Honderden GroenLinksers bevolkten de doorgaans zo rustige camping Ginkelduin in Leersum. Het eerste grote toekomst-congres van GroenLinks is begonnen.
‘Discussie in de tent’, was de enigszins dubbelzinnige noemer waaronder het congres werd gehouden. De vele discussies werden dan ook in tenten gehouden. En er werd al meteen een bijdrage van mij verlangd, en wel bij het onderwerp ‘consensusmodel versus congresmodel’. Hoe kom je tot de meest zuivere besluitvorming: door net zolang te praten tot je het met elkaar eens bent, of op een gegeven moment maar een stemmen te houden, waarbij de meerderheid zijn zin krijgt.
Het aardige was dat mijn groepje zelfs tijdens het simulatiespel van het laatste model nog kwam met alternatieve voorstellen. Consensusvorming zit kennelijk in onze genen. Wel lastig, want consensus leidt weliswaar vaak tot gedegen voorstellen, maar niet tot korte soundbites waarmee je het nieuws haalt. Het acht uur-journaal kunnen we dus wel vergeten.
Een tweede, en zeer ingewikkelde discussie, ging over de wijze waarop GroenLinks kandidatenlijsten samenstelt. De systematiek is onlangs veranderd om leden meer invloed te geven, maar de gekozen procedure leidt eerder tot het tegenovergestelde. Terecht is er dan ook veel kritiek op het nu geldende model.
Een korte schets van hoe het nu gaat: een kandidatencommissie deelt de kandidaten p in verschillende blokken. Binnen dat blok kunnen de leden vervolgens de volgorde kiezen. Dat betekent ook dat mensen uit het blok kunnen vallen. De kritiek is dat kandidaten niet voor een hoger blok kunnen meedoen, tenzij ze tegen de kandidatencommissie in beroep gaan en gelijk krijgen. Overigens geldt in dat geval nog steeds dat het negatieve advies van de kandidatencommissie voor dat hogere blok openbaar gemaakt wordt.
Helaas was er niemand die een werkbare oplossing had voor het probleem. Want terugkeren naar de klassieke systematiek waarbij de kandidatencommissie met een kant-en-klare lijst komt waar in de praktijk meestal maar marginaal aan veranderd wordt, is ook niet de bedoeling. Vermoedelijk ligt hier nog heel wat werk voor het begeleidingspanel.
Tot slot was er ook nog wat rumoer over een enquête die werd uitgedeeld onder de bezoekers. Sommige mensen werden zelfs boos om de vragen die er gesteld werden. De enquête werd aanvankelijk zelfs even teruggetrokken, waarna de verdedigers van het vrije woord weer bewerkstelligden dat deze werd teruggelegd. Daarmee was het sociale experiment achter die enquête eigenlijk volledig geslaagd. En voor de twijfelaars, ja, de vragen waren inderdaad niet serieus bedoeld.
‘s Avonds een feest dat door velen inmiddels gekwalificeerd is als ‘het gezelligste feestje sinds we elf zetels wonnen’. Femke danste op haar vrolijkst mee op Doe Maar. En ‘s nachts een telefoontje van campagneleider Jaap of de DWARS-ers wellicht iets minder herrie wilden maken. Het was immers al half vijf.
