wherever, whatever, have a nice day
De telefoon staat niet bepaald roodgloeiend op het callcentre van GroenLinks. Iedereen snapt precies wat GroenLinks in de provincie doet. Of de provincie leeft niet, dat kan natuurlijk ook.
Terwijl het zo belangrijk is. Niet voor niets sta ik als één van de provinciale lijstduwers op de lijst van GroenLinks. Of, beter gezegd: ik sta vierkant achter onze statenleden.
Nog drie dagen te gaan voor de provinciale statenverkiezingen. De campagnebus was al weer enige tijd geleden weer van stal gehaald en ik ging mee.
En dus gingen we naar plaatsen als Leeuwarden. En naar Zwolle, Utrecht, Rotterdam en Den Bosch. Rookten we sigaretten en shag als de bus weer eens stond te wachten op een parkeerplaats. Genoten we van het best wel warme voorjaarsweer. De campagnefamilie van november was wederom verenigd. Samen trokken we ten strijde.
Het zijn provinciale verkiezingen. Hoe heldhaftig onze pogingen ook zijn en hoe heroïsch onze daden, ze vallen op vruchteloze bodem.
De provincie? Wat is dat?
Uitgerekend vandaag, terwijl BW14 op de campagnebus van Femke aanwezig is als embedded blogger, lig ik thuis geveld door het griepje dat de hele week al op de loer lag.
Het was niet heel erg. Maar voor iemand die zich nooit ziek meldt, was het een primeur. Het zal deels ook de vermoeidheid geweest zijn. Het is al met al nogal een intensieve week geweest, met drie commisies, hectische dagen in Den Haag en gisteren een provolle dag Bredase politiek.
Met de laptop volgde ik de avonturen op de bus. Was ik er toch nog een beetje bij.
Welgeteld vier verschillende overlegjes. Dat was mijn vrijdag. Het vierde overleg was onder het genot van een Chinese maaltijd.
Een goed overleg is gebaat bij een goede maaltijd. Eten verbroederd namelijk. Al is het maar omdat je elkaar nodig hebt bij het aangeven van het zout- en peperstel. Zolang er voldoende eten wordt geserveerd, hoeft niemand elkaar de hersens in te slaan.
Zou de wereld er niet en stuk beter uitzien als iedereen zo nu en dan is met elkaar zo gaan eten. Streekgerechten uit alle hoeken van de wereld. Wellicht helpt dat ook om elkaars wat beter te begrijpen. Niet voor niets bestonden de integratieprojecten uit de jaren ’80 uit niet veel meer dan vrouwen van de toenmalige gastarbeirders die lekkernijen uit het land van herkomst voorschotelden.
Geen oorlog meer en geen terrorisme; het zou toch prachtig zijn? Ik vraag me alleen af of het echt zou werken. Eten voor Vrede. Voor dat je het weet ontstaan er een food-fight.
Telkens wanneer het mondiale beleid aan de orde komt, verloopt de discussie in Breda ongeveer als volgt.
Het CDA vind mondiaal beleid belangrijk. Maar liever geen extra geld. Want we doen genoeg. Genoeg was in de vorige periode 45 eurocent per inwoner, een ouderwetse gulden. Nu GroenLinks in de coalitie zit is de kwantiteit van voldoende één euro per inwoner.
GroenLinks, maar ook PvdA, SP en D’66 benadrukken het belang van mondiaal beleid. De VVD als enige partij niet. Ontwikkelingshulp, zoals zij mondiaal beleid noemen, is iets voor het rijk, zo redeneren de rechts-liberalen.
Telkens als de VVD haar punt heeft gemaakt, ontstaat een interruptiedebat tussen mij en de VVD-woordvoerder van dienst, in dit geval nestor Joep Taks. Dat gemeentes een belangrijke speler zijn, hebben instanties als de VN al vele malen benadrukt en hebben 189 regeringsleiders al lang geleden onderkent in de ‘Lokale Agenda 21’. Daarnaast hebben we ook nog zoiets als millenniumdoelstellingen, die we overigens nooit gaan halen als er niet als de sodemieter iets aan gedaan gaat worden. En mondiaal beleid is meer dan alleen ontwikkelingshulp, het gaat ook om duurzaamheidsbeleid. Logisch, want de armste landen worden als eerste de dupe van het veranderende klimaat.
Ook om praktische redenen is er voor de gemeenten een rol weggelegd: we hebben een hoop kennis in huis die men in ontwikkelingslanden prima kan gebruiken. Via kleinschalige partnerschappen kan er dus heel efficiënt resultaat behaald worden. Maar Mijnheer Taks schud heftig het hoofd en concludeert dat wij met elkaar van mening verschillen. Geen argumenten, geen tegenwerpingen.
Zolang het gaat om het multinationale bedrijfsleven en het aantrekken van werkgelegenheid is er geen VVD-er die ook maar iets tegen mondiaal beleid heeft. Jammer dat ze op dit punt niet ook een internationalistische bril kunnen opzetten.
