Categorie: politiek

Homo Concinnus – za 22 sept. 2007

door Pien Storm van Leeuwen

Sem Mallee is kunstenaar. En Sem is ook begaan met de wereld. Dus maakte Sem enkele jaren geleden een vijftig meter lang schilderij over de bevrijding van Breda. Geen kunstinstelling wilde het exposeren. Uiteindelijk werd het vredesdoek in Bergen op Zoom tentoon gesteld.

Het was toen aanleiding voor mij om daar gepikeerde vragen over te stellen aan de wethouder. En dat kon Sem dan wel weer waarderen. Reden voor hem om me uit te nodigen voor de onthulling van een nieuw mega-project. En dat kon ik dan wel weer waarderen. Dit keer was het een vijftig meter lang milieuschilderij, gemaakt door vijftig verschillende kunstenaars. En dankzij de hoon die de Bredase instellingen destijds ten deel viel, maar misschien ook wel een beetje omdat de nieuwe cultuur- en milieuwethouder een GroenLinkser is, kon Sem dit maal kiezen in welke instelling hij zijn doek zou exposeren.

Sem wil het schilderij na de expositie cadeau doen aan Al Gore. Sem weet zelf namelijk dondersgoed hoe je de media moet halen.

Homo Expediens – vr 21 sept 2007

Archief

Het was het einde van de week. Na een gesprek met de wethouder en een lunch met de afdelingsvoorzitter liep ik naar de fractiekamer op het Bredase stadhuis. Na een intensieve week volgde een middag therapeutisch opruimen.

De archiefkast puilde uit, letterlijk. De kunst van het archiveren is niet persé de kunst van het bewaren. En ook niet alleen de kunst van het logisch ordenen. Een archivaris moet vooral weten wat na verloop van tijd weer weggegooid kan worden.

En dus liep ik alle dossiers langs op relevantie, met in mijn achterhoofd de vraag of het onderwerp ooit nog politiek zal gaan spelen. Het leverde, behalve enkele wandelingen naar de oud-papier container, net genoeg winst op om alles weer netjes in twee kasten kwijt te kunnen.

Het zal een opluchting zijn voor het huidige en voor toekomstige colleges. Zij hoeven van GroenLinks geen vragen meer te verwachten over bijvoorbeeld de IJsbaan, Boerderij Wildhage of het destijds vermeende gezondheidsgevaar van GSM-masten. Wel heb ik een nieuw dossier aangelegd over Veemarktstraat 58. Het Stadskantoor is gewaarschuwd.

Homo Internuntius – do 20 sept. 2007

stadhuis breda

De eerste raad van het nieuwe politieke seizoen. De actoren staan klaar, licht en camera’s staan in positie en de scripts zijn geschreven. De show kan beginnen.

Eigenlijk was het maar een heel kleine agenda die desondanks goed was voor een avondvullend programma. Maar liefst drie punten vroegen om een uitgebreide behandeling: het eerste burgerinitiatief, de woonvisie en onderwijshuisvesting. En aangezien ik over de twee laatstgenoemde punten al eerder geschreven heb, wil ik me nu tot het burgerinitiatief beperken.

Het burgerinitiatief geeft inwoners van de stad de mogelijkheid om zelf een voorstel op de raadsagenda te zetten. Daarvoor moeten zij voldoende handtekeningen verzamelen. Afhankelijk van of het voorstel op een buurt, een hele wijk of zelfs de gehele stad gericht is, moet dat 5% van de buurtbewoners, 2% van de wijkbewoners of 1% van de inwoners van de stad zijn.

Het burgerinitiatief van de wijkbewoners van het Ginneken kwam er kortgezegd op neer dat zij een visie wilde hebben over een aantal inbreidingslocaties in hun wijk. Maar daar waren de wethouders niet zo blij mee. Die kwamen dan ook met een eigen voorstel. Een beetje in de trant van „stemt U dat burgerinitiatief maar gewoon af, en dan maken wij wel een bescheiden visie”. Nogal bot in de richting van de indieners en als moeder van het burgerinitiatief kon de GroenLinks-fractie dat dan ook niet verkroppen.

Maar het initiatief zoals het er nu lag, kon ook niet op een meerderheid in de raad rekenen. Dus hadden wij, in de persoon van collega-GroenLinkser Sietzke Schokker, samen met de bewoners een wijzigingsvoorstel voorbereid, wat het plan voor de gemeenteraad wel aanvaardbaar maakte. Want gek genoeg -zo zitten de regels nu eenmaal in elkaar- kan de raad een voorstel wel aanpassen, maar kunnen de indieners dat niet. Dan zouden ze immers opnieuw allemaal handtekeningen moeten verzamelen.

