Categorie: dagelijks leven

Optocht – ma 27 febr. 2006

Samen met mijn vrienden vier ik al jaren lang op therapeutische basis één dag carnaval en dat is op maandag, de dag van de optocht. De optocht bekijken we jaarlijks op het eindpunt, op de Boschstraat, tegenover café de Beyerd.

Later vervolgden we onze carnavalsmaandag in Zeezicht, Café Hoegaarden, De Snek, De Franciscaner en De Bommel. Ergens halverwege deze dweiltocht kwam ik Alladin tegen, van wie ik meteen drie wensen mocht doen, zolang hij dat maar eerst mocht. En aangezien alle drie die wensen iets met mij te maken hadden, was het vanaf dat moment vrij helder dat één van ons die avond niet thuis zou slapen.

Overigens bleek het kostuum dat ik per abuis aanzag voor een Alladin, later een Ali Baba-kostuum te zijn. Tot mijn grote opluchting kreeg ik er de veertig rovers niet gratis bij. Tsja, het is nu eenmaal carnaval.

Verjaardag – za 25 febr. 2006

Mijn verjaardag valt nogal eens samen met carnaval. Zo ook dit jaar. En mede gezien de drukke verkiezingstijd leek het mij een goed idee om dit keer geen echt feestje te organiseren. Gedurende de dag, en vooral ’s avonds, kwamen wel een aantal goede vrienden langs. En er is natuurlijk altijd iemand die op het geweldige idee komt om me een verjaardagskaart met een knappe jongen uit een onderbroekenreclame toe te sturen.

Vanaf een bepaalde leeftijd zijn verjaardagen niet automatisch een reden voor een feestje meer. Vaak hangt dat samen met een toenemend aantal grijze haren, een buik die, hoewel voor de buitenwacht vrijwel onzichtbaar, ietsje te aanwezig begint te worden en, nog wel het ergste gegeven, de wetenschap dat je zo langzamerhand echt niet meer tot de jongeren behoort. Koot en Bie hadden gelijk, stilletjes aan begin ik te behoren tot de groep oudere jongeren. Maar ik ben sterk, ik stel mijn ouderdomscomplex nog enkele jaren uit.

Verlossing – vr 24 febr. 2006

De vooravond van Carnaval en ik had een driedelig pak aan. Ik was bij de opening van een expositie van Stanley van der Meer en Yurrian Rozenberg. Met op de uitnodiging de duidelijke mededeling: dress very chique.

Ik was de dag begonnen met een gastcollege over luchtkwaliteit op de NHTV. In de zaal 80 studenten verkeer en planologie, die ik iets moest vertellen over de politieke afwegingen die meespelen als je het probleem van de luchtkwaliteit wilt aanpakken. Ik deed dat aan de hand van politieke problemen, waar de studenten zelf oplossingen voor moesten proberen te bedenken. Ondanks het feit dat het carnavalsvrijdag was, waren de studenten best enthousiast. Dat kwam misschien wel mede door de aanwezigheid van de KRO-radio die in het kader van hun serie ‘Get out of your car’ mobiliteitsdocente Ineke Spapé volgde in haar poging minder auto te rijden en dus opnames maakte van het gastcollege.

Na de eerder genoemde expositie ging ik eten bij meubelmaakster Marlies van Geenen, boekhandelaar Hein van Kemenade en Jaap, met wie ik die avond verder Guinness-drinkend door zou brengen in O’Meara’s, de enige kroeg die tijdens carnaval gewoon normaal open was. Het mag weliswaar bijna verkiezingsdag zijn, met carnaval ligt de campagne vijf dagen helemaal stil.

Wat een prachtige prestatie van Bob de Jong trouwens, op de 10.000. Ik vond het ontzettend jammer voor Sven Kramer en had het hem graag gegund. Voor iemand die alleen maar wil winnen, zijn het voor hem nogal teleurstellende spelen geweest, vrees ik. Maar ik ben er van overtuigd dat ‘ie volgend jaar twee keer zo sterk terugkomt. Kop op Sven.

Plakken – do 23 febr. 2006

De GroenLinks-posters van het landelijk bureau waren niet zo’n succes. En dus besloot het campagneteam dat e een lokale poster gemaakt moest worden, waar ook het lijstnummer opstond. En het hoofd van de lijsttrekker. Ik heb me buiten de discussie gehouden. Alles wat je op zo’n moment zegt kan tegen je gebruikt worden.

Samen met Frans Maas mocht ik de posters deze dag plakken. Niets werkt beter om het campagnehart sneller te laten kloppen dan posters plakken met een borstel en een halve emmer dikke perfax behangmix en een scheutje waterglas. Best een raar idee om je eigen hoofd overal door de stad te zien hangen.

