Felicitaties – do 10 nov. 2005

Na de ledenvergadering van afgelopen dinsdag stroomden de felicitaties binnen. Vrienden, familie en vooral veel collega-politici vonden tal van manieren om me succes te wensen met het lijsttrekkerschap. Telfoontjes, mailtjes, sms-berichten een enkele weblogreactie vonden hun weg. De leukste was misschien nog wel van Wethouder André Adank, met wie ik politiek doorgaans toch stevig in de clinch lig. Anderzijds is het misschien een extra reden om alert te zijn. In de politiek maak je zelden echte vrienden.

Na woensdagavond gezongen te hebben bij de kristalnachtherdenking, volgde afgelopen dag een interview bij Omroep Brabant, een paneldiscussie met ondernemers en daarna een stevige raadsvergadering. Ook daar veel felicitaties. Een mens wordt er verlegen van.

Behalve veel ruimtelijke ordeningpunten, stof voor fractievoorzitter Piet Hein, stond de aanbesteding van het Museum voor Grafische Vormgeving als extra agendapunt op het programma. (zie o.a. weblogs wo 4 febr. 2004, do 19 febr. 2004 en do 7 juli 2005). De aanbesteding was voorlopig eigenlijk het laatste moment om daar nog iets over te zeggen in de raad. Elke fractie maakte daar dan ook grif gebruik van.

GroenLinks was ooit tegenstander van dit museum vanwege de dure investering en de forse jaarlijkse kosten voor de exploitatie. Toen bleek dat voor de huisvesting ook nog een flink deel van Rijksmonument de Beyerd gesloopt moest worden, was de kous helemaal af. Sindsdien hebben we politiek gezien alles uit de kast gehaald om de sloop van dat prachtige monument te voorkomen. Inclusief het ondersteunen van andere huisvestingaplannen. het ging niet meer om het verzet tegen het museum, het ging om het behoud van waardevol Bredaas erfgoed.

We voelden ons daarin ontzettend gesteund door bewonerscomités en de klankbordgroep Monumenten. Samen met enkele andere Bredanaars, waaronder PvdA-Eerste Kamerlid Willem Witteveen, richtten zij de Bredase Erfgoed Strichting (BrES) op, om totaan de hoge raad te procederen tegen de sloopplannen. En ondanks de Rijksdienst voor de Monumentenzorg, die sloop betreurde, maar geen duidelijke stelling durfde in te nemen tegen de plannen, hebben zij na een aanvankelijk succes bij de bestuursrechter in Breda, het voor de Hoge Raad uiteindelijk moeten verliezen. De belangen van de komst van een museum waren kennelijk belangrijker dan het behouden van een prachtig stukje historie van de stad.

Saillant was de mededeling van collega-raadslid Henk Snier, die heel duidelijk liet merken dat de PvdA niet een grote voorstander van de komst van dit museum was. Echter, als collegepartij hadden zij een handtekening gezet onder het programaccoord en een man een man, een woord een woord. Maar, zo liet Snier duidelijk merken, die onvoorwaardelijke steun aan het museum loopt af op 7 maart 2006, de dag van de raadsverkiezingen. Als dat inderdaad zo is, is het spijtig dat de procedure van de BrES niet meer tijd heeft gekost en verklaart dat ook waarom cultuurwethouder Adank zoveel haast had met het doordrukken van zijn museum.

Op de vraag van raadslid Boer wie dan wel de grote pleitbezorger van het Museum was geweest, bleef het oorverdovend stil. Noch het CDA, nog de VVD wilde het museum claimen. En dat was behoorlijk genant, omdat daaruit opgemaakt kon worden dat het museum dus eigenlijk bij geen enkele van de coalitiepartijen op warme gevoelens kon rekenen. Niemand claimde het vaderschap. Waarmee het Museum voor Grafische Vormgeving feitelijk het onwettige kind van dit college is. Niemand blijkt echter mans genoeg om het project een halt toe te roepen.

