selcuk.nl

Oud-partijvoorzitter Herman Meijer vierde zijn zestigste verjaardag. Speciaal daarvoor had hij zestig mensen uitgenodigd. Ik was nummer zestig.

Vrolijk stapte ik de Rotterdamse woongroep binnen. Herman woont namelijk in één van die weinige woongroepen die de jaren ’80 hebben overleefd. Een vrolijk samenzijn van bekenden en onbekenden, die naar mate de avond vorderde, steeds meer met elkaar gingen mengen.

Met zijn zestigste verjaardag is er ook een oude droom van de woongroep in vervulling gegaan. Het eerste experiment met het huiskamerrestaurant. Goed, het eten kwam dan weliswaar niet uit eigen keuken, maar de tafeltjes stonden perfect. En ook al waren het niet de kooksels van woongroep Meijer cs., maar van een multiculturele cateraar die het presteerde Turks brood te serveren bij een voor de rest volstrekt Marokkaanse maaltijd, het eten smaakte er niet minder om.

Tot mijn vreugde kwam later op de avond ook mijn ‘ex’ langs. Het ging goed met ‘m en dat deed me deugd, ook al heeft hij nog steeds de gave om af en toe te kijken alsof hij het leed van de wereld torst. Ik denk dat hij dat niet beseft.

De feestvreugde bij huize Meijer duurde tot ver na de laatste trein terug naar het zuiden. Maar dat mag aan de Noordsingel geen probleem heten. En zo werd ik voor het eerst sinds jaren weer eens wakker naast Leon.

Na afloop van de raadsvergadering gisterenavond ging de hele stoet naar café Dante. Voorheen dronk de hele club beneden in de trouwzaal nog een drankje, maar dat vond men te saai. Daarnaast is het niet duurder om in een café een uur lang de tap te laten stromen, dan op het stadhuis het personeel nog een uurtje door te betalen.

Het zuipen na het vergaderen is een langgewortelde traditie in Breda. Aanvankelijk gebeurde dat altijd in publieke werken op de credit cards van collegeleden of de BrIM. Ooit kwam ik als kersvers raadslid Publieke Werken binnen. Ik was van mening dat, wilde onze partij ooit de coalitie in, het handig was om na afloop een beetje te netwerken met de rest van de raad. Joviaal wilde ik ook een rondje geven en bestelde zes pils voor de groep waarmee ik stond te praten. Bij het trekken van de portemonnee kwam een collega van de liberale fractie mijn kant op. „Wat ben je aan het doen?”, vroeg hij. „Afrekenen”, antwoordde ik. Twee ogen die keken  alsof Jahweh zich zojuist aan de bar had openbaard, staarden mij aan. „Dat doen wij hier niet”. Ik had besloten na afloop van een raadsvergadering niet meer mee te gaan, zolang dit nog bekostigd zou worden met de gemeentelijke credit cards.

Het was de nieuwe burgemeester Van der Velden die, mede op aandringen van de fractie GroenLinks, een einde aan dit tafereel maakte. Er werd voortaan beneden in de trouwzaal een klein drankje gedronken. Daarna mocht een ieder doen wat hij wilde, zolang het maar legaal was en op eigen rekening. Iets wat al snel op protesterende raadsleden kon rekenen, immers, de trouwzaal is zo ongezellig. Vandaar dat, ruim twee jaar later, we opnieuw en masse de café’s induiken. Voor een uurtje. Daarna sluit de gemeentelijke rekening en is het ieder voor zich.

Het blijft me tegen de borst stuiten. Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom de raad zo nodig op kosten van een ander moet drinken, ook al is het maar een uurtje. Ik ben negenentwintig dagen per maand oud genoeg om mijn eigen drankrekening te betalen. Dat is op de avond van een raadsvergadering niet anders.

Ik denk dat ik de volgende keer na de raadsvergadering weer meteen afzwaai naar de Beyerd. Want heel veel politieke zaken worden er in de kroeg toch niet meer gedaan op dat tijdstip. Anderzijds is het wel een ideale plek om spanningen tussen mensen weg te nemen. Vooruit, alleen als er politieke massage nodig is, loop ik naar Dante. Zou de pers voortaan de stabiliteit in de coalitie gaan afmeten aan mijn kroegbezoek?

Ondanks de korte agenda met slechts drie punten en een hele waslijst aan formaliteiten die onder de noemer ‘verzamellijst’ in één keer worden goedgekeurd, wisten de dames en heren raadsleden de vergadering nog aardig te rekken.

Dat begon al met het vragenuur, dat door vriend en vijand werd aangewend om voor het oog ganzes volks te laten zien dat de dames en heren wel degelijk een heel serieus vak beoefenen. Jammer dat in de uitwerking vaak eerder het tegendeel bewezen wordt. Erg bijzonder vond ik de gestelde vragen niet, in sommige gevallen zelfs op het gênante af.

Het vragenuur duurde dit maal precies een uur. Een unicum. Zes fracties stelden vragen. GroenLinks maar eens een keertje niet. Het vragenuur is vaak namelijk helemaal geen geschikt middel om vragen te stellen. Als je een gedegen antwoord wil, dan gebruik je schriftelijke vragen. Het vragenuur kun je beter gebruiken om een verschil van opvatting scherp neer te zetten. Niet om antwoord te krijgen op belangrijke levensvragen. Die overigens ook nooit gesteld worden.