Uiteindelijk was het een geslaagde insteek. Het wijzigingsvoorstel van GroenLinks, dat samen met de bewoners opgesteld was, kreeg een meerderheid in de raad en het eerste Bredase burgerinitiatief was dus gered. De bewoners van het Ginneken krijgen hun visie op de nieuwe ontwikkelingen in de wijk. Zij het dat niet alleen de inbreidingslocaties, maar de hele wijk in beeld gebracht wordt. En dat komt de onderlinge samenhang van de wijkvisie alleen maar ten goede.

Homo Audiens – di 18 sept. 2007

plaatsbewijs

De koningin had me uitgenodigd voor een uiteenzetting van het regeringsbeleid van het komende jaar. En aangezien ik niet te beroerd ben om met haar van gedachten te wisselen, ging ik op de uitnodiging in. Eenmaal aangekomen op het binnenhof, bleek ik niet de enige genodigde. Van een brainstormsessie en petit comité was dan ook geen sprake.

Jaarlijks laat ik me weer verbazen over de creativiteit die mensen aan de dag leggen om maar het meest rare, vunzige, lelijke of absurde hoedje aan te doen. Die hoedenparade van de vrouwen, die Prinsjesdag ergens in de jaren ‘90 zo is gaan kenmerken, mag van mij nog morgen afgeschaft worden. Met enige trots stel ik dan ook vast dat Femke zo’n ding nooit opdoet.

De koningin heeft een hoed op. Als plaatsvervanger van de kroon. De rest moet haar niet de loef af proberen te steken. Of haar proberen te imiteren. Stelletje surrogaat-koninginnen. De hoed, die is van hare majesteit en daarmee klaar.

Of zou het gewoon afgunst zijn, omdat ik het lef niet had een grote pluchen hoed op te doen en afgelopen weekeinde de tijd niet had om een vette mohawk in mijn haar te zetten.

Homo Quaerens – za 15 sept. 2007

Debatweekeinde. Foto: Margot Scheerder

Honderden GroenLinksers bevolkten de doorgaans zo rustige camping Ginkelduin in Leersum. Het eerste grote toekomst-congres van GroenLinks is begonnen.

‘Discussie in de tent’, was de enigszins dubbelzinnige noemer waaronder het congres werd gehouden. De vele discussies werden dan ook in tenten gehouden. En er werd al meteen een bijdrage van mij verlangd, en wel bij het onderwerp ‘consensusmodel versus congresmodel’. Hoe kom je tot de meest zuivere besluitvorming: door net zolang te praten tot je het met elkaar eens bent, of op een gegeven moment maar een stemmen te houden, waarbij de meerderheid zijn zin krijgt.

Het aardige was dat mijn groepje zelfs tijdens het simulatiespel van het laatste model nog kwam met alternatieve voorstellen. Consensusvorming zit kennelijk in onze genen. Wel lastig, want consensus leidt weliswaar vaak tot gedegen voorstellen, maar niet tot korte soundbites waarmee je het nieuws haalt. Het acht uur-journaal kunnen we dus wel vergeten.

Een tweede, en zeer ingewikkelde discussie, ging over de wijze waarop GroenLinks kandidatenlijsten samenstelt. De systematiek is onlangs veranderd om leden meer invloed te geven, maar de gekozen procedure leidt eerder tot het tegenovergestelde. Terecht is er dan ook veel kritiek op het nu geldende model.

Een korte schets van hoe het nu gaat: een kandidatencommissie deelt de kandidaten p in verschillende blokken. Binnen dat blok kunnen de leden vervolgens de volgorde kiezen. Dat betekent ook dat mensen uit het blok kunnen vallen. De kritiek is dat kandidaten niet voor een hoger blok kunnen meedoen, tenzij ze tegen de kandidatencommissie in beroep gaan en gelijk krijgen. Overigens geldt in dat geval nog steeds dat het negatieve advies van de kandidatencommissie voor dat hogere blok openbaar gemaakt wordt.

Helaas was er niemand die een werkbare oplossing had voor het probleem. Want terugkeren naar de klassieke systematiek waarbij de kandidatencommissie met een kant-en-klare lijst komt waar in de praktijk meestal maar marginaal aan veranderd wordt, is ook niet de bedoeling. Vermoedelijk ligt hier nog heel wat werk voor het begeleidingspanel.