Tot slot nog een ander, aardig punt. Om de familie Mathijssen uit Prinsenbeek de mogelijkheid te geven een maisdoolhof en een jeu-de-boulesbaan te laten exploiteren (iets wat de gehele raad wil, maar van het bestemmingsplan niet mag), diende CDA, Breda’97 en Leefbaar Breda een amendement-dat-eigenlijk-geen-amendement-is, in. Een amendement is namelijk een concrete tekstwijziging in een raadsvoorstel. Maar dit amendement is meer een motie. Daarnaast was de motie ook nog eens zo onhandig, dat deze eigenlijk onuitvoerbaar is. Typisch een geval van politiek voor de bühne waar uiteindelijk niemand, ook de familie Mathijssen niet, mee gebaat zal zijn. Zeker omdat het amendement-dat-geen-amendement-is-maar-eigenlijk-een-motie, bestuurlijk simpelweg niet overeind te houden valt. De onhandige actie van het CDA is een typisch staaltje van onbehoorlijk bestuur dat bij een bestuursrechter ongetwijfeld niet overeind te houden is. De kroon zal het besluit vrijwel zeker vernietigen. Voor een partij als het CDA, die zich profileert als een bestuurspartij die het in deze stad wel bepaalt, is dat volstrekt onwaardig. Maar ja, het is verkiezingstijd, hè.

De stemming – wo 9 nov. 2005

Nadat de ledenvergadering eerst ruim twee uur bezig was met het bediscussiëren van de 40 wijzigingsvoorstellen voor het concept-verkiezingsprogramma, kwam de kandidatenlijst aan de beurt. De telcommissie gaf eerst de uitslagen van een raadgevend ledenreferendum over de lijsttrekker, beginnend met de kandidaat met het minste aantal stemmen. Het enige dat ontbrak was tromgeroffel.

Van de leden die mee hadden gedaan aan het ledenreferendum had zo’n 60% gekozen voor mij. De ledenvergadering bevestigde dat nog eens door met 70% op mij te stemmen. Zo’n interne verkiezing winnen is leuk, maar het ruime mandaat dat ik kreeg, maakte me nog vrolijker. Niets is vervelender dan te winnen met de hakken over de sloot. Met deze uitslag kan GroenLinks Breda eensgezind de campagne in.

Ook de kandidaten voor plaats twee en drie (Sietzke Schokker en Piet Hein Scheltens) konden rekenen op een ruime steun. En eigenlijk gold dat ook voor alle volgende plekken op de lijst. Dat gaf ons allemaal een goed gevoel en volgens mij is er niemand die heel erg teleurgesteld is over de uitslag. We kunnen met een opgeheven hoofd de campagne in. Vier of zelfs vijf zetels. Waarom zou je geen ambitieuze doelen stellen?

Spanning – di 8 nov. 2005

Over enkele uren is de ledenveragedering van GroenLinks. Behalve het programma wordt tijdens die vergadering ook de lijsttrekker gekozen en de rest van de lijst samengesteld. Zelf ben ik één van de lijsttrekkerskandidaten. Langzamerhand begint ook bij mij de spanning toe te nemen.

Ik heb me er de afgelopen dagen allemaal niet erg druk om kunnen maken, simpelweg omdat ik het druk genoeg had met andere zaken. Nu het uur van de ledenvergadering naderbij komt, begint ook bij mij een gezonde mate van zenuwachtigheid te groeien.

Waarom wil je in vredesnaam lijsttrekker worden, zul je je afvragen. Omdat ik steeds enthousiaster wordt over de verkiezingscampagne die over een maand of twee zal losbarsten. Maar ook omdat ik denk dat ik van de drie kandidaten het meest voldoe aan het profiel dat we als GroenLinks zouden moeten uitdragen: dat van een vrolijke partij. Niet zuur of pessimistisch, maar wel kritisch en met haalbare alternatieven voor het huidige beleid. Over enkele uren zal duidelijk worden of de ledenvergadering daar ook zo over denkt.

Maatschappijleer – ma 7 nov. 2005

Ik was gestrikt voor een paar gastcolleges maatschappijleer op het Leidsche Rijn College in Utrecht. Veel voorbereidingstijd heb ik niet gehad, maar ik hoopte me er à l’improviste uit te redden. Het ging, zo vertelde de docente me na afloop, eigenlijk best heel goed.