WMO – wo 22 febr. 2006

Het was wat mij betreft één van de meest indrukwekkende bijeenkomsten in de verkiezingstijd. Het Bredaas Centrum Gehandicaptenbeleid had een lange avond over de WMO georganiseerd. Die wet houdt in dat de gemeente stapsgewijs steeds meer zorg- en welzijnstaken krijgt toebedeeld. En aangezien, heel kort door de bocht, er in Nederland steeds meer zorgbehoevenden komen en er steeds minder geld is, is het de bedoeling dat mantelzorgers en vrijwilligers een fors deel van dat zorgwerk gaan doen.

Maar de Wmo biedt ook kansen. Zo kan de gemeente eindelijk alle verschillende zorginstanties bij elkaar brengen en zorgen dat er niet meer langs elkaar heen gewerkt wordt. Zorgvragers moeten op één centraal punt terecht kunnen met al hun zorgvragen. Eigenlijk moet elke wijk zo’n zorgloket hebben. Maar op deze avond merkte ik dat we er met zulke maatregelen nog lang niet zijn. Want hoe rolstoelvriendelijk is de inrichting van de Bredase buitenruimte, om maar eens een heel simpele vraag te stellen.

De Wmo gaat uit van mondige burgers die zelf wel aan de bel trekken als ze iets nodig hebben. Op zich lijkt dat logisch, maar wat doe je met mensen die de taal niet goed spreken, of te trots zijn om om hulp te vragen. Maar het meest schrijnende verhaal hoorde ik van een vader die een zoon heeft met schizofrenie. Zo iemand erkent zijn eigen ziektebeeld niet, terwijl zo iemand duidelijk hulp nodig heeft. Zelf aan de bel trekken, zegt de Wmo. Misschien dat we dat wetje bij de invoering nog maar eens een beetje moeten aanpassen.

Cultuurzaamheid – di 21 febr. 2006

De middag begon met een debat op het Prisma-college, en eindigde in het Huis der Kunsten. Nou ja, hij eindigde eigenlijk pas echt in Café de Beyerd, maar dat had op dat moment al weinig meer met politiek te maken.

Het debat op het Prisma-college ging over duurzaamheid. Daarbij werd de link gelegd tussen gemeentelijk beleid en internationaal beleid. Een makkelijk onderwerp voor GroenLinks, omdat wij zo’n beetje de enige partij zijn, die vinden dat de gemeente serieus werk moet maken van het mondiale milieu- en armoedevraagstuk.

Het was een leuk debat, gepresenteerd door Karin Bruers. Voor elke stelling was precies tien minuten uitgetrokken en de jongeren discussieerden actief mee. De frustratie bij PvdA-raadslid Frans Jackson was dan ook groot toen na de tien minuten hij nog geen enkele keer het woord had gehad. Tsja, zei Karin Bruers, had je ook maar iets moeten zeggen. Maar Jackson nam daar geen genoegen mee. Hij sputterde jammerend tegen en vroeg waarom hij dan toch was uitgenodigd. Zijn verontwaardiging, die mij nog het meest deed denken aan de zure reactie van Ad Melkert in het beroemde debat met Fortuyn, viel bij de jongeren niet in goede aarde en kwam de PvdA dan ook op flink wat gejoel te staan. Even dacht ik nog dat Jackson weg zou lopen, maar die vernedering heeft hij zichzelf toch maar bespaard.

’s Avonds was er in het Huis der Kunsten een cultuuravond, met korte uitvoeringen van vele gezelschappen, met daartussen ruimte voor de politiek om zich te presenteren. Sommigen deden dat op uiterst saaie wijze, door simpelweg een toespraak te houden (SP, Leefbaar), anderen pakten wel uit. Zo had de PvdA een mix van strijdliederen en rap, zongen de kandidaten van Open&Eerlijk een protestlied, had D’66 een wat mislukte parodie op de campagneleuzen van andere partijen en ging Lijst Paul Hagenaars powerstrelen. Voor wie niet weet wat dat is, net zoals ik overigens tot deze bewuste dinsdagavond: powerstrelen is geknuffeld worden door een als bokser verklede politicus met een bivakmuts en knuffels aan zijn handen in plaats van bokshandschoenen.

Mijn eigen bijdrage bestond uit een zelfgeschreven monoloog waarin een oud-Grieks figuur (een laken kan wonderen doen) het cultuurbeleid van Breda aanklaagde voor grove nalatigheid en grootheidswaanzin, en aan de jury -het publiek- een uitspraak vroeg. Die uitspraak kwam er niet, omdat de zitting werd verdaagd tot 7 maart. De leden van de vakdirectie cultuur vonden de presentatie geweldig, maar waren aanmerkelijk minder gecharmeerd van de inhoud. Tsja, je kunt niet iedereen te vriend houden.

Breda Noord – ma 20 febr. 2006

Pastor Hopman had een debat georganiseerd in de ontmoetingsruimte van zijn parochiekerk in Breda Noord. Alle partijen, met uitzondering van ONS Nederland en Lijst Paul Hagenaars, waren vertegenwoordigd. Toch kwam het debat niet echt van de grond.