Tot slot was er ook nog wat rumoer over een enquête die werd uitgedeeld onder de bezoekers. Sommige mensen werden zelfs boos om de vragen die er gesteld werden. De enquête werd aanvankelijk zelfs even teruggetrokken, waarna de verdedigers van het vrije woord weer bewerkstelligden dat deze werd teruggelegd. Daarmee was het sociale experiment achter die enquête eigenlijk volledig geslaagd. En voor de twijfelaars, ja, de vragen waren inderdaad niet serieus bedoeld.

‘s Avonds een feest dat door velen inmiddels gekwalificeerd is als ‘het gezelligste feestje sinds we elf zetels wonnen’. Femke danste op haar vrolijkst mee op Doe Maar. En ‘s nachts een telefoontje van campagneleider Jaap of de DWARS-ers wellicht iets minder herrie wilden maken. Het was immers al half vijf.

Homo Docens – wo 12 sept. 2007

 Vrijetijdskunde NHTV

Een docent van de NHTV had me uitgenodigd voor een gastcollege. Deze keer eens niet over verkeer, maar over gemeentelijke regelgeving rond evenementen. En dat ook nog eens voor een groep internationale studenten. Ik mocht mijn Engels oppoetsen.

Het gaf me de gelegenheid om nog eens te vertellen over de vreselijke nota ‘feestregels’. Daarin staat dat een organisatie van een evenement in de openbare ruimte voor elke 100 bezoekers een dames- en een herentoilet moet neerzetten. Vervolgens moet voor elke volgende groep van 35 mensen wederom een dames- en herentoilet worden neergezet. Tijdens een evenement als Breda Barst zou dat neerkomen op circa 1300 toiletten. Een Valkenberg vol, zogezegd.

Ik heb me altijd afgevraagd welke ambtenaar deze regel heeft bedacht. Het is ongetwijfeld iemand met een chronische blaasontsteking of permanente diarree. In ieder geval iemand met een verwrongen kijk op het plas- en poepgedrag van de gemiddelde Nederlander. Of het is iemand die ontzettend dom is en niet kan rekenen. Ook dat is zeer wel mogelijk.

Veel erger is eigenlijk dat dit gedrocht van een nota destijds ongewijzigd door de gemeenteraad is vastgesteld.

Homo Popularium – di 11 sept. 2007

mening van de menigte

Waar denkt U aan bij GroenLinks? En wat vindt U van GroenLinks-politici. Toine en ik liepen door de straten van Den Haag om de antwoorden van voorbijgangers te filmen.

‘Voor het milieu’, was een veelgehoorde reactie. Maar ook: ‘sociaal’. Het gaat dus goed met het imago van GroenLinks. Althans, bij de meeste mensen.

Eén al wat oudere voorbijganger had een ander idee. „Meneer, toen ik klein was, was het oorlog en sindsdien is het altijd ellende gebleven.” Enigszins verbouwereerd staarden we de man aan. Had hij zojuist de gehele politieke klasse met Adolf Hitler vergeleken. Met een stralend gezicht keek hij terug en stopte een pepermuntje in zijn mond.

Homo Respondens – ma 10 sept. 2007

Romeinse Denarius

Enige tijd geleden ontvingen bestuur en fractie een kritisch manifest van een zestal leden van de afdeling. Vanavond stond mijn reactie op deze brief op de agenda van de fractievergadering.

De zes schrijvers hadden hun manifest eerder ook al naar de krant gestuurd. Althans, ik vermoed dat één van hen het was, maar uiteraard – en terecht – hult de pers zich in stilzwijgen als er naar gevraagd wordt. Ze deden dat samen met een afschrift van de notulen van een bestuursvergadering. Het was een actie waar ik maar matig over te spreken was.

Allereerst, de schrijvers van het manifest hadden gevraagd hun brief te agenderen voor de eerstvolgende ledenvergadering. Het bestuur heeft dat toegezegd en de brief zou dan ook rondgestuurd worden naar alle overige leden. Het zou van fatsoen getuigen eerst te wachten totdat iedereen dat manifest ontvangen had, zodat de leden van de afdeling de kritiek van een zestal leden niet via de krant hoeven te lezen. Overigens, de pers krijgt ook altijd een uitnodiging, dus die zou dan automatisch ook op de hoogte zijn.

Ten tweede vind ik het nog altijd netjes als leden, hoe kritisch ook, niet de pers gaan gebruiken als instrument om hun meningsverschil met de fractie uit te vechten. Zij verwijten de fractie èn de wethouder dat deze vaak negatieve pers halen, iets dat overigens feitelijk en aantoonbaar onjuist is, maar bewerkstelligen met hun eigen actie dat GroenLinks wel negatief in het nieuws komt.