Er wordt vaak gezegd dat jongeren totaal niet geïnteresseerd zijn in politiek. En hoewel er inderdaad een aantal leerlingen was dat zei zich er totaal niet voor te interesseren, viel het me eigenlijk nog reuze mee. En nee, je hoeft van vier gymnasium niet te verwachten dat ze alle finesses van de Nederlandse staatsinrichting kennen. Dat wilde echter niet zeggen dat er geen politieke onderwerpen waren, waar ze niet duidelijk een eigen mening over hadden.

De grootste uitdaging die dag, leek nog wel een 4 VMBO-klas. En juist deze groep heeft me heel positief verrast. Niet alleen waren deze leerlingen het meest geïnteresseerd in wat ik te vertellen had. Het was ook de groep die het meest serieus met elkaar in discussie ging. Het vooroordeel van de ongeïnteresseerde en lastige VMBO-leerlingen bleek weer eens totaal niet op te gaan.

Uiteindelijk was het heel leuk om dit eens een keer gedaan te hebben. Dus als er nog scholen zijn die eens een keer een gastdocent uit de politiek willen uitnodigen, ik ben beschikbaar.

Nieuwe Ledendag – zo 6 nov. 2005

Jongerenorganisatie DWARS had een dag voor nieuwe leden georganiseerd. Of ik ook een bijdrage wilde leveren. Ik werd gevraagd om de GroenLinks-fractievoorzitter in het Europees Parlement Kathelijne Buitenweg te interviewen. Helaas moest ze vanwege familieomstandigheden op het allerlaatste moment afzeggen. Een vervanger werd gevonden in Bart Snels, directeur van het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks.

Bart Snels is samen met Femke Halsema één van de stuwende krachten achter de vrijzinnigheidsdiscussie binnen GroenLinks. Deze discussie over de ideologische basisbeginselen van de partij woedt nu al een jaar in wisselende hevigheden binnen de partij. Kort gezegd gaat het om de persoonlijke vrijheden van mensen en welke rol een actieve overheid zou moeten hebben om die persoonlijke vrijheid van mensen te helpen ontwikkelen. De overheid als katalysator van het emancipatieproces van mensen.

Je kunt je voorstellen dat het een enorm boeiend gesprek is geworden. Want wie enigszins politiek actief is binnen GroenLinks of Dwars heeft al lang een mening gevormd over deze discussie.

De borrel en de naborrel eindigden uiteindelijk zoals gewoonlijk om drie uur ’s nachts in Café België. Daar kwam ik Max (ook een Dwars-bekende) tegen. Waarmee meteen ook een slaapplaats op de bank geregeld was. Na bij thuiskomst nog een laatste glas wijn ingeschonken te hebben, bleek huisgenoot Mariska (ook een Dwars-bekende) al wakker. Zij moest nog toetsen nakijken voor haar leerlingen Maatschappijleer. Of ik de volgende dag iets te doen had, vroeg ze. En zo werd ik gestrikt om de volgende dag in de klas het een en ander te vertellen over mijn politieke werk. Waar een avondje doorzakken al weer niet goed voor kan zijn.

Algemene Beschouwingen – do 4 nov. 2005

De fractie kwam aan het eind van de ochtend bij elkaar om de schriftelijke reacties op de gemeentebegroting te van de andere fracties bespreken. Plotseling kwam het hoge woord eruit. Piet Hein vroeg of ik de mondelinge behandeling in de raadsvergadering wilde doen.

De begrotingsbehandeling is een lange vergadering waarbij elke partij nog eens uiteenzet wat haar visie op de wereld is en wat er goed is (coalitie) of juist mankeert (oppositie) aan de begroting voor het komende jaar. In de begroting staat namelijk precies hoeveel geld er het komende jaar waaraan wordt uitgegeven. In die zin is het één van de belangrijkste vergaderingen van het jaar.

