Tag: GroenLinks

„Tring tring”, zei de telefoon zaterdagmorgen. „Heb je De Stem al gelezen?”, vroeg mijn afdelingsvoorzitter nadat ik had opgenomen. „Nee”, antwoordde ik. In Noordwijk wordt BN/DeStem niet bezorgd.

In het bewuste dagblad bleek een artikel te staan over een kritisch manifest dat zes afdelingsleden van GroenLinks over het functioneren van fractie en bestuur hadden opgesteld. Eén van deze leden vond het kennelijk nodig om tevens een exemplaar naar de krant te sturen. „Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig”, verzuchtte ik.

„Wat is er aan de hand”, vroeg Femke, die net de ontbijtzaal was binnengelopen. „Ik heb mijn eigen lokale Leo Platvoet”, antwoordde ik haar. Een brede grijns verscheen op haar gezicht terwijl ze haar hand uitstak. „Gefeliciteerd”, zei ze, „nu hoor je er echt bij.”

Na de schilderbeurt van mijn werkkamer moeten de kasten opnieuw worden ingeruimd. Vandaag: het campagnemateriaal.

In vergelijking met de geoliede actiemachine van de SP steekt GroenLinks af en toe wellicht wat bleekjes af. Niet dat GroenLinksers geen acties voeren, maar meestal hebben ze niet de uitgesproken behoefte zich daarbij nadrukkelijk als GroenLinkser te profileren. Kennelijk hebben GroenLinksers een natuurlijk wantrouwen tegen kuddegedrag en uiten ze dat onder meer door vooral niet herkenbaar te zijn als onderdeel van een club.

We zijn die schroom zo langzamerhand wel aan het overwinnen. En daarom durfden we het enige tijd geleden wel aan om GroenLinks-jassen te laten maken. Dat ging aanvankelijk bij de gemeenteraadsverkiezingen nog even mis, waardoor we zaten opgescheept met enkele honderden lelijke witte regenjassen die standaard te groot zijn. Voor de daaropvolgende verkiezingen werden aanmerkelijk mooier ogende en tevens ook duurdere jassen gemaakt. In twee verschillende smaakjes: de kleuren rood en groen.

Lange tijd zaten de jassen in een doos en was de maat die men nodig had vaak de onderste in de doos. Nu liggen ze gesorteerd op maat keurig opgevouwen in één van de campagnekasten. Handig. En het oogt ook zo heerlijk verzorgd.

Toen ik aan dit stukje begon, was ik nog even bang dat het onderwerp niet interessant genoeg zou zijn voor een weblog. En zowaar, deze vrees is geheel uitgekomen. Wat een saai leven heb ik toch.

De ‘week of hell’. In ieder geval agenda-technisch. In de week van de presentatie van het 100-dagen-plan van het kabinet hield CoolClimate een klimaatvierdaagse. En daarnaast waren er ook nog tal van bijeenkomsten, overlegjes en vergaderingen. Dat moest wel fout gaan.

Dinsdag ging eigenlijk prima: ik stond na een korte nachtrust ’s ochtends vroeg bij het americain-hotel, waar Mirjam de Rijk en Ruud Lubbers pleitten voor het gebruik van tweede generatie biobrandstoffen in de Rotterdamse Haven. Woensdag was al wat lastiger. Om op tijd in het Bulderbos te zijn, zou ik om kwart over zeven opgehaald worden in Haarlem. En daar kun je vanuit Breda met de trein zo vroeg niet komen, dus bleef ik crashen op de bank bij Jaap in Delft, waar ik om vijf uur gewekt werd door de wekker op mijn mobieltje.

Donderdag ging het mis. De vorige avond kreeg ik een SMS-je of ik, dit maal als chauffeur van een camper die nodig was voor de actie van donderdag, om acht uur in plaats van tien uur in Den Haag kon arriveren. Hoewel ik al een paar nachten te kort had geslapen, zei ik desondanks ja. Maar sliep vervolgens, ondanks het irritante geluid, de volgende ochtend keihard door het electronische en doorgaans zeer irritante geluid van mijn wekker. Met als gevolg dat ik niet voor, maar midden in de spits naar Den Haag reed. En als bijkomend probleem dat het nog eens extra druk was op de wegen. En dus zelfs de oorspronkelijke tijd van tien uur niet eens haalde.

Die ochtend was ik eigenlijk al helemaal gesloopt. Desondanks wachtte donderdagavond ook nog een lange raadsvergadering, met onder andere het voor onze achterban gevoelige dossier Bouvigne op de agenda.

De maandag begon opmerkelijk vrolijk. Met het zaterdagse drankgelag in de Ardennen inmiddels uit mijn systeem, maar de zondagse middagwandeling door de Ardennen nog enigszins in de benen, stapte ik ’s ochtends uit de trein en wierp ik een euro in de gitaartas van straatmuzikant Chuck Deely.  Het was het begin van wat een lange, drukke en inspannende maand beloofde te worden. Met de afwezigheid op dit web-log als – letterlijk – stille getuige.

De fractievergadering van de maandagavond was een behoorlijk inspannende, vanwege de voorbereiding op de Kadernota 2008, die aanvankelijk later die week in de gemeenteraad behandeld zou gaan worden. Op dat moment wisten we nog niet wat we de volgende ochtend te horen kregen, namelijk dat het ernstig zieke collega-raadslid Joep Augenbroe die avond was overleden. Er was al afgesproken dat als dit zou gebeuren – het gebeurt immers gelukkig niet zo vaak dat een zittend raadslid overlijdt – alle activiteiten zouden worden opgeschort. Dat gold ook voor de behandeling van de kadernota. Ik kom later op dit weblog nog terug op Joep. Die aandacht verdient hij.

Dinsdagavond eten bij Bart, een goede vriend in Den Haag. Ik had beloofd hem te helpen met het installeren van zijn laptop, alhoewel ik achteraf niet begrijp waarom ik daar uitgerekend deze drukke week voor had uitgekozen. Anderzijds is het in mijn leventje de laatste tijd altijd druk, zij het in verschillende tinten, dus deze avond was zo goed als elke andere.

Woensdagavond naar het koor. Er moest nieuw repertoire ingestudeerd worden. Shanties, om precies te zijn. Niet dat we ineens een zeemanskoor zijn geworden, maar ons koor is gevraagd om bij de heropening van de Bredase haven een deel van het programma te verzorgen. En dus moeten er in een maand tijd een achttal nieuwe nummers ingeramd worden. Meerstemmig, ook dat nog.

En toen was het donderdag. Eigenlijk zou die avond de Kadernota behandeld worden, één van de belangrijkste financiële documenten van het jaar. Maar die vergadering was dus opgeschort vanwege het overlijden van collega-raadslid Joep Augenbroe van het CDA. Nu wil het dat diezelfde avond ook het begeleidingspanel Organisatie van de Commissie van Ojik bij elkaar kwam op het landelijk bureau van GroenLinks. Die bijeenkomst had ik eerder al afgezegd, maar nu de raadsvergadering was opgeschort, kon ik er toch naar toe. Ergens volde het een beetje morbide: toch bij een bijeenkomst kunnen zijn omdat er iemand is overleden. Maar ik ben toch maar gegaan. Een avond verplicht voor de buis hangen of de kroeg induiken leek mij minstens zo dubieus.