Categorie: dagelijks leven

Homo Elegans – wo 20 febr. 2008

e-card uit Parijs

Regelmatig wordt me gevraagd om als raadslid of als actieve GroenLinkser een stuk over het één of ander te schrijven. En toen vroeg René plotseling of ik zijn blog een paar dagen wilde bijhouden.

Wat was het geval. Een jaar geleden vroeg René mij of ik zijn calamiteitenredacteur wilde worden. Mocht hij ooit onverhoopt van het perron afgeduwd worden of zich verslikken in een amuse. Mocht, kortom, de noodzaak bestaan zijn weblog van een waardig einde te voorzien.

Nu was zo’n calamiteit. René zat samen met Billy in een hotel in Parijs, verstoken van een werkende internetverbinding. „Tijd voor de calamiteitenredacteur om in actie te komen”, zo sms-te hij me op zondagmorgen. En dus schreef ik de afgelopen dagen braaf elke dag een stukje voor zijn blog.

Pareltjes zijn het geworden. Betere proza heeft er op mijn eigen blog nooit gestaan. Proza, zeg ik, maar eigenlijk is het pure poëzie. Het metrum, de zinsbouw, zelden waren stukken van mijn hand zo perfect. Kleine diamantjes, perfect in al hun facetten.

Ik heb het beste van mezelf gegeven. Alhoewel, gegeven. Eigenlijk heeft BW14 ze slechts in bruikleen. Maar ze hangen er zo mooi, dus ik denk dat ik ze daar maar laat. Ook al is het een vorm van kunstroof. René had eigenlijk binnen een paar uur zijn verbinding al weer terug.

Lees hier:
Afgebroken
Strafregels
‘Alo ‘Alo
Illusie
Selçuks Unvollendete

Homo Sermunculus – ma 18 febr. 2008

Bijen

Zzzzzoemmmm, Zzzzangggg, Zzzzongggg. Vvvvingggg, Vvvvangggg, Vvvvongggg. De logopediste en ik zoemden er een half uur op los. De spreekkamer zoemde met ons mee.

Elke dag moet ik enkele minuten deze oefeningen doen. Stembanden masseren, zoals de logopediste het noemt.

„Woon je samen”, vroeg ze. „Dan zou je het samen kunnen doen.” „Gelukkig niet”, antwoordde ik in de wetenschap dat een relatie gebaseerd op zoemoefeningen, nooit een duurzame kan zijn.

Homo Explorans – zo 17 febr. 2008

Gey-o-meter

Dankzij roadtotom kwam ik bij een (overigens niet zo heel nieuwe) vragenlijst van het Britse Channel 4 waarmee homo’s kunnen meten hoe erg homo ze zijn. Ik heb ‘m maar ingevuld.

Ik kwam uit op het veilige midden. Misschien een beetje teleurstellend, want wie wil er af en toe niet stiekem een onwijze relnicht zijn, maar ik was in ieder geval wèl een uitgebalanceerde homo. Althans, dat was de conclusie van de test.

Nu wil ik graag nog een ander onderzoekje doen. Dus behalve de uitslag van Tom zou ik ook aan de bloggers Peer, Steve, BW14, Mickey, Joeri, Simon en Jaartal willen vragen of ze de test willen doen. En, als test, wil ik diezelfde vraag stellen aan de metromannen Jaap, Rogier, Jesse en Thadde. Zet de uitslag op je eigen blog met een trackback deze kant op, of plaats gewoon een reactie met de uitslag. En zou zelfverklaard überhetero Oscar Kocken ook mee willen doen?

Of doe lekker helemaal niets, als je het toch maar onzin vindt.

Homo Temperans – vr 15 febr. 2008

Agenda

Aarch, dacht ik. Ik had nog zo gezegd dat ik tot uiterlijk twaalf ‘s middags beschikbaar was voor een gesprek. Wordt ik toch tussen twaalf en half één ingepland voor de afspraak over mijn kernkwaliteiten en leerkwadranten.