Doorgaans is de behandeling van de begroting het werk van de fractievoorzitters. In die zin was het dus wat vreemd dat ik daar ineens tussen stond. En hoewel ik maar een paar uur tijd had gehad om me erop voor te bereiden, had ik de indruk dat het heel aardig ging. Vooral de tweede termijn. Mijn eerste bijdrage had ik voor de zekerheid toch maar uitgeschreven op papier. Maar wanneer de bijdrage uit het bolle hoofd moet, voel ik me toch altijd het lekkerst.

Hoewel, zoals gewoonlijk, aan de begroting geen letter is veranderd, heeft GroenLinks toch nog een bescheiden succesje geboekt. In een motie wilden we de wethouder opdragen om een plan te maken om de drie jongerencentra in de Haagse Beemden samen te voegen. Nu zijn de centra heel vaak dicht, omdat de jongerenwerkers in de wijk verantwoordelijk zijn voor alle centra en dus niet continu al die centra open kunnen houden. Als er één centrum zou zijn, kunnen de openingstijden flink verruimt worden. Hoewel de motie (mede ondertekend door SP, Breda’97 en D’66) niet werd aangenomen, had deze wel de sympathie van het CDA. In één van de volgende vergaderingen SAW zal het onderwerp worden besproken. En daarmee is het gelukt het jongerenwerk in de Haagse Beemden op de politieke agenda van de andere partijen te krijgen.

Rennen – wo 3 nov. 2005

Het was stressen woensdag. Met alle hectiek van de afgelopen weken, voornamelijk de gezondheid van fractievoorzitter Piet Hein, was de voorbereiding van de Algemene Beschouwingen een beetje in de knel gekomen. Tel daar nog bij op dat de computer op de fractie ook nog eens vier bladzijden tekst had opgegeten, en de paniek was compleet.

Hoewel we de deadline gehaald hebben en nog niet eens zo’n onfatsoenlijk stukje werk hebben afgeleverd, waren we zelf niet helemaal tevreden. We waren meer van plan, met de laatste begrotingsbehandeling van deze periode. Het zal er wel bij horen: politiek is concessies doen, zeggen ze wel eens.

Klungelen bij het CDA – di 2 nov. 2005

‘CDA-Breda: Balkenende niet welkom’, kopte gisteren regionaal dagblad BN/DeStem. En, in navolging daarvan, zo’n beetje de gehele vaderlandse media. Het eigenwijze CDA-raadslid André Lips was zelfs te horen op het Radio 1 Journaal.

Een reconstructie: CDA-campagneleider Lips bespreekt met collega-campagneleiders de gemeenteraadsverkiezingen van het CDA. Tegelijkertijd denkt hij bij zichzelf: hoe kan ik er voor zorgen dat het CDA in Breda niet minstens drie zetels verliest. En heel stiekem denkt hij ook nog na over hoe hij, en passant, ook nog zichzelf in de aandacht kan zetten. Over vier maanden zijn de verkiezingen. Politici zijn weer driftig op zoek naar schijnwerpers.

Eureka. Lips heeft een goddelijke ingeving. Bij de campagnevergadering wordt namelijk gevraagd welke landelijke kopstukken er naar Brabant gehaald moeten worden. Bij Lips gaan de raderen draaien. De populariteit van het kabinet daalt maar en daalt maar. Geen regeringsfunctionarissen dus, en al helemaal geen Balkenende. Er wordt nog even gedacht aan het Bredase CDA-Kamerlid van justitie, maar aangezien Wim van Fessem in Den Haag net zo zwak is als hij in Breda was, is ook dat geen optie. Laat Wim liever piano spelen, dachten ze hier in Breda nog. Het andre kopstuk uit de buurt, Dries van Agt, valt ook af. Hij is al tijden niet meer beschikbaar voor campagnes van het CDA

De raderen draaien verder. Het sociale gezicht van het CDA in Breda is de laatste vier jaar ver te zoeken. Veel steun ondervindt PvdA-wethouder Marja Heerkens immers niet van de conservatieven in de raad. Om het sociale gezicht te redden, denkt Lips aan een perscommuniqué. ‘Balkenende niet welkom vanwege asociaal beleid’. In één klap wordt Lips landelijk nieuws. Hij ziet zijn voorkeurstemmen al stijgen. Lijst André Lips. Nog één goede actie, en hij komt in aanmerking voor een burgemeesterspost.

Dan zakt de soufflé in elkaar. De landelijke CDA-top aan de Dr. Kuyperstraat in Den Haag is not amused. En volgens insiders schijnt ook Balkenende furieus door de gangen van het Torentje te hebben gestampvoet onder het uitschreeuwen van de kreet ‘woe de fuk is André Lips’. Partijvoorzitter Marja van Bijsterveldt belde afdelingsvoorzitter Cees Machielsen en beet hem even duidelijk als kwaad toe ‘door het stof, jullie’. De grootste CDA-fractie in het land kreeg billekoek. Op zowel de rechter- als de linkerwang.

Naar goed christelijk gebruik kreeg Lips de toorn van zijn afdelingsvoorzitter over zich heen. Een spreekverbod kon ‘ie krijgen. Zelfs het woord ‘royement’ was in de partijgeledingen al gevallen. In allerijl werd een nieuw persbericht de deur uit gedaan, waarin stond dat het allemaal niet zo bedoeld was. Dat ze alleen maar hadden willen zeggen dat Balkenende niet wordt uitgenodigd, omdat het gemeenteraads- en geen parlementsverkiezingen zijn. Dat het beleid van Balkenende helemaal niet asociaal is. Dat zijn kapper echt wel de beste van Nederland is. Ach, je kent het wel. Van die typisch Haagse terugtrekbewegingen.

Zo gaat dat in een partij zonder open partijcultuur. Zie maar hoe schofterig Bert de Vries, Dries van Agt en Ruud Lubbers werden behandeld. André Lips is het volgende slachtoffer van een partij die commitment en loyaliteit van haar leden eist en voor zijn kritiek, hoe opportunistisch ook, betaalt hij nu wellicht een zware politieke prijs. Zijn hoofd op het christen-democratisch hakblok. Jammer André, ik heb je persoonlijk altijd graag gemogen.

Theo – di 2 nov. 2005

Beste Theo,

Hoe is het daarboven? Is God je pamfletten al beu? Of hebben ze daarboven wel vrijheid van meningsuiting. Lijkt me sowieso wel raar trouwens, om als republikeinse atheïst toch in het koninkrijk Gods terecht te komen. Maar ja, heb je in ieder geval iets om tegenaan te schoppen, moet je maar denken.

De herdenking vanochtend was gênant. Opperkwezel Balkenende was aanwezig met één of andere flauwe speech. Er zat een dronkelap doorheen te schreeuwen die de hele tijd riep: “rot op, bak ellende”. Het was een weinig charmante vertoning maar ik denk dat jij er wel om had kunnen lachen. En waarschijnlijk ook om die Lonsdale-dame die met racistische leuzen de aandacht van de premier probeerde te trekken. Weer iemand die jou niet goed begrepen heeft.

Wist je trouwens dat Poetin in Nederland was. Die gast heeft ook niet echt veel op met de vrijheid van meningsuiting waar jij altijd pal voor stond. En om de handelsbelangen maar niet te schaden, houdt Bot zijn mond stijf dicht als het gaat om mensenrechten. Ook bij het CDA zijn er meer kooplieden dan dominees.

Jouw moord heeft heel wat teweeggebracht in Nederland. Van Aartsen heeft zich deze week plotseling ook als voorstander van het vrije woord ontpopt. De apologie, het goedpraten van geweld, mag wat hem betreft. En dat is goed. Wanneer je niet meer van mening mag verschillen, kun je ook niet nader tot elkaar komen. Iets wat jouw goede vriend, Theodor Holman, ook telkenmale prachtig verwoordt.

Laten we afspreken met elkaar van mening te verschillen. Ik kon het vaak driftig met je oneens zijn. Maar als wandelend pamflet in een onstuimige samenleving, mis ik je. Je columns, je website en je films. Theo, het ga je goed.

Selçuk

zie ook weblog di 2 nov. 2004