Her jaar 2007 wordt in Breda het jaar van het grote cultuurdebat. Inwoners, cultuurinstellingen, kunstenaars, musici, theatermakers, dansers en dichters; iedereen die iets met cultuur doet of er in geïnteresseerd is, kan meepraten over de culturele aspiraties van de stad. Dat krijg je als GroenLinks in de coalitie zit.
De aftrap van het debat vond plaats in de raadscommissie. Op basis van een plan van aanpak van de speciaal hiervoor gevraagde ’trekker’ Geert Geursveld. Het stuk leverde zelf al meteen discussie op, vanwege een korte en vrij irrelevante passaqge waarin stond dat er tussen 1980 en 1995 in Breda niets gebeurde op cultureel vlak. Sommige commissieleden vonden het wat kort door de bocht, maar de opmerking bevatte wel degelijk een kern van waarheid. In die periode ontstond weinig nieuws en bloedde veel van het oude dood.
Ik maakte me in de commissie sterk voor de avant garde. Te vaak vervallen culturele discussies in grote verhandelingen over de positieve economische spin-off die cultuur kan hebben. Het levensgrote risico van die gedachte is, dat alleen voor economisch aantrekkelijke cultuur nog aandacht en geld beschikbaar is. Cultuur mag economisch rendement hebben, maar dat mag geen leidend criterium worden in de visie op de culturele toekomst van de stad. L’art pour l’art.
Er is in de vorige periode met heel wat vergezichten gesmeten. Zo hadden we het Soho van Breda, het Montmartre aan de Mark en een tripple-O campus voor de creatieve industrie. Vergezichten waarbij schilders op warme zomeravonden met ezel en al op de stoep voor hun woning hun kunstwerken maakten en dichters op elke straathoek hun verzen declameerden. Deze vergezichten hadden een dramatisch gebrek aan realiteitszin. Wie cultuur beschouwt als instrument voor het economisch beleid, vergrijpt zich aan een waardevol goed.
Alles van waarde is weerloos, schreef Lucebert. We moeten bewijzen dat dat in Breda niet zo is.
Na de nacht te hebben overgeslagen, arriveerde ik om half acht op het werk. Om ook mijn collegae te laten meedelen in de verjaardagsvreugd, ha ik een kleine tractatie meegenomen. Die ik liet begeleiden met onderstaande mail.
Collegae, partijgenoten, vrienden,
Daar ik gisteren mijn verjaardag heb mogen vieren en ik daarmee weer een stap dichter bij het onafwendbare einde ben, leek het me opportuun om nu al vast, preventief, jullie een plakje cake bij de koffie aan te bieden.
De cake is, geheel vrijblijvend, te vinden in de gang nabij het secretariaat. Het valt wellicht te overwegen Uw briefopener mee te nemen, daar deze dienst zou kunnen doen als mes.
Groet, Selçuk.
Het was maandagmorgen kwart voor negen.
Ik was om twee uur nog bezig met de strijk toen de eerste visite zich meldde. Om één of andere sadistische reden vinden mensen dat ze je moeten komen opzoeken als je weer een jaar ouder wordt.
Het was een beschaafde viering, gewoon in de huiskamer. Het meest spannend was de vraag of ik genoeg stoelen zou hebben om de ergste drukte op te kunnen vangen. Dat bleek niet zo. Gelukkig zijn er altijd nog kratten bier waar mensen op kunnen zitten. De fourage bestond uit hotdogs, worstenbrood en een kaasplank gevuld met divers soorten kaas van Sjakie.
Zo rond vier uur ’s nachts gingen ook de laatste bezoekers huiswaarts. Intussen leek ik de voortekenen van een aankomende griep of soortgelijke lichamelijke aandoeningen te vertonen. Ik sloeg de waarschuwingen echter in de wind. Ik had namelijk nog een deadline. Voor het verschijnen van de maandageditie van De Volkskrant moest de website coolclimate in de lucht zijn. Een deadline die ik, zij het met een kleine marge, uiteraard gehaald heb.
Het zal mijn journalistenbloed zijn. Ik werd graag tegen een dealine aan.
Je hebt van die dagen waarop er van alles gebeurd wat simpelweg het vertellen niet waard is. Het zijn niet eens vervelende dagen. Ze zijn er gewoon.
Een niet noemenswaardige dag. Ik ruimde de woonkamer op. Haalde voor 20 euro kaas bij Sjakie op de markt. Deed de overige boodschappen. En er kwam een fotograaf langs van een Bredaas huis-aan-huis-blad om een fotootje van me te maken bij één of ander rubriekje over raadsleden. Hij was overigens tien minuten te vroeg, waardoor hij mij in badjas aantrof, recht uit de douche.
Een niet noemerswaardige dag. Noemenswaardig zou het geweest zijn als hij een foto van mij in badjas genomen zou hebben.