Gelukkig kreeg ik een mailtje van de persoonlijk medewerkster van de wethouder dat onze afspraak naar kwart voor één werd verzet. Dat kon gelukkig net, want om twee uur moest ik weer bij mijn logopediste zijn.

Stipt om twee uur, niets eerder want tegenwind, kom ik bij de logopediste aan, die me vervolgens zeer verbaasd aankijkt omdat z me om half twee had verwacht. Gelukkig had ze om half drie nog een lege plek en mocht ik dan terugkomen. „Hoe lang heeft U nodig”, vroeg ik voor de zekerheid. ‘Een half uurtje’, was het antwoord. Gelukkig, want dan kon ik nog op tijd om half vier bij de fractie zijn voor mijn volgende afspraak en had ik zelfs nog even tijd om een cadeautje te kopen.

Ik was stipt op tijd. Mijn gasten waren echter net te vroeg. Een groep scholieren van het OLV zou me interviewen over duurzaamheid. Ze namen er flink de tijd voor, maar dat kon ook wel. Ik moest weliswaar om vier uur weer een receptie, maar daar kon ik met goed fatsoen ook best iets later komen.

Dat werd uiteindelijk zo’n kwart voor vijf en toen moest ik nog wel een kwartier in de rij staan voordat ik vertrekkend wethouder Schoenmakers een handje, de beste wensen, een boekenbon en fles wijn kon geven.

Ik plan mijn Bredase afspraken zoveel mogelijk op vrijdag. Dat gaat meestal net goed.

Homo Veraciter – di 12 febr. 2008

Pravda

„Wat een schraal stukje”, zei Joris afgelopen zondag, doelend op mijn blog van 26 januari over de kluswerkzaamheden bij hem thuis. Het is een veeg teken als je vrienden in het café over je weblog gaan praten.

„Er was volgens mij wel meer van te maken”, ging Joris verder. „Een politicus die gaat klussen, daar moet toch wel iets leuks van te maken zijn. En we hebben ook nog ge-triviant met chocolade”. Ik moest toegeven, het verhaal was alles behalve compleet.

Liesbeth mengde zich in de discussie. „Nu denkt iedereen dat we niet kunnen plannen omdat jij schrijft dat ons huis nog steeds niet af is.” Tsja, had ze wel een punt natuurlijk. Terwijl het leuke van hun huis nu net is dat ze alles zo grondig en degelijk willen doen dat het hen helemaal niet uitmaakt wanneer het klaar is, als het maar goed gebeurt. Het lichte sarcasme in het stukje werd echter niet herkend.

Een blogger moet zijn verhalen nu eenmaal wel eens opleuken om de amusementswaarde op peil te houden. Dat dat ten koste kan gaan van goede vriendschappen is een last die ik met waardigheid zal moeten leren dragen.

Homo Condens – ma 11 febr. 2008

Fisherman's Friend

„Had je al eerder last van je stem”, vroeg de logopediste waar ik na de verwijdering van een poliep op mijn stembanden naar toe moest. „Nee, niet echt”, antwoordde ik, „hooguit anderen.”

Omdat de poliep mogelijk is veroorzaakt door verkeerd stemgebruik, moet ik opnieuw leren praten. Dus plant de logopediste mijn agenda helemaal vol. Ademhalingsoefeningen met woorden waarin vooral vaak de letters z, v en ng in voorkomen. Ik voel me weer helemaal kind, maar dan op een onprettige, licht gênante manier.

En het is ook beter als je nog even niet rookt, voegde ze me aan het einde van de sessie nog even toe. „En ik ruik dat meteen.” Niets bleek minder waar. Fishermen’s Friend is inderdaad sterk spul.

Homo Recuperans – zo 10 febr. 2008

Gaulioses

„En, mag je al weer praten?”, vroeg Joris enigszins retorisch nadat ik de telefoon had opgenomen met de woorden „hallo, met Selçuk.” Om vervolgens mede te delen waar ik die avond met mijn vrienden een biertje zou gaan drinken.

Ze wilden wel eens horen hoe helder mijn stem klonk na de verwijdering van de poliep. Sterker nog, daar hadden ze zich de hele dag al zo op verheugd, dat ze ‘s middags ook maar vast wat gedronken hadden. Althans, dat maakte ik ervan. De echte reden lag er waarschijnlijk in dat het gewoon gezellig was.