Politici zijn onder te verdelen in zij die het conflictmodel aanhangen, en zij die het harmoniemodel nastreven. De tweede groep gelooft dat met constructieve samenwerking hun mening het meest gehoord wordt. Aanhangers van het eerste model denken hun doel alleen maar te kunnen bewerkstelligen door keihard op hun eigen mening te hameren. Bij mij werkt dat eerder averechts. Overigens, saillant detail, vijf van de zes ondertekenaars van de brief zijn oud-PSP-ers. En dat geeft te denken: pacifisten die het conflict-model hanteren. Niets is wat het lijkt.

Homo Opprimens – do 6 sept. 2007

Breda op zijn kleinst

Gisterenavond was het debat over de verboden Streetrave. De burgemeester had een aangekondigde Streetrave verboden, omdat hij bang was voor krakersrellen. Vervolgens zette hij massaal politie en ME in om iedereen die er ook maar enigszins autonoom uitzag, de stad uit te jagen.

Bovenstaande is in een notendop wat er op 7 juli in Breda gebeurde. Terwijl heel de aarde genoot van een popconcert ter ere van de klimaatverandering, werd in Breda de apartheid nog eens dunnetjes overgedaan.

Want dat was uiteindelijk het gevolg van de massale politie-inzet. Op het station werd alles dat er alternatief uitzag terug op de trein gezet. Het stadscentrum was voor elke alto onbegaanbaar gebied en op de invalswegen stond de politie met fuiken klaar om elke auto die ouder was dan een jaar of vijf de parkeerplaats op de dirigeren en vervolgens terug te sturen. Krakers, wegwezen.

Het meest gênante was nog wel de verklaring van de burgemeester, enkele dagen later, in de krant. Hij had geconstateerd dat er een risico was dat het uit de hand zou lopen. „In een stad vol consumenten, kun je dat risico niet nemen”, zei hij letterlijk. En dus werden burgerrechten massaal aan de kant gezet. Mensen werden opgepakt op uiterlijk, of op basis van een piercing of een exotisch haarkleurtje persona non grata verklaard.

Maar het ergste van alles is niet eens dat er op de dag van de streetrave-die-niet-doorging zo ontzettend overtrokken gereageerd werd. Het ergste is dat niemand door had dat het oppakken van mensen op basis van uiterlijk volstrekt ontoelaatbaar is in een democratische rechtstaat als de onze. Of in ieder geval zou moeten zijn.

Ik houd van Breda. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik er snel weg zal zijn. Maar als er ooit een moment komt dat Breda te klein voor me wordt, dan is mijn vertrek niet ingegeven uit grootheidswaanzin of arrogantie, maar vanwege de kleinburgerlijke mentaliteit van de plaatselijke notabelen die alles dat afwijkt keihard uit de stad probeert te vegen. Totdat tezamen met alle risico’s ook elke vernieuwingsdrang, elke spanning, elke onverwachte wending, ja, zelfs alle leven uit de stad is verbannen.

Homo Absens – wo 5 sept. 2007

Breda Barst-vitrine

Nog anderhalve week tot Breda Barst. Maar ik zal er dit jaar niet bij zijn. Misschien dat ik de hoofd-act, The Levellers, nog net kan zien, maar veel meer zal het niet zijn.

De reden: GroenLinks heeft in datzelfde weekeinde haar belangrijke toekomst-congres. Honderden leden zullen in dat weekeinde discussiëren over strategie, koers, beginselen en organisatie van de partij. Aan de tweede commissie van Ojik, een brede werkgroep van zo’n 45 (!) mensen, mag na het weekeinde alle opgedane ideeën en meningen gaan samenvoegen en inpassen, zodat uiteindelijk in het najaar van 2008 (!) beslissingen kunnen worden genomen. Als het om de toekomst gaat, dan nemen we de tijd, zullen ze wel gedacht hebben.

Aangezien ik zelf ook in de tweede Commissie van Ojik zit, had ik al bedacht dat ik op zijn minst delen van het weekeinde aanwezig moest zijn. En dat ik dus delen zou moeten gaan missen. En dat dat uiteraard ook zou inhouden dat ik delen van Breda Barst zou missen. Ik zag mezelf al het hele weekeinde op en neer pendelen.

Uiteindelijk heb ik besloten dat je beter één ding goed kan doen dan twee dingen half. Met pijn in mijn hart zette ik een streep door Breda Bart. Wat overigens niet wil zeggen dat ik helemaal niets meer doe. Vandaag samen met Jaap de stationsvitrine ingericht, en voor het opbouwen en afbreken ben ik ook beschikbaar. Wel de lasten, niet de lusten, zullen we maar zeggen. Zoveel opofferingsgezindheid, dat moet haast wel een positief effect op mijn leven krijgen.