Sommige politici begonnen te klagen. De bewoners waren langer aan het woord dan zijzelf. Waarom zijn we dan toch uitgenodigd, vroeg het CDA op een gegeven moment. Onzin, vond ik. Het is goed om, ook in verkiezingstijd, goed naar mensen te luisteren. En aangezien de meeste partijen nooit oog hebben voor Breda Noord, grepen de bewoners nu hun kans.

Het was vooral een luisteravond geworden. En hoewel veel bewoners er politiek wellicht niet veel wijzer van zijn geworden, hebben ze hun eigen vragen en problemen onder de aandacht kunnen brengen. Jammer alleen, dat er van de 19.000 wijkbewoners er maar zo’n 120 in de zaal zaten.

Zalmfilet – zo 19 febr. 2006

Zalm kon het mooi vertellen in Buitenhof. Maar meer dan een goedkope en inmiddels volstrekt mislukte verkiezingsstunt was het natuurlijk niet. Ondertussen loopt Breda het risico dat mensen onterecht hun OZB niet gaan betalen. En dat die mensen dus als gevolg daarvan een deurwaarder op de stoep krijgen. En dat alles dankzij een minister die niet kan rekenen. Zondag of niet, GroenLinks stelde er meteen al vragen over.

Geacht college,

Per brief heeft de minister van Financiën, Dhr. Zalm, 62 gemeenten laten weten dat zij de maximaal toegestane verhoging van de OZB-tarieven hebben overschreden. Zalm staat gemeenten een stijging van de OZB-tarieven met maximaal twee procent toe. Ook Breda staat in het rijtje van 62 gemeenten die, volgen Zalm, de tarieven met meer dan twee procent heeft laten stijgen. Voor zover wij kunnen beoordelen is in Breda gekozen voor een stijging van de OZB-tarieven met twee procent. Dat valt dus binnen de maximaal toegestane stijging.

Aan bewoners van de 62 gemeenten die wat Zalm betreft de tarieven te veel hebben verhoogd, heeft hij in het programma ‘Buitenhof’ geadviseerd hun aanslag van dit jaar niet te betalen. Daarmee roept hij feitelijk op tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Dat ‘advies’ heeft hij ook aan de Bredanaars gegeven. Breda houdt zich echter, voor zover valt na te gaan, wel degelijk aan de maximale stijging van twee procent. Dat betekent dat Zalm ten onrechte heeft geconstateerd dat Breda de tarieven te veel zou hebben verhoogd en dus ook ten onrechte de Bredanaars oproept hun rekening niet te betalen. Geen staaltje van sterk bestuurdersschap, zoals we inmiddels wel vaker van dit kabinet hebben meegemaakt. Mensen die het advies van Zalm opvolgen, kunnen na verloop van tijd immers een deurwaarder verwachten.

Dit leidt tot de volgende vragen:

1. Klopt het dat in Breda de tarieven van de OZB met twee procent zijn gestegen?
2. Hoe komt Zalm erbij dat dat percentage boven de twee procent ligt?
3. Welke van de twee berekeningen zijn feitelijk juist?
4. Verwacht het college extra kosten, onder meer een groter aantal bezwaarprocedures, een groter aantal niet-betalers, extra administratiekosten, extra voorlichting en eventueel de inhuur van deurwaarders, als gevolg van de oproep van Zalm? Is het college bereid en van plan deze extra kosten te verhalen op het Ministerie van Financiën? Zo nee, waarom niet?

Met vriendelijke groet,

namens de fractie GroenLinks,
Selçuk Akinci

Music is my aeroplane – di 14 en wo 15 febr. 2006

Wie geen relatie heeft, houdt op Valentijnsdag een heleboel tijd over voor andere dingen. En dus hadden Gijs, Joost en Sof een optreden voor zichzelf geregeld in een Ierse kroeg in Utrecht. Relatieloos als ook ik ben, vroegen ze mij om die avond hun geluidsman te spelen. Er waren toevallig geen campagneactiviteiten en het leek mij een welkome afwisseling op de politieke drukte van het moment

Dus toog ik met een klein kapitaaltje aan geluidsapparatuur naar Utrecht, waar technisch alles redelijk naar wens verliep. En aangezien deze geluidsman zelf ook wel een biertje lustte, ben ik maar bij de zangeres blijven slapen. Gewoon op de bank overigens, want ik wilde vooral niet te comfortabel liggen.

De volgende ochtend had ik namelijk om acht uur een afspraak met de commerciële lokale omroep TV&Co. En aangezien we pas om vier uur gingen slapen en ik al om zes uur aan wilde rijden (je weet het maar nooit met die files), wist ik zeker dat een goede lighouding funest zou zijn voor de zo broodnodige punctualiteit de volgende ochtend.

Ik was natuurlijk, veel te vroeg, al om zeven uur thuis. En TV&Co kwam een kwartiertje te laat. Ben ik in dat laatste kwartiertje toch nog even ingedommeld. Waardoor mijn eerste blik in de tv-camera waarschijnlijk niet de wakkerste ooit is geweest. Gelukkig had ik nog koffie in huis.