Ze kwamen bedrogen uit. Mijn zojuist geopereerde stembanden waren nog zwak en ik klonk vrijwel net zo hees en rasperig als eerder. Daarbij kon ik ongeveer net zo veel volume creëren als een transistorradio met vrijwel lege batterijen of een goedkoop merk shampoo.

„Je kan beter je mond houden”, kreeg ik te horen. Een opmerking die ik wel eens vaker te horen krijg, maar zelden zo goed bedoeld was als nu.

Homo Illudens – za 9 febr. 2008

Sven Kramer

Terwijl Sven Kramer zijn rondjes reed, probeerde ik hem stilletjes aan te moedigen. Stilletjes, want ik mocht van de KNO-arts drie dagen niet praten. Best lastig, als je de nationale schaatsheld met je geschreeuw nog een extra zuchtje wind in de rug wilt meegeven.

Niet dat Sven het nodig heeft, overigens. Ik heb nu langzaam de illusie dat de onverslaanbare zelfs achteruit-schaatsend het WK zou kunnen winnen. Om het enigszins spannend te houden doe ik net alsof hij een kans heeft het wereldrecord op een hooglandbaan op een laaglandbaan zou kunnen overtreffen. Iets dat niet persé voor schier onmogelijk gehouden moet worden, overigens.

Ik mag ook al niet roken van de KNO-arts. Dus heb ik gisteren een pakje Gauloises aangeschaft. Lurken aan een filtersigaret kan welbeschouwd niet echt roken genoemd worden.

Stiekem roken op mijn kamertje. Even voelde ik me weer scholier. Ware het niet dat toen Johan Olaf Koss de schaatsvierkampen nog won.

Homo Mutus – vr 8 febr. 2008

schrijfschriftje

„Biertje”, sms-te Piet Hein, die normaal nooit sms-t, donderdagavond. „Goed”, sms-te ik terug. Twintig minuten later arriveerde ik, niet vies van een experiment, met schriftje en pen in Café de Beyerd.

Piet Hein keek me enigszins verbaasd aan toen ik driftig begon te schrijven naar zijn welgemeende goedenavond. Hij was mijn stembandoperatie en de daaropvolgende stemrust die ik in acht moest nemen geheel vergeten.

Het viel alleszins mee. Het is soms snel schrijven, maar zelfs zonder stem is het best gezellig in de Beyerd. Het enige vreemde was dat mijn medestamgasten het idee hadden dat ze mij terug moesten schrijven. Wat natuurlijk vrij belachelijk is. Ik mag wel stom zijn, maar niet doof.

Homo Delirus – do 7 febr. 2008

stilte

In onleesbaar handschrift schreef ik op een briefje dat ik zin had in een sigaret. Ik was zojuist ontwaakt uit een narcose en had werkelijk gedroomd dat ik op het schoolplein van mijn oude middelbare school een sigaret had opgestoken.

Waar het hart van vol is. Want de komende 2 à 3 dagen is het voor mij strikt verboden ook maar iets te roken. Zelfs rokerige ruimtes zijn taboe. En praten mag ook niet. Zelfs hoesten en kuchen is uit den boze. Zojuist heeft de KNO-arts een levensgrote poliep van mijn stembanden verwijderd.

Mijn moeder, wier zorginstincten weer helemaal boven kwamen drijven bij het bericht dat ik geopereerd moest worden, heeft me nu in haar huis opgenomen om me te verzorgen. Niet dat ik enige verzorging nodig heb, maar goed, ik laat het maar gebeuren.

Overigens leek de KNO-arts het allemaal wel grappig te vinden. Een politicus die drie dagen stemrust in acht moet houden. En hij heeft gelijk, het is natuurlijk ook allemaal ontzettend grappig. Een Selçuk die niet mag roken, niet mag praten en niet de kroeg in mag.

Gelukkig is het maar voor een paar dagen. Anders had ik liever een been laten amputeren.