestverwanten nog een multi-mediabedrijf op te zetten. Radio, televisie en huis-aan-huiskrant in één. Het kwam allemaal maar niet van de grond, maar zijn enthousiasme was er niet minder om. Datzelfde enthousiasme heeft er jaren eerder wèl toe geleid dat Breda een Jazzfestival heeft, dat de Roaring Twenties Club werd opgericht, of Jazz at the Castle. En de jaarlijkse Kristalnachtherdenking was ook één van de projecten van Rob.

Dat er in de stad vaak nogal wat lacherig gedaan werd over de vrolijke maar dwingende aanwezigheid van Rob, steevast met baret, was verklaarbaar. Dat hij te weinig werd geprezen om die dingen die hij wel van de grond heeft gekregen, is zuur. Op de uitvaartdienst zou dat ongetwijfeld allemaal rechtgezet worden. Over de doden immers alle goeds.

Ik snapte wel waarom de muzikant aan de bar niet wilde gaan.

Homo Anniversarius – zo 24 febr. 2008

verjaardag

Goed, ik zeg dan wel dat mensen vanaf twee uur welkom zijn, maar of ze me dan ook thuis aantreffen is een tweede.

Ik was even met het vuilnis naar de ondergrondse container. Uiteraard net op het moment dat Guus zich voor mijn voordeur vertwijfeld afvroeg waarom ik toch niet open deed. Gelukkig is de afvalcontainer om de hoek en zag ik Guus al staan. Met en fles wijn. Mijn negenentwintigste verjaardag kon wederom beginnen.

Gedurende de dag en avond druppelde iedereen binnen. En druppelde weer weg. SMS-ten dat ze niet zouden komen, of sms-ten helemaal niet. En rond een uur of acht maakte ik een grote pan macaroni.

Helemaal op het einde van het feestje, ergens diep in de nacht, bedacht Joris (bekend van Joris Timmer- en Klusbedrijf), dat hij nog een slogan nodig had voor op zijn bus. Op ons meest creatieve moment bedachten we het volgende: „God schiep de wereld in zeven dagen, maar moest Joris een offerte vragen”. Ik denk serieus dat het de meest briljante reclameslogan ooit is.

Homo Retrahens – vr 22 febr. 2008

belastingenveloppen

Al enige tijd lagen de blauwe enveloppen dreigend op mijn bureau. Eén bevatte de acceptgiro met de voorlopige aanslag 2008. De andere een brief met het dringende verzoek mijn aangifte voor 2007 te doen.

Braaf vulde ik alle velden van het aangifteprogramma in. Vooral de aftrekposten kregen bijzondere aandacht. Minutieus spitte ik mijn bankafschriften door, op zoek naar alles dat door kon gaan voor een goed doel, studiegerelateerde uitgaven of medische kosten.

Een last viel van mijn schouders toen ik het laatste invoerveld had ingevuld. Het was we wederom gelukt: ik kreeg geld terug van de belasting.

Zij kunnen het misschien niet leuker maken, maar ik wel.

Homo Augens – do 21 febr. 2008

OLV-Lyceum

Het OLV, mijn oude schooltje, viert komende week zijn 85-jarig jubileum. Onderdeel van die feestweek zijn twee debatten. Een verzoek om als debatleider op te treden, kon dan ook niet uitblijven.

Op de kamer van de Conrector Ger Vervoort kreeg ik een kop koffie aangeboden. Als ik vroeger op die kamer moest zijn, toen nog het kamertje van conrector Paul Vossenaar, de man van mijn collega-fractievoorzitter Mieke Vossenaar-Blokdijk, was dat meestal omdat ik iets had geflikt wat volgens de toenmalige fatsoensnormen ontoelaatbaar was. Dat het bij uitstek die karaktertrek is geweest die me later in de politiek terecht heeft doen komen, blijft raadselachtig.

Koffie halen voor een leraar of krijgen van een conrector. Het verschil is precies twaalf jaar en een sport of twee op de maatschappelijke